druk druk druk...

Sorry dat het zo lang geduurd heeft dat ik nog iets heb laten weten, maar ik heb het dan ook, zoals de titel het zegt; druk druk druk...
Ik heb het lastig hier in India de laatste weken. Ik sta er nu alleen voor in Mane, Ines en Hanna zijn naar Adjannahalli. En ik kan je verzekeren, alleen voor een bende van 30 fresh boys staan is geen lachertje. Dat zijn jongens die net van de straat komen, die meestal niets beter weten dan vechten en allesbehalve luisteren. Daar moet ik dan Engelse les aan proberen geven en spelletjes mee spelen. Nu ja, alles komt altijd goed.
Ook de father blijft maar lastig doen tegenover mij, mijn geduld begint op te geraken, het wordt tijd dat ik hier weg ben. Hoewel ik de kindjes zal missen.
Maar niet alleen daardoor heb ik het lastig, de dood van Danny zit ook constant in mijn hoofd. Ik vind het zo jammer dat ik er niet bij kon zijn op de crematie. Niemand verdient het om zo vroeg te sterven, en zeker niet op zo'n manier. Danny, de( )vriend(t) van iedereen, de man uit 1 stuk, ik ga je missen...
veel meer heb ik niet te vertellen. Ik heb geen zin meer om lange teksten te schrijven, ik moet dat al genoeg doen voor school.

groetjes van een triestige Jan

genieten part 2

Eindelijk nog eens wat tijd gevonden in mijn druk leven hier in het aards paradijs. Nu kan ik jullie weer allemaal even jaloers maken. Het weer is hier nog altijd hetzelfde: 37 tot 40 graden, vochtig en soms een licht briesje. Dat briesje zou wel wat sterker mogen, want ’t is godverdoeme warm ze… Wat heb ik hier al allemaal uitgestoken? Wel, we zijn eergisteren naar de instelling gegaan waar Hanne en Anoda les geven: heel interessant… veel betere en progressievere instelling dan die tsjeveninstelling van ons. Daarna zijn we op zoek gegaan naar een scooter-verhuur hier in de buurt. De riksjachauffeur wist totaal niet waar hij naartoe moest, dus vroegen we het aan een blanke man die passeerde op zijn motor. Het bleek een Oostenrijker te zijn die hier al 10 jaar woont. Hij zei dat we hem maar moesten volgen, hij ging die richting uit. Waar we toen terechtkwamen was ongelooflijk. Het was weer eens een hindoefeest. Die hindoes weten echt van geen ophouden, blijven feesten… Er zaten allemaal mensen te eten in lange rijen. En ook wij werden vriendelijk uitgenodigd om mee te eten. Die Oostenrijker kent hier al veel plaatselijke bevolking en aangezien we in zijn gezelschap waren, werden we hartelijk ontvangen. Zo kregen we een lekkere maaltijd geserveerd in een bananenblad gratis en voor niets. We zaten daar als enige blanken tussen allemaal Indiërs, hilarisch…
Weet je trouwens dat wij hier illegale dingen doen? Alcohol is hier verboden in Kerala, maar elke dag drinken we toch een stevig aantal pinten. Veel restaurants en bars verkopen stiekem toch bier, en als je geluk hebt zelfs in een bierglas. Maar meestal zal je een theemok of een limonadeglas krijgen. De fles bier wordt wel altijd weg gemoffeld en ingewikkeld in papier of iets anders, maar je glas blijft gewoon op tafel staan. In sommige bars kan je zelfs cocktails krijgen, ojooo, mega illegaal… De reclame voor het bier is wel niet verboden en zie je dus overal rondhangen, vreemd niet?
Gisteren hebben we een scooter gehuurd voor 400 roepie (5 euro) voor 24 uur. We zijn helemaal naar Varkala gereden, zo’n 65 km hier vandaan. Het was zalig, want op zo’n scooter moet je niet zweten. Bij elke stop die we maakten, vertrokken we ook weer snel om weer wat af te koelen. Ondanks liters zonnecrème waren we toch allebei een beetje verbrand. Maar ondertussen ziet dat al lekker bruin… Het was leuk om eindelijk eens zelf deel uit te maken van het Indiase verkeer, claxoneren, claxoneren, wie zijn best doet zal het leren. Onderweg zijn we weet iets zeer speciaals tegengekomen. Alweer een hindoefeest. Het is een ceremonie waarbij men in trance geraakt van pijn. Ze steken allemaal pinnen door hun kaken en gaan volledig uit hun dak. Ik heb er een leuk filmpje van gemaakt.
’s Avonds weer goed pinten zitten pakken en om af te sluiten nog een cocktail en dan in bed om de volgende dag vroeg op te staan om ten volle te profiteren van onze 24u-scooterhuur. We zijn nog even kunnen gaan tsjezen in de kleine baantjes waar geen enkele toerist te vinden is. Zo mooi, zo puur, zo echt, India…
En nu ga ik een middagdutje doen, vanavond ga ik dit uploaden.
Slaapwel…
…
Ik heb het nog altijd niet kunnen uploaden vanwege een powercut veroorzaakt door een enorm onweer. Super gezellig voor onze laatste avond in Kovolam. We hebben ons goed zat gedronken samen met Hanne en Anoda. Tegen half 2 zijn we in bed gekropen, met de gedachte dat onze trein in de namiddag zou vertrekken. Om kwart voor 9 werd ik wakker met het lumineuze idee om toch nog eens te checken hoe laat onze trein vertrekt. SHIT!!! Om 10u vertrekt onze trein!!! We hebben in allerijl onze valies gepakt, snel afscheid genomen van de meisjes en zijn in sneltempo richting de riksja’s gelopen. We moesten naar het station van Trivandrum, zo’n 16 km van Kovolam. Die riksjachauffeurs maakten uiteraard wat misbruik van onze noodsituatie en vroegen 300 roepie. Maar voor die prijs kan je evengoed een taxi pakken, en die zijn dan nog eens veel sneller. Dat hebben we dan ook gedaan. We kwamen mooi op tijd aan om op de trein te springen richting Goa, het hippieoord bij uitstek. Hopelijk kunnen we een vette raveparty meemaken tijdens ons verblijf. Normaal zijn er genoeg te vinden.
Op deze moment zit ik dus op de trein en heb niets beters te doen dan mijn blogbericht verder typen. Het is een treinrit van 20 uur, waarvan we er nu al 9 achter de rug hebben. Joepie, bijna in de helft. Het minder leuke nieuws is dat we ook al in de helft zitten van onze vakantie. Nog even genieten en dan weer aan het werk voor 3 weken… Maar daar mag ik eigenlijk nog niet aan denken.

Tot de volgende keer

Jan

En de tekst wordt langer en langer… nog altijd niet geüpload, sorry dat ik jullie zo lang in spanning heb gehouden.
We zijn ondertussen aangekomen in Goa, zalig, zo had ik het mij voorgesteld: zon, zee, palmbomen, vriendelijke Indiërs, hippies, … Ik voel me hier al echt thuis. We hebben een scooter gehuurd voor 5 dagen aan 150 roepie per dag, goed prijsje he. Iedereen rijdt hier rond op scooters en bikes, dus moeten wij dat ook maar doen. Dat is het vervoersmiddel bij uitstek hier.
Het is ons gelukt om een vette rave te vinden op de Hilltop. Dat is een plaats waar de overheid toestaat dat er feestjes worden gehouden. Geen illegaal feestje, maar daarom zeker niet minder goed. Vette beats, hoge BPM, decoratie van de bovenste plank (alle palmbomen waren fluorescerend geschilderd) en een grote hoeveelheid drugs aanwezig. Ik heb al veel goafeestjes in België meegemaakt, maar nu heb ik tenminste een echt goafeestje meegemaakt, echt wel speciaal.
Meer schrijf ik niet. Ik ga mijn tekst uploaden…
Tot de volgende keer…

Jan

genieten!!!

Ik ben momenteel drie dagen met vakantie en ik heb er bij wijze van spreken maar één woord voor: SCHITTEREND! Bij wijze van schrijven heb ik gelukkig veel meer te vertellen, anders zou ik jullie allemaal (mijn trouwe bloglezers) teleurstellen veronderstel ik…
Mijn eerste dag vakantie begon heel rustig met een dagje Bangalore (kwestie van afwisseling) met Justine. Dit was eigenlijk enkel in afwachting van onze trein richting Ernakulam. Aan het station hadden we afgesproken met Valerie en haar vriendje Seth om samen de trein te nemen. De trein nemen in India is op zich al een heuse ervaring. Met z’n 8 zit je op een viertal vierkante meter gezellig in een stomend hete omgeving. Om negen uur hadden we met de andere mensen die ons vergezelden in ons compartimentje, overeengekomen dat we gingen slapen. Je moet namelijk de zetels omvormen tot “bedden”, en dus als één iemand wil slapen moet iedereen slapen… Om in zo’n omgeving te liggen, vind ik dat ik nog deftig heb kunnen slapen, ik vermoed zelfs 4 uur. Elk station word je wel wakker door de tientallen mensen die rondkomen om chai of coffee te verkopen. Dan roepen ze op een huilerige en irritante toon: “chai, chai, chaaaiaa!” of “coffee coffee coffee!”. ’s Nachts is het een merde, maar ’s morgens is het een geschenk uit de hemel. Een lekker koffietje in het deurgat van de trein met zicht op de zonsopgang, HEERLIJK MAN! Zalig om zo eens uit een trein te hangen, dat is in België ondenkbaar, maar hier in India nemen ze het niet zo nauw met de veiligheid…
Aangekomen in Ernakulam, hebben Justine en ik het verliefde koppeltje achtergelaten. Zij wilden zo snel mogelijk een hotelletje zoeken; gefrustreerd??? Wij hebben op ons gemak ons treinticket richting Trivandrum voor de dag erna geboekt en namen een riksja richting Fort Cochin, een schiereiland naast Ernakulam. We zijn afgezet aan een poepchic guesthouse waar we trouwens veel te veel hebben voor betaald, en zijn het schiereiland gaan bezoeken. Op en top India, wel wat toeristisch, maar we stoorden er ons totaal niet aan, aangezien we deze twee weken ook toerist waren… met driekwartsbroek, T-shirt en trotter in de hand, verkenden we het schiereiland. De mensen waren vriendelijk en zoveel minder opdringerig als in Bangalore. De landschappen waren fenomenaal,het zeewater was warm, de lucht was nog warmer (zo’n 38 graden, en super vochtig) maar gelukkig was het bier koud.
De dag erna heeft de chauffeur van het guesthouse ons terug gebracht naar het station van Ernakulam. Daar hebben we geprobeerd om treintickets naar Goa te boeken en terug naar Bangalore. Het zag er heel slecht uit, alles zat al vol. Maar met wat geld krijg je in India alles gedaan, en door wat gesjoemel aan het loket zijn we er toch in geslaagd om plaatsjes te bemachtigen op de treinen.
Na de geslaagde onderhandelingen moesten we de trein op richting Trivandrum, zo’n 5 uurtjes rijden. Het was spijtig genoeg geen trein met gereserveerde plaatsen. De trein zat stampvol en het was praktisch onmogelijk om ons nog ergens tussen te proppen, We hebben ons zelf dan maar geüpgrade naar een airconditioning wagon in de hoop dat er geen controleur kwam. Na een half uur hadden we het al aan onze rekker en kwam er een controleur langs, maar zoals gewoonlijk, voor wat geld mochten we blijven zitten. Lekker koel reizen met veel plaats, het is een luxe die niet veel mensen hier kunnen permitteren, maar voor ons is het slechts een speldenprikje. Toen we uitstapten in Trivandrum viel de hitte dan ook als bakstenen op onze schouders, het zweet brak me uit op alle mogelijke plekken. We hebben zo snel mogelijk een riksja gepakt om afkoeling te krijgen van de wind, richting Kovolam beach, waar Anoda en Hanne (twee orthovriendjes) ons opwachtten. We kregen een hartelijke ontvangst en babbelden wat bij op het strand. Daarna zijn we nog iets gaan eten en gaan drinken. Kortom: alweer een geslaagde dag. En om de dag nog geslaagder te maken hebben we alle vier nog een onverwachte duik, met kleren en al, in de zee genomen. ZAAAALIG! Da’s vakantie!
Ondertussen is het al bijna half 2, Justine ligt hier naast mij te slapen, met haar laptop nog aan. Ik ga ook onder mijn laken kruipen en proberen slapen, hopelijk wordt het morgen opnieuw zo leuk…
Daar weet je binnenkort meer over.

Hete kussen uit het verschrikkelijk hete Kovolam.

Hare krishna

Fantastisch dagje achter de rug! Ik ben met 3 jongens de stad ingetrokken voor mijn project. De jongens mochten een beetje zelf beslissen waar we naartoe gingen, op die manier kwam ik veel nieuwe plekjes in de stad te weten. ’s Avonds zijn we bijvoorbeeld naar de Iskcon-tempel gegaan. Dat is een immens grote Hare krishna-tempel. Ik stond perplex toen ik ervoor stond, gewoonweg prachtig. Als je binnengaat word je in twee gesplitst, echte Hare krishna in de ene rij en bezoekers in de andere rij. De jongens werden doorgelaten voor de rij van de Hare krishna maar ik werd vriendelijk doorverwezen naar de andere rij. Maar door wat toneel te spelen, en te doen alsof ik een echte Hare krishna was, mocht ik toch door. Dan stonden we daar in een lange rij vol mensen die aan het bidden waren. Elke stap die je zette op rode tegels moest je “Hare krishna, hare krishna, krishna krishna, hare hare, hare Rama, hare Rama, Rama Rama, hare hare” zeggen. En er waren 70 tegels… voorsteken is onmogelijk. Heel ambetant als je op tijd ergens moet zijn, en dat was in ons geval zo. Ik had gezegd tegen de father dat ik om 18u ging terug zijn, hij was dan ook niet zo blij dat we maar om 19u30u toekwamen. Maar dat neemt niet weg dat het een onvergetelijk dagje was. De jongens waren zo blij dat ze eens buiten kwamen. Ze waren me heel dankbaar voor de leuke dag, en ik was zo gelukkig dat ik hen zo’n dag heb kunnen bieden…
Donderdag wil ik zeker nog eens terug gaan naar de tempel, ik heb het al gezegd tegen Justine en Valerie, die het volledig zien zitten. Nu wil ik de tempel eens in alle rust bezoeken, en niet haastig.
…
Wat gebeurt er bij ons als een kind een hakenkruis tekent? Dat kind zal in de meeste normale families serieus onder zijn voeten krijgen, en op school zal het kind geschorst worden. Wel, hier is dat dus de normaalste zaak van de wereld, telkens als we in Mane verven of tekenen met de kindjes, zullen op verschillende bladen swastika’s terug te vinden zijn. Ook in de straten zie je overal swastika’s, ik begin stilaan gewoon te worden, maar in het begin was het toch een beetje vreemd. Zeker als ze een swastika gebruiken voor politieke campagnes, dat heb ik precies al eens eerder tegengekomen in de geschiedenislessen… Als ik de kans krijg, zal ik eens een foto trekken van zo’n affiche.
…
VAKANTIIIIIIIIIEEEEEEEEEEEEEEE!!!!!!!!!!!!!!!
Eindelijk verdiende rust, 2 weekjes ervan onder muizen naar het wondermooie Kerala (van horen zeggen). Vrijdagnamiddag nemen we de trein hier in Bangalore en gaan we naar Ernakulam. We zouden daar in de vroege ochtend moeten toekomen. Van daaruit gaan we in naar Trivandrum en Kovalam (daar zitten onze schoolvriendjes Hanne en Anoda, die moeten we dus ook eens bezoeken). Daarna gaan we naar Kanyakumari, het meest zuiders puntje van India, daar kan je de zon zien opkomen én zien ondergaan in de zee, da’s straf! En hopelijk hebben we nog een weekje de tijd om richting Goa te gaan, maar dat is dan wel weer een treinrit van meer dan 18 uur. We zien wel nog. Dat zijn allemaal nog vage plannen. Wat ervan terechtkomt zal je op tijd en stond wel te weten komen.
De plannen voor deze avond zijn: een goe kakske doen, een spelletje patience spelen (ik ben al expert aan het worden, ik doe hier niet anders dan patience spelen…), een opzwepend muziekje opleggen en daarna met een wippend been in bed kruipen en proberen slapen. Slaapwel lieve vriendjes en vriendinnetjes.

Je kapoen Jan

titelloos...

Namaskara Belgium,

Gisteren zijn we naar Mysore gegaan. Dat is een stadje hier zo’n 140 km vandaan. Een busrit van (naar Indiase normen) “maar” 3 uur. Het prachtige landschap onderweg was genoeg om ervoor te zorgen dat de busrit niet té lang duurde. Ik dacht natuurlijk dat ik mij die drie uur ging kapot zweten op zo’n bus als het 34 graden is, maar dat viel heel goed mee. Alle ruiten stonden open en de wind zorgde voor meer dan genoeg afkoeling.
In Mysore zijn we één van de mooiste paleizen van Zuid-India gaan bezoeken. Zo’n beetje cultuur opsnuiven kan zeker geen kwaad. Het was een immens prachtig gebouw met minutieus afgewerkte details. Echt de moeite om te bezoeken, maar toch voelt het wat vreemd aan om in een land met zoveel armoede zo’n gebouw bezoeken. Voor de poorten zit een hoopje bedelaars te schooien voor wat eten te krijgen om die dag niet te verhongeren en je stapt 10 meter verder en je bent omringd door rijkdom. Decandentie alom…
Tijdens onze terugrit kregen we een wolkbreuk over ons dak. De straten stonden in enkele minuten blank. Dit is heel ongewoon buiten het moessonseizoen. Juist dan was het 10 minuutjes pauze aan een ‘bus stand’. We zijn dan ook eventjes uitgestapt om in de regen te lopen. Je zal er wel nog een grappig filmpje van terug vinden op facebook.
De ergernissen met die kwal van een father blijven groeien. Ik kan die vent echt niet uitstaan, en hij mij blijkbaar ook niet. Nu ja, ik leer er mee leven en we negeren elkaar zoveel mogelijk. Gelukkig hebben de andere fathers mij wel graag. Dat zijn dan ook zeer toffe kerels die met plezier hun werk doen en geen verzuurde mensen die op van alles en nog wat zitten zagen.
...
Ik moet hier ook nog wat reclame maken voor het paasontbijt van de Comac. Zij organiseren dit speciaal voor onze lieve kindjes hier in Bangalore. Vergeet niet dat Bosco een niet-gouvernementele organisatie is en dus enkel kan blijven bestaan als mensen er geld in steken. Ga voor een luttele 5 euro een ontbijtje eten en geef straatkinderen hoop op een betere toekomst. Dit is te doen op 31 maart in de faculteit psychologie en pedagogische wetenschappen (Henri Dunantlaan 1) vanaf 7u tot 11u. Toon eens je goed hart, ze hebben het geld hier meer dan nodig... Voorverkoopkaarten zijn te verkrijgen bij Comac-leden, of je kan je inschrijven op de Comac-Gent website: http://www.comac-gent.org/Paasontbijt. Ook aan de kassa zelf kun je nog een kaart kopen.

groetjes
Jan

kaka-kakkerlak

Namaskara,

Wat een (on)weer! Het is nu al meer dan 2 uur aan het regenen en donderen en bliksemen, met ongeveer 2 bliksems per minuut, HEERLIJK! Het is ondertussen zeker al 10 graden afgekoeld. Dat doet deugd na zo’n zwoel dagje… Door het onweer hebben we natuurlijk weer geen stroom, maar dat ben ik al heel gewoon. Ze hebben onlangs de powercuts voor de armere buurten in een schema vastgelegd, om de rijkere buurten niet zonder stroom te laten zitten, hmm, degoutant niet? Onze wijk heeft van 8u tot 9u en van 20u tot 21u geen stroom. En daartussen kunnen natuurlijk nog altijd onvoorziene stroompannes voorkomen… Nu is het wel de langste onvoorziene powercut dat ik al heb meegemaakt hier. Ze duurt al even lang als het onweer. Bijna overal in het gebouw zijn de noodverlichtingen al uit omdat de batterij op is. Behalve in mijn kamer, moehahahaha!!!
Hmm, ondertussen zag ik weer een enorme kakkerlak in mijn ooghoek passeren. Dat vind ik toch nog altijd verschrikkelijk vies… Ze mogen heel veel van mij, ze mogen hier rondlopen zo veel als ze willen, ik zal ze niet dood doen, maar ze moeten mij gewoon met rust laten. Die nacht dat ik wakker werd met een kakkerlak op mijn hoofd staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Maar ik realiseer me net dat ik hier nog niets van heb geschreven op mijn blog. Nu weet je het dus, ik werd wakker met een kakkerlak in mijn haar. Ik heb ze snel weg geslagen maar dan hing ze in mijn muskietennet, en ik bleef er maar gelijk ne zot naar slaan tot ze uit mijn bed was, ver weg van mij. Die nacht heb ik niet veel meer geslapen… Terwijl dat ik hier die tekst aan het typen ben krijg ik weer overal kriebels. Ik haat insecten! Zeker als ze 3 cm groot zijn.
Ik heb een zalig weekje achter de rug. Father klier was op vakantie… Ik wist niet dat het hier ook nog leuk kon zijn. Als ik iets wilde doen, moest ik gewoon naar Father Edward bellen om toestemming te vragen en gelukkig zegt Father Edward niet altijd “NEE”, gelijk mijn klier.
Gisteren zijn we naar een “musical fountain” gegaan. Hahaha, wat was me dat… goed voor 5 minuutjes, maar op den duur begon het wel heel saai te worden. Maar kom, ik heb echt genoten van die avond, we zijn samen met 3 Duitse vrijwilligsters en een Schotse vrouw van 70 jaar naar daar gegaan. Laat je niet misleiden door haar leeftijd, ze is nog even jong van geest als ons en ze ziet er nog geen 60 uit. We hebben ons kostelijk geamuseerd op de speeltuin samen met haar… Sinds de dood van haar man 13 jaar geleden is ze beginnen reizen, 6 maand buitenland en 6 maand Schotland en ze keert telkens terug naar India om er vrijwilligerswerk te doen in een ziekenhuis voor leprapatiënten. Echt een schitterende vrouw.
Over wat kunnen we nog schrijven?... Ahaa, de verjaardag van Valerie! Het zat niet mee voor haar, ze verjaart namelijk op dezelfde dag als één van de fathers. Ze kreeg dus heel veel aandacht wat ze eigenlijk niet zo graag had, ze moest een speech geven, enzovoort… Je zal er binnenkort wel eens foto’s van zien op facebook.
…
Ik heb net het droevige nieuws vernomen van Maud dat onze goede vriend Nestor de hond is overleden. Ik heb dus snel een telefoontje gepleegd om haar een hart onder de riem te steken. Nestor, we gaan u missen… Na mijn telefoontje op mijn terras, kwam ik mijn kamer terug binnen en wat zie ik op mijn muskietennet zitten? Één of ander supersized gemuteerde vliegende mier. Vies beest met andere woorden. Hup, en het begint weer overal te kriebelen. Nu moet ik weer proberen slapen met dàt naast mijn hoofd.
Ik ben er mee weg, ik ga proberen slapen…

Shuvbaratri! (slaapwel)
Jan

geen nieuws...

enkel maar melden dat ik ook een filmpje op facebook heb gezet...
maandag komt er waarschijnlijk een nieuw verhaal, spannend...

groetjes
Jan