Sorry dat het zo lang geduurd heeft dat ik nog iets heb laten weten, maar ik heb het dan ook, zoals de titel het zegt; druk druk druk...
Ik heb het lastig hier in India de laatste weken. Ik sta er nu alleen voor in Mane, Ines en Hanna zijn naar Adjannahalli. En ik kan je verzekeren, alleen voor een bende van 30 fresh boys staan is geen lachertje. Dat zijn jongens die net van de straat komen, die meestal niets beter weten dan vechten en allesbehalve luisteren. Daar moet ik dan Engelse les aan proberen geven en spelletjes mee spelen. Nu ja, alles komt altijd goed.
Ook de father blijft maar lastig doen tegenover mij, mijn geduld begint op te geraken, het wordt tijd dat ik hier weg ben. Hoewel ik de kindjes zal missen.
Maar niet alleen daardoor heb ik het lastig, de dood van Danny zit ook constant in mijn hoofd. Ik vind het zo jammer dat ik er niet bij kon zijn op de crematie. Niemand verdient het om zo vroeg te sterven, en zeker niet op zo'n manier. Danny, de( )vriend(t) van iedereen, de man uit 1 stuk, ik ga je missen...
veel meer heb ik niet te vertellen. Ik heb geen zin meer om lange teksten te schrijven, ik moet dat al genoeg doen voor school.
groetjes van een triestige Jan
maandag 27 april 2009
zondag 12 april 2009
genieten part 2
Eindelijk nog eens wat tijd gevonden in mijn druk leven hier in het aards paradijs. Nu kan ik jullie weer allemaal even jaloers maken. Het weer is hier nog altijd hetzelfde: 37 tot 40 graden, vochtig en soms een licht briesje. Dat briesje zou wel wat sterker mogen, want ’t is godverdoeme warm ze… Wat heb ik hier al allemaal uitgestoken? Wel, we zijn eergisteren naar de instelling gegaan waar Hanne en Anoda les geven: heel interessant… veel betere en progressievere instelling dan die tsjeveninstelling van ons. Daarna zijn we op zoek gegaan naar een scooter-verhuur hier in de buurt. De riksjachauffeur wist totaal niet waar hij naartoe moest, dus vroegen we het aan een blanke man die passeerde op zijn motor. Het bleek een Oostenrijker te zijn die hier al 10 jaar woont. Hij zei dat we hem maar moesten volgen, hij ging die richting uit. Waar we toen terechtkwamen was ongelooflijk. Het was weer eens een hindoefeest. Die hindoes weten echt van geen ophouden, blijven feesten… Er zaten allemaal mensen te eten in lange rijen. En ook wij werden vriendelijk uitgenodigd om mee te eten. Die Oostenrijker kent hier al veel plaatselijke bevolking en aangezien we in zijn gezelschap waren, werden we hartelijk ontvangen. Zo kregen we een lekkere maaltijd geserveerd in een bananenblad gratis en voor niets. We zaten daar als enige blanken tussen allemaal Indiërs, hilarisch…
Weet je trouwens dat wij hier illegale dingen doen? Alcohol is hier verboden in Kerala, maar elke dag drinken we toch een stevig aantal pinten. Veel restaurants en bars verkopen stiekem toch bier, en als je geluk hebt zelfs in een bierglas. Maar meestal zal je een theemok of een limonadeglas krijgen. De fles bier wordt wel altijd weg gemoffeld en ingewikkeld in papier of iets anders, maar je glas blijft gewoon op tafel staan. In sommige bars kan je zelfs cocktails krijgen, ojooo, mega illegaal… De reclame voor het bier is wel niet verboden en zie je dus overal rondhangen, vreemd niet?
Gisteren hebben we een scooter gehuurd voor 400 roepie (5 euro) voor 24 uur. We zijn helemaal naar Varkala gereden, zo’n 65 km hier vandaan. Het was zalig, want op zo’n scooter moet je niet zweten. Bij elke stop die we maakten, vertrokken we ook weer snel om weer wat af te koelen. Ondanks liters zonnecrème waren we toch allebei een beetje verbrand. Maar ondertussen ziet dat al lekker bruin… Het was leuk om eindelijk eens zelf deel uit te maken van het Indiase verkeer, claxoneren, claxoneren, wie zijn best doet zal het leren. Onderweg zijn we weet iets zeer speciaals tegengekomen. Alweer een hindoefeest. Het is een ceremonie waarbij men in trance geraakt van pijn. Ze steken allemaal pinnen door hun kaken en gaan volledig uit hun dak. Ik heb er een leuk filmpje van gemaakt.
’s Avonds weer goed pinten zitten pakken en om af te sluiten nog een cocktail en dan in bed om de volgende dag vroeg op te staan om ten volle te profiteren van onze 24u-scooterhuur. We zijn nog even kunnen gaan tsjezen in de kleine baantjes waar geen enkele toerist te vinden is. Zo mooi, zo puur, zo echt, India…
En nu ga ik een middagdutje doen, vanavond ga ik dit uploaden.
Slaapwel…
…
Ik heb het nog altijd niet kunnen uploaden vanwege een powercut veroorzaakt door een enorm onweer. Super gezellig voor onze laatste avond in Kovolam. We hebben ons goed zat gedronken samen met Hanne en Anoda. Tegen half 2 zijn we in bed gekropen, met de gedachte dat onze trein in de namiddag zou vertrekken. Om kwart voor 9 werd ik wakker met het lumineuze idee om toch nog eens te checken hoe laat onze trein vertrekt. SHIT!!! Om 10u vertrekt onze trein!!! We hebben in allerijl onze valies gepakt, snel afscheid genomen van de meisjes en zijn in sneltempo richting de riksja’s gelopen. We moesten naar het station van Trivandrum, zo’n 16 km van Kovolam. Die riksjachauffeurs maakten uiteraard wat misbruik van onze noodsituatie en vroegen 300 roepie. Maar voor die prijs kan je evengoed een taxi pakken, en die zijn dan nog eens veel sneller. Dat hebben we dan ook gedaan. We kwamen mooi op tijd aan om op de trein te springen richting Goa, het hippieoord bij uitstek. Hopelijk kunnen we een vette raveparty meemaken tijdens ons verblijf. Normaal zijn er genoeg te vinden.
Op deze moment zit ik dus op de trein en heb niets beters te doen dan mijn blogbericht verder typen. Het is een treinrit van 20 uur, waarvan we er nu al 9 achter de rug hebben. Joepie, bijna in de helft. Het minder leuke nieuws is dat we ook al in de helft zitten van onze vakantie. Nog even genieten en dan weer aan het werk voor 3 weken… Maar daar mag ik eigenlijk nog niet aan denken.
Tot de volgende keer
Jan
En de tekst wordt langer en langer… nog altijd niet geüpload, sorry dat ik jullie zo lang in spanning heb gehouden.
We zijn ondertussen aangekomen in Goa, zalig, zo had ik het mij voorgesteld: zon, zee, palmbomen, vriendelijke Indiërs, hippies, … Ik voel me hier al echt thuis. We hebben een scooter gehuurd voor 5 dagen aan 150 roepie per dag, goed prijsje he. Iedereen rijdt hier rond op scooters en bikes, dus moeten wij dat ook maar doen. Dat is het vervoersmiddel bij uitstek hier.
Het is ons gelukt om een vette rave te vinden op de Hilltop. Dat is een plaats waar de overheid toestaat dat er feestjes worden gehouden. Geen illegaal feestje, maar daarom zeker niet minder goed. Vette beats, hoge BPM, decoratie van de bovenste plank (alle palmbomen waren fluorescerend geschilderd) en een grote hoeveelheid drugs aanwezig. Ik heb al veel goafeestjes in België meegemaakt, maar nu heb ik tenminste een echt goafeestje meegemaakt, echt wel speciaal.
Meer schrijf ik niet. Ik ga mijn tekst uploaden…
Tot de volgende keer…
Jan
Weet je trouwens dat wij hier illegale dingen doen? Alcohol is hier verboden in Kerala, maar elke dag drinken we toch een stevig aantal pinten. Veel restaurants en bars verkopen stiekem toch bier, en als je geluk hebt zelfs in een bierglas. Maar meestal zal je een theemok of een limonadeglas krijgen. De fles bier wordt wel altijd weg gemoffeld en ingewikkeld in papier of iets anders, maar je glas blijft gewoon op tafel staan. In sommige bars kan je zelfs cocktails krijgen, ojooo, mega illegaal… De reclame voor het bier is wel niet verboden en zie je dus overal rondhangen, vreemd niet?
Gisteren hebben we een scooter gehuurd voor 400 roepie (5 euro) voor 24 uur. We zijn helemaal naar Varkala gereden, zo’n 65 km hier vandaan. Het was zalig, want op zo’n scooter moet je niet zweten. Bij elke stop die we maakten, vertrokken we ook weer snel om weer wat af te koelen. Ondanks liters zonnecrème waren we toch allebei een beetje verbrand. Maar ondertussen ziet dat al lekker bruin… Het was leuk om eindelijk eens zelf deel uit te maken van het Indiase verkeer, claxoneren, claxoneren, wie zijn best doet zal het leren. Onderweg zijn we weet iets zeer speciaals tegengekomen. Alweer een hindoefeest. Het is een ceremonie waarbij men in trance geraakt van pijn. Ze steken allemaal pinnen door hun kaken en gaan volledig uit hun dak. Ik heb er een leuk filmpje van gemaakt.
’s Avonds weer goed pinten zitten pakken en om af te sluiten nog een cocktail en dan in bed om de volgende dag vroeg op te staan om ten volle te profiteren van onze 24u-scooterhuur. We zijn nog even kunnen gaan tsjezen in de kleine baantjes waar geen enkele toerist te vinden is. Zo mooi, zo puur, zo echt, India…
En nu ga ik een middagdutje doen, vanavond ga ik dit uploaden.
Slaapwel…
…
Ik heb het nog altijd niet kunnen uploaden vanwege een powercut veroorzaakt door een enorm onweer. Super gezellig voor onze laatste avond in Kovolam. We hebben ons goed zat gedronken samen met Hanne en Anoda. Tegen half 2 zijn we in bed gekropen, met de gedachte dat onze trein in de namiddag zou vertrekken. Om kwart voor 9 werd ik wakker met het lumineuze idee om toch nog eens te checken hoe laat onze trein vertrekt. SHIT!!! Om 10u vertrekt onze trein!!! We hebben in allerijl onze valies gepakt, snel afscheid genomen van de meisjes en zijn in sneltempo richting de riksja’s gelopen. We moesten naar het station van Trivandrum, zo’n 16 km van Kovolam. Die riksjachauffeurs maakten uiteraard wat misbruik van onze noodsituatie en vroegen 300 roepie. Maar voor die prijs kan je evengoed een taxi pakken, en die zijn dan nog eens veel sneller. Dat hebben we dan ook gedaan. We kwamen mooi op tijd aan om op de trein te springen richting Goa, het hippieoord bij uitstek. Hopelijk kunnen we een vette raveparty meemaken tijdens ons verblijf. Normaal zijn er genoeg te vinden.
Op deze moment zit ik dus op de trein en heb niets beters te doen dan mijn blogbericht verder typen. Het is een treinrit van 20 uur, waarvan we er nu al 9 achter de rug hebben. Joepie, bijna in de helft. Het minder leuke nieuws is dat we ook al in de helft zitten van onze vakantie. Nog even genieten en dan weer aan het werk voor 3 weken… Maar daar mag ik eigenlijk nog niet aan denken.
Tot de volgende keer
Jan
En de tekst wordt langer en langer… nog altijd niet geüpload, sorry dat ik jullie zo lang in spanning heb gehouden.
We zijn ondertussen aangekomen in Goa, zalig, zo had ik het mij voorgesteld: zon, zee, palmbomen, vriendelijke Indiërs, hippies, … Ik voel me hier al echt thuis. We hebben een scooter gehuurd voor 5 dagen aan 150 roepie per dag, goed prijsje he. Iedereen rijdt hier rond op scooters en bikes, dus moeten wij dat ook maar doen. Dat is het vervoersmiddel bij uitstek hier.
Het is ons gelukt om een vette rave te vinden op de Hilltop. Dat is een plaats waar de overheid toestaat dat er feestjes worden gehouden. Geen illegaal feestje, maar daarom zeker niet minder goed. Vette beats, hoge BPM, decoratie van de bovenste plank (alle palmbomen waren fluorescerend geschilderd) en een grote hoeveelheid drugs aanwezig. Ik heb al veel goafeestjes in België meegemaakt, maar nu heb ik tenminste een echt goafeestje meegemaakt, echt wel speciaal.
Meer schrijf ik niet. Ik ga mijn tekst uploaden…
Tot de volgende keer…
Jan
zondag 5 april 2009
genieten!!!
Ik ben momenteel drie dagen met vakantie en ik heb er bij wijze van spreken maar één woord voor: SCHITTEREND! Bij wijze van schrijven heb ik gelukkig veel meer te vertellen, anders zou ik jullie allemaal (mijn trouwe bloglezers) teleurstellen veronderstel ik…
Mijn eerste dag vakantie begon heel rustig met een dagje Bangalore (kwestie van afwisseling) met Justine. Dit was eigenlijk enkel in afwachting van onze trein richting Ernakulam. Aan het station hadden we afgesproken met Valerie en haar vriendje Seth om samen de trein te nemen. De trein nemen in India is op zich al een heuse ervaring. Met z’n 8 zit je op een viertal vierkante meter gezellig in een stomend hete omgeving. Om negen uur hadden we met de andere mensen die ons vergezelden in ons compartimentje, overeengekomen dat we gingen slapen. Je moet namelijk de zetels omvormen tot “bedden”, en dus als één iemand wil slapen moet iedereen slapen… Om in zo’n omgeving te liggen, vind ik dat ik nog deftig heb kunnen slapen, ik vermoed zelfs 4 uur. Elk station word je wel wakker door de tientallen mensen die rondkomen om chai of coffee te verkopen. Dan roepen ze op een huilerige en irritante toon: “chai, chai, chaaaiaa!” of “coffee coffee coffee!”. ’s Nachts is het een merde, maar ’s morgens is het een geschenk uit de hemel. Een lekker koffietje in het deurgat van de trein met zicht op de zonsopgang, HEERLIJK MAN! Zalig om zo eens uit een trein te hangen, dat is in België ondenkbaar, maar hier in India nemen ze het niet zo nauw met de veiligheid…
Aangekomen in Ernakulam, hebben Justine en ik het verliefde koppeltje achtergelaten. Zij wilden zo snel mogelijk een hotelletje zoeken; gefrustreerd??? Wij hebben op ons gemak ons treinticket richting Trivandrum voor de dag erna geboekt en namen een riksja richting Fort Cochin, een schiereiland naast Ernakulam. We zijn afgezet aan een poepchic guesthouse waar we trouwens veel te veel hebben voor betaald, en zijn het schiereiland gaan bezoeken. Op en top India, wel wat toeristisch, maar we stoorden er ons totaal niet aan, aangezien we deze twee weken ook toerist waren… met driekwartsbroek, T-shirt en trotter in de hand, verkenden we het schiereiland. De mensen waren vriendelijk en zoveel minder opdringerig als in Bangalore. De landschappen waren fenomenaal,het zeewater was warm, de lucht was nog warmer (zo’n 38 graden, en super vochtig) maar gelukkig was het bier koud.
De dag erna heeft de chauffeur van het guesthouse ons terug gebracht naar het station van Ernakulam. Daar hebben we geprobeerd om treintickets naar Goa te boeken en terug naar Bangalore. Het zag er heel slecht uit, alles zat al vol. Maar met wat geld krijg je in India alles gedaan, en door wat gesjoemel aan het loket zijn we er toch in geslaagd om plaatsjes te bemachtigen op de treinen.
Na de geslaagde onderhandelingen moesten we de trein op richting Trivandrum, zo’n 5 uurtjes rijden. Het was spijtig genoeg geen trein met gereserveerde plaatsen. De trein zat stampvol en het was praktisch onmogelijk om ons nog ergens tussen te proppen, We hebben ons zelf dan maar geüpgrade naar een airconditioning wagon in de hoop dat er geen controleur kwam. Na een half uur hadden we het al aan onze rekker en kwam er een controleur langs, maar zoals gewoonlijk, voor wat geld mochten we blijven zitten. Lekker koel reizen met veel plaats, het is een luxe die niet veel mensen hier kunnen permitteren, maar voor ons is het slechts een speldenprikje. Toen we uitstapten in Trivandrum viel de hitte dan ook als bakstenen op onze schouders, het zweet brak me uit op alle mogelijke plekken. We hebben zo snel mogelijk een riksja gepakt om afkoeling te krijgen van de wind, richting Kovolam beach, waar Anoda en Hanne (twee orthovriendjes) ons opwachtten. We kregen een hartelijke ontvangst en babbelden wat bij op het strand. Daarna zijn we nog iets gaan eten en gaan drinken. Kortom: alweer een geslaagde dag. En om de dag nog geslaagder te maken hebben we alle vier nog een onverwachte duik, met kleren en al, in de zee genomen. ZAAAALIG! Da’s vakantie!
Ondertussen is het al bijna half 2, Justine ligt hier naast mij te slapen, met haar laptop nog aan. Ik ga ook onder mijn laken kruipen en proberen slapen, hopelijk wordt het morgen opnieuw zo leuk…
Daar weet je binnenkort meer over.
Hete kussen uit het verschrikkelijk hete Kovolam.
Mijn eerste dag vakantie begon heel rustig met een dagje Bangalore (kwestie van afwisseling) met Justine. Dit was eigenlijk enkel in afwachting van onze trein richting Ernakulam. Aan het station hadden we afgesproken met Valerie en haar vriendje Seth om samen de trein te nemen. De trein nemen in India is op zich al een heuse ervaring. Met z’n 8 zit je op een viertal vierkante meter gezellig in een stomend hete omgeving. Om negen uur hadden we met de andere mensen die ons vergezelden in ons compartimentje, overeengekomen dat we gingen slapen. Je moet namelijk de zetels omvormen tot “bedden”, en dus als één iemand wil slapen moet iedereen slapen… Om in zo’n omgeving te liggen, vind ik dat ik nog deftig heb kunnen slapen, ik vermoed zelfs 4 uur. Elk station word je wel wakker door de tientallen mensen die rondkomen om chai of coffee te verkopen. Dan roepen ze op een huilerige en irritante toon: “chai, chai, chaaaiaa!” of “coffee coffee coffee!”. ’s Nachts is het een merde, maar ’s morgens is het een geschenk uit de hemel. Een lekker koffietje in het deurgat van de trein met zicht op de zonsopgang, HEERLIJK MAN! Zalig om zo eens uit een trein te hangen, dat is in België ondenkbaar, maar hier in India nemen ze het niet zo nauw met de veiligheid…
Aangekomen in Ernakulam, hebben Justine en ik het verliefde koppeltje achtergelaten. Zij wilden zo snel mogelijk een hotelletje zoeken; gefrustreerd??? Wij hebben op ons gemak ons treinticket richting Trivandrum voor de dag erna geboekt en namen een riksja richting Fort Cochin, een schiereiland naast Ernakulam. We zijn afgezet aan een poepchic guesthouse waar we trouwens veel te veel hebben voor betaald, en zijn het schiereiland gaan bezoeken. Op en top India, wel wat toeristisch, maar we stoorden er ons totaal niet aan, aangezien we deze twee weken ook toerist waren… met driekwartsbroek, T-shirt en trotter in de hand, verkenden we het schiereiland. De mensen waren vriendelijk en zoveel minder opdringerig als in Bangalore. De landschappen waren fenomenaal,het zeewater was warm, de lucht was nog warmer (zo’n 38 graden, en super vochtig) maar gelukkig was het bier koud.
De dag erna heeft de chauffeur van het guesthouse ons terug gebracht naar het station van Ernakulam. Daar hebben we geprobeerd om treintickets naar Goa te boeken en terug naar Bangalore. Het zag er heel slecht uit, alles zat al vol. Maar met wat geld krijg je in India alles gedaan, en door wat gesjoemel aan het loket zijn we er toch in geslaagd om plaatsjes te bemachtigen op de treinen.
Na de geslaagde onderhandelingen moesten we de trein op richting Trivandrum, zo’n 5 uurtjes rijden. Het was spijtig genoeg geen trein met gereserveerde plaatsen. De trein zat stampvol en het was praktisch onmogelijk om ons nog ergens tussen te proppen, We hebben ons zelf dan maar geüpgrade naar een airconditioning wagon in de hoop dat er geen controleur kwam. Na een half uur hadden we het al aan onze rekker en kwam er een controleur langs, maar zoals gewoonlijk, voor wat geld mochten we blijven zitten. Lekker koel reizen met veel plaats, het is een luxe die niet veel mensen hier kunnen permitteren, maar voor ons is het slechts een speldenprikje. Toen we uitstapten in Trivandrum viel de hitte dan ook als bakstenen op onze schouders, het zweet brak me uit op alle mogelijke plekken. We hebben zo snel mogelijk een riksja gepakt om afkoeling te krijgen van de wind, richting Kovolam beach, waar Anoda en Hanne (twee orthovriendjes) ons opwachtten. We kregen een hartelijke ontvangst en babbelden wat bij op het strand. Daarna zijn we nog iets gaan eten en gaan drinken. Kortom: alweer een geslaagde dag. En om de dag nog geslaagder te maken hebben we alle vier nog een onverwachte duik, met kleren en al, in de zee genomen. ZAAAALIG! Da’s vakantie!
Ondertussen is het al bijna half 2, Justine ligt hier naast mij te slapen, met haar laptop nog aan. Ik ga ook onder mijn laken kruipen en proberen slapen, hopelijk wordt het morgen opnieuw zo leuk…
Daar weet je binnenkort meer over.
Hete kussen uit het verschrikkelijk hete Kovolam.
donderdag 2 april 2009
Hare krishna
Fantastisch dagje achter de rug! Ik ben met 3 jongens de stad ingetrokken voor mijn project. De jongens mochten een beetje zelf beslissen waar we naartoe gingen, op die manier kwam ik veel nieuwe plekjes in de stad te weten. ’s Avonds zijn we bijvoorbeeld naar de Iskcon-tempel gegaan. Dat is een immens grote Hare krishna-tempel. Ik stond perplex toen ik ervoor stond, gewoonweg prachtig. Als je binnengaat word je in twee gesplitst, echte Hare krishna in de ene rij en bezoekers in de andere rij. De jongens werden doorgelaten voor de rij van de Hare krishna maar ik werd vriendelijk doorverwezen naar de andere rij. Maar door wat toneel te spelen, en te doen alsof ik een echte Hare krishna was, mocht ik toch door. Dan stonden we daar in een lange rij vol mensen die aan het bidden waren. Elke stap die je zette op rode tegels moest je “Hare krishna, hare krishna, krishna krishna, hare hare, hare Rama, hare Rama, Rama Rama, hare hare” zeggen. En er waren 70 tegels… voorsteken is onmogelijk. Heel ambetant als je op tijd ergens moet zijn, en dat was in ons geval zo. Ik had gezegd tegen de father dat ik om 18u ging terug zijn, hij was dan ook niet zo blij dat we maar om 19u30u toekwamen. Maar dat neemt niet weg dat het een onvergetelijk dagje was. De jongens waren zo blij dat ze eens buiten kwamen. Ze waren me heel dankbaar voor de leuke dag, en ik was zo gelukkig dat ik hen zo’n dag heb kunnen bieden…
Donderdag wil ik zeker nog eens terug gaan naar de tempel, ik heb het al gezegd tegen Justine en Valerie, die het volledig zien zitten. Nu wil ik de tempel eens in alle rust bezoeken, en niet haastig.
…
Wat gebeurt er bij ons als een kind een hakenkruis tekent? Dat kind zal in de meeste normale families serieus onder zijn voeten krijgen, en op school zal het kind geschorst worden. Wel, hier is dat dus de normaalste zaak van de wereld, telkens als we in Mane verven of tekenen met de kindjes, zullen op verschillende bladen swastika’s terug te vinden zijn. Ook in de straten zie je overal swastika’s, ik begin stilaan gewoon te worden, maar in het begin was het toch een beetje vreemd. Zeker als ze een swastika gebruiken voor politieke campagnes, dat heb ik precies al eens eerder tegengekomen in de geschiedenislessen… Als ik de kans krijg, zal ik eens een foto trekken van zo’n affiche.
…
VAKANTIIIIIIIIIEEEEEEEEEEEEEEE!!!!!!!!!!!!!!!
Eindelijk verdiende rust, 2 weekjes ervan onder muizen naar het wondermooie Kerala (van horen zeggen). Vrijdagnamiddag nemen we de trein hier in Bangalore en gaan we naar Ernakulam. We zouden daar in de vroege ochtend moeten toekomen. Van daaruit gaan we in naar Trivandrum en Kovalam (daar zitten onze schoolvriendjes Hanne en Anoda, die moeten we dus ook eens bezoeken). Daarna gaan we naar Kanyakumari, het meest zuiders puntje van India, daar kan je de zon zien opkomen én zien ondergaan in de zee, da’s straf! En hopelijk hebben we nog een weekje de tijd om richting Goa te gaan, maar dat is dan wel weer een treinrit van meer dan 18 uur. We zien wel nog. Dat zijn allemaal nog vage plannen. Wat ervan terechtkomt zal je op tijd en stond wel te weten komen.
De plannen voor deze avond zijn: een goe kakske doen, een spelletje patience spelen (ik ben al expert aan het worden, ik doe hier niet anders dan patience spelen…), een opzwepend muziekje opleggen en daarna met een wippend been in bed kruipen en proberen slapen. Slaapwel lieve vriendjes en vriendinnetjes.
Je kapoen Jan
Donderdag wil ik zeker nog eens terug gaan naar de tempel, ik heb het al gezegd tegen Justine en Valerie, die het volledig zien zitten. Nu wil ik de tempel eens in alle rust bezoeken, en niet haastig.
…
Wat gebeurt er bij ons als een kind een hakenkruis tekent? Dat kind zal in de meeste normale families serieus onder zijn voeten krijgen, en op school zal het kind geschorst worden. Wel, hier is dat dus de normaalste zaak van de wereld, telkens als we in Mane verven of tekenen met de kindjes, zullen op verschillende bladen swastika’s terug te vinden zijn. Ook in de straten zie je overal swastika’s, ik begin stilaan gewoon te worden, maar in het begin was het toch een beetje vreemd. Zeker als ze een swastika gebruiken voor politieke campagnes, dat heb ik precies al eens eerder tegengekomen in de geschiedenislessen… Als ik de kans krijg, zal ik eens een foto trekken van zo’n affiche.
…
VAKANTIIIIIIIIIEEEEEEEEEEEEEEE!!!!!!!!!!!!!!!
Eindelijk verdiende rust, 2 weekjes ervan onder muizen naar het wondermooie Kerala (van horen zeggen). Vrijdagnamiddag nemen we de trein hier in Bangalore en gaan we naar Ernakulam. We zouden daar in de vroege ochtend moeten toekomen. Van daaruit gaan we in naar Trivandrum en Kovalam (daar zitten onze schoolvriendjes Hanne en Anoda, die moeten we dus ook eens bezoeken). Daarna gaan we naar Kanyakumari, het meest zuiders puntje van India, daar kan je de zon zien opkomen én zien ondergaan in de zee, da’s straf! En hopelijk hebben we nog een weekje de tijd om richting Goa te gaan, maar dat is dan wel weer een treinrit van meer dan 18 uur. We zien wel nog. Dat zijn allemaal nog vage plannen. Wat ervan terechtkomt zal je op tijd en stond wel te weten komen.
De plannen voor deze avond zijn: een goe kakske doen, een spelletje patience spelen (ik ben al expert aan het worden, ik doe hier niet anders dan patience spelen…), een opzwepend muziekje opleggen en daarna met een wippend been in bed kruipen en proberen slapen. Slaapwel lieve vriendjes en vriendinnetjes.
Je kapoen Jan
woensdag 25 maart 2009
titelloos...
Namaskara Belgium,
Gisteren zijn we naar Mysore gegaan. Dat is een stadje hier zo’n 140 km vandaan. Een busrit van (naar Indiase normen) “maar” 3 uur. Het prachtige landschap onderweg was genoeg om ervoor te zorgen dat de busrit niet té lang duurde. Ik dacht natuurlijk dat ik mij die drie uur ging kapot zweten op zo’n bus als het 34 graden is, maar dat viel heel goed mee. Alle ruiten stonden open en de wind zorgde voor meer dan genoeg afkoeling.
In Mysore zijn we één van de mooiste paleizen van Zuid-India gaan bezoeken. Zo’n beetje cultuur opsnuiven kan zeker geen kwaad. Het was een immens prachtig gebouw met minutieus afgewerkte details. Echt de moeite om te bezoeken, maar toch voelt het wat vreemd aan om in een land met zoveel armoede zo’n gebouw bezoeken. Voor de poorten zit een hoopje bedelaars te schooien voor wat eten te krijgen om die dag niet te verhongeren en je stapt 10 meter verder en je bent omringd door rijkdom. Decandentie alom…
Tijdens onze terugrit kregen we een wolkbreuk over ons dak. De straten stonden in enkele minuten blank. Dit is heel ongewoon buiten het moessonseizoen. Juist dan was het 10 minuutjes pauze aan een ‘bus stand’. We zijn dan ook eventjes uitgestapt om in de regen te lopen. Je zal er wel nog een grappig filmpje van terug vinden op facebook.
De ergernissen met die kwal van een father blijven groeien. Ik kan die vent echt niet uitstaan, en hij mij blijkbaar ook niet. Nu ja, ik leer er mee leven en we negeren elkaar zoveel mogelijk. Gelukkig hebben de andere fathers mij wel graag. Dat zijn dan ook zeer toffe kerels die met plezier hun werk doen en geen verzuurde mensen die op van alles en nog wat zitten zagen.
...
Ik moet hier ook nog wat reclame maken voor het paasontbijt van de Comac. Zij organiseren dit speciaal voor onze lieve kindjes hier in Bangalore. Vergeet niet dat Bosco een niet-gouvernementele organisatie is en dus enkel kan blijven bestaan als mensen er geld in steken. Ga voor een luttele 5 euro een ontbijtje eten en geef straatkinderen hoop op een betere toekomst. Dit is te doen op 31 maart in de faculteit psychologie en pedagogische wetenschappen (Henri Dunantlaan 1) vanaf 7u tot 11u. Toon eens je goed hart, ze hebben het geld hier meer dan nodig... Voorverkoopkaarten zijn te verkrijgen bij Comac-leden, of je kan je inschrijven op de Comac-Gent website: http://www.comac-gent.org/Paasontbijt. Ook aan de kassa zelf kun je nog een kaart kopen.
groetjes
Jan
Gisteren zijn we naar Mysore gegaan. Dat is een stadje hier zo’n 140 km vandaan. Een busrit van (naar Indiase normen) “maar” 3 uur. Het prachtige landschap onderweg was genoeg om ervoor te zorgen dat de busrit niet té lang duurde. Ik dacht natuurlijk dat ik mij die drie uur ging kapot zweten op zo’n bus als het 34 graden is, maar dat viel heel goed mee. Alle ruiten stonden open en de wind zorgde voor meer dan genoeg afkoeling.
In Mysore zijn we één van de mooiste paleizen van Zuid-India gaan bezoeken. Zo’n beetje cultuur opsnuiven kan zeker geen kwaad. Het was een immens prachtig gebouw met minutieus afgewerkte details. Echt de moeite om te bezoeken, maar toch voelt het wat vreemd aan om in een land met zoveel armoede zo’n gebouw bezoeken. Voor de poorten zit een hoopje bedelaars te schooien voor wat eten te krijgen om die dag niet te verhongeren en je stapt 10 meter verder en je bent omringd door rijkdom. Decandentie alom…
Tijdens onze terugrit kregen we een wolkbreuk over ons dak. De straten stonden in enkele minuten blank. Dit is heel ongewoon buiten het moessonseizoen. Juist dan was het 10 minuutjes pauze aan een ‘bus stand’. We zijn dan ook eventjes uitgestapt om in de regen te lopen. Je zal er wel nog een grappig filmpje van terug vinden op facebook.
De ergernissen met die kwal van een father blijven groeien. Ik kan die vent echt niet uitstaan, en hij mij blijkbaar ook niet. Nu ja, ik leer er mee leven en we negeren elkaar zoveel mogelijk. Gelukkig hebben de andere fathers mij wel graag. Dat zijn dan ook zeer toffe kerels die met plezier hun werk doen en geen verzuurde mensen die op van alles en nog wat zitten zagen.
...
Ik moet hier ook nog wat reclame maken voor het paasontbijt van de Comac. Zij organiseren dit speciaal voor onze lieve kindjes hier in Bangalore. Vergeet niet dat Bosco een niet-gouvernementele organisatie is en dus enkel kan blijven bestaan als mensen er geld in steken. Ga voor een luttele 5 euro een ontbijtje eten en geef straatkinderen hoop op een betere toekomst. Dit is te doen op 31 maart in de faculteit psychologie en pedagogische wetenschappen (Henri Dunantlaan 1) vanaf 7u tot 11u. Toon eens je goed hart, ze hebben het geld hier meer dan nodig... Voorverkoopkaarten zijn te verkrijgen bij Comac-leden, of je kan je inschrijven op de Comac-Gent website: http://www.comac-gent.org/Paasontbijt. Ook aan de kassa zelf kun je nog een kaart kopen.
groetjes
Jan
maandag 16 maart 2009
kaka-kakkerlak
Namaskara,
Wat een (on)weer! Het is nu al meer dan 2 uur aan het regenen en donderen en bliksemen, met ongeveer 2 bliksems per minuut, HEERLIJK! Het is ondertussen zeker al 10 graden afgekoeld. Dat doet deugd na zo’n zwoel dagje… Door het onweer hebben we natuurlijk weer geen stroom, maar dat ben ik al heel gewoon. Ze hebben onlangs de powercuts voor de armere buurten in een schema vastgelegd, om de rijkere buurten niet zonder stroom te laten zitten, hmm, degoutant niet? Onze wijk heeft van 8u tot 9u en van 20u tot 21u geen stroom. En daartussen kunnen natuurlijk nog altijd onvoorziene stroompannes voorkomen… Nu is het wel de langste onvoorziene powercut dat ik al heb meegemaakt hier. Ze duurt al even lang als het onweer. Bijna overal in het gebouw zijn de noodverlichtingen al uit omdat de batterij op is. Behalve in mijn kamer, moehahahaha!!!
Hmm, ondertussen zag ik weer een enorme kakkerlak in mijn ooghoek passeren. Dat vind ik toch nog altijd verschrikkelijk vies… Ze mogen heel veel van mij, ze mogen hier rondlopen zo veel als ze willen, ik zal ze niet dood doen, maar ze moeten mij gewoon met rust laten. Die nacht dat ik wakker werd met een kakkerlak op mijn hoofd staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Maar ik realiseer me net dat ik hier nog niets van heb geschreven op mijn blog. Nu weet je het dus, ik werd wakker met een kakkerlak in mijn haar. Ik heb ze snel weg geslagen maar dan hing ze in mijn muskietennet, en ik bleef er maar gelijk ne zot naar slaan tot ze uit mijn bed was, ver weg van mij. Die nacht heb ik niet veel meer geslapen… Terwijl dat ik hier die tekst aan het typen ben krijg ik weer overal kriebels. Ik haat insecten! Zeker als ze 3 cm groot zijn.
Ik heb een zalig weekje achter de rug. Father klier was op vakantie… Ik wist niet dat het hier ook nog leuk kon zijn. Als ik iets wilde doen, moest ik gewoon naar Father Edward bellen om toestemming te vragen en gelukkig zegt Father Edward niet altijd “NEE”, gelijk mijn klier.
Gisteren zijn we naar een “musical fountain” gegaan. Hahaha, wat was me dat… goed voor 5 minuutjes, maar op den duur begon het wel heel saai te worden. Maar kom, ik heb echt genoten van die avond, we zijn samen met 3 Duitse vrijwilligsters en een Schotse vrouw van 70 jaar naar daar gegaan. Laat je niet misleiden door haar leeftijd, ze is nog even jong van geest als ons en ze ziet er nog geen 60 uit. We hebben ons kostelijk geamuseerd op de speeltuin samen met haar… Sinds de dood van haar man 13 jaar geleden is ze beginnen reizen, 6 maand buitenland en 6 maand Schotland en ze keert telkens terug naar India om er vrijwilligerswerk te doen in een ziekenhuis voor leprapatiënten. Echt een schitterende vrouw.
Over wat kunnen we nog schrijven?... Ahaa, de verjaardag van Valerie! Het zat niet mee voor haar, ze verjaart namelijk op dezelfde dag als één van de fathers. Ze kreeg dus heel veel aandacht wat ze eigenlijk niet zo graag had, ze moest een speech geven, enzovoort… Je zal er binnenkort wel eens foto’s van zien op facebook.
…
Ik heb net het droevige nieuws vernomen van Maud dat onze goede vriend Nestor de hond is overleden. Ik heb dus snel een telefoontje gepleegd om haar een hart onder de riem te steken. Nestor, we gaan u missen… Na mijn telefoontje op mijn terras, kwam ik mijn kamer terug binnen en wat zie ik op mijn muskietennet zitten? Één of ander supersized gemuteerde vliegende mier. Vies beest met andere woorden. Hup, en het begint weer overal te kriebelen. Nu moet ik weer proberen slapen met dàt naast mijn hoofd.
Ik ben er mee weg, ik ga proberen slapen…
Shuvbaratri! (slaapwel)
Jan
zaterdag 14 maart 2009
geen nieuws...
enkel maar melden dat ik ook een filmpje op facebook heb gezet...
maandag komt er waarschijnlijk een nieuw verhaal, spannend...
groetjes
Jan
maandag komt er waarschijnlijk een nieuw verhaal, spannend...
groetjes
Jan
woensdag 11 maart 2009
oei oei
Wat ik niet wist, is dat Holi-festival 3 dagen duurt. En vandaag was het iets uitbundiger dan gisteren. Ik ging vandaag op stap met Ines, een Duitse vrijwilligster uit Mane, en we zagen veel meer mensen gekleurd rondlopen dan gisteren... Onderweg zijn we zelfs ook nog aangevallen door kindjes. we zagen er verschrikkelijk groen uit. ik zal morgen de foto's hier op mijn blog zetten. Heel onverwacht, maar wel leuk om mee te maken. mijn dread is trouwens volledig groen gekleurd nu, mega hip...
groene groetjes van Jan
groene groetjes van Jan
Holi Holi
Eindelijk is het zover. Ik zit nu toch wel al een tijdje te wachten op de dag dat ik dit kon schrijven: het heeft geregend! Na meer dan een maand alleen maar zon en broeierige temperaturen, kregen we gisteren een heel aangenaam dagje met veel wolken en een verfrissend briesje. En ’s avonds kregen we zelfs een paar druppels regen er boven op. Het was niet veel, maar ik vond het heerlijk om de druppels op mijn hoofd te voelen vallen. Na 10 minuten was het wel al gedaan, maar je moet hier het geluk in de kleine dingen zoeken heb ik ondertussen al geleerd.
Vandaag, op mijn vrije dag, is er weer geen wolkje aan de lucht en de ochtendzon schijnt al door mijn raam. Het belooft weer warm te worden! Straks gaan we het Holi-festival gaan vieren, ook wel het festival van de kleuren genoemd. Het is een hindoeïstisch feest waarbij de oogst van het voorbije seizoen gevierd wordt, en waarbij er gebeden wordt voor een goede oogst voor het volgende seizoen. Het is een heel uitbundige gebeurtenis waarbij iedereen met allerlei verf en andere gekleurde troep naar elkaar gooit. Ik ben benieuwd. Hopelijk levert dit een paar prachtige kiekjes op.
…
De wolken zijn dan toch nog gekomen en het werd een heel zwoel dagje, plakkerig weer met andere woorden… Het Holi-festival was minder spectaculair als ik had verwacht. Het schijnt dat ze dit in het noorden veel uitbundiger vieren. In het westerse gedeelte van de stad liepen maar een paar mensen gekleurd rond. Ook in Cubbon Park was maar bitterweinig te beleven. Enkel in een klerenwinkel hebben we een paar kleuren op ons gezicht gekregen. We hoorden wel deze morgen dat we de slums beter zouden vermijden vanwege het Holi-festival. Dus wat doen we? Naar de slums natuurlijk. Daar liepen toch al wat meer kindjes rond die vol hingen met allerlei kleuren en sommigen kwamen naar ons om ons ook te bekladden. We waren een heuse attractie voor iedereen: blanke mensen die ook wat kleur op hun hebben… Maar iedereen was supervriendelijk en veel mensen riepen ons “happy Holi” of ook wel “Holi Holi” toe. Het was wel leuk, maar ik had er veel meer van verwacht. Foto’s trekken in de slums vind ik toch nog altijd delicaat, ik heb het dus alweer niet aangedurfd… Ooit zal het er wel eens van komen, geduld…
…
Ik ben nu al meer dan een maand hier, en ik had me tot op vandaag nog altijd niet afgevraagd wat er achter een bepaalde deur zat in mijn kamer. Ik had die deur nog nooit opengedaan, en er hangt nochtans een handdoek aan die klink dus moet ik die dagelijks gebruiken. In een exploratieve bui heb ik de deur dan toch eens opengedaan en wat zat er achter: ongelooflijk maar waar: een tweede wc! Hij ziet er wel maar redelijk vies en lang niet gebruikt uit… maar toch, zo zie je maar, je moet niet ver zoeken om iets nieuws te ontdekken…
Holi Holi,
Jan
PS: er staan weer 60 foto’s op facebook!!!
Vandaag, op mijn vrije dag, is er weer geen wolkje aan de lucht en de ochtendzon schijnt al door mijn raam. Het belooft weer warm te worden! Straks gaan we het Holi-festival gaan vieren, ook wel het festival van de kleuren genoemd. Het is een hindoeïstisch feest waarbij de oogst van het voorbije seizoen gevierd wordt, en waarbij er gebeden wordt voor een goede oogst voor het volgende seizoen. Het is een heel uitbundige gebeurtenis waarbij iedereen met allerlei verf en andere gekleurde troep naar elkaar gooit. Ik ben benieuwd. Hopelijk levert dit een paar prachtige kiekjes op.
…
De wolken zijn dan toch nog gekomen en het werd een heel zwoel dagje, plakkerig weer met andere woorden… Het Holi-festival was minder spectaculair als ik had verwacht. Het schijnt dat ze dit in het noorden veel uitbundiger vieren. In het westerse gedeelte van de stad liepen maar een paar mensen gekleurd rond. Ook in Cubbon Park was maar bitterweinig te beleven. Enkel in een klerenwinkel hebben we een paar kleuren op ons gezicht gekregen. We hoorden wel deze morgen dat we de slums beter zouden vermijden vanwege het Holi-festival. Dus wat doen we? Naar de slums natuurlijk. Daar liepen toch al wat meer kindjes rond die vol hingen met allerlei kleuren en sommigen kwamen naar ons om ons ook te bekladden. We waren een heuse attractie voor iedereen: blanke mensen die ook wat kleur op hun hebben… Maar iedereen was supervriendelijk en veel mensen riepen ons “happy Holi” of ook wel “Holi Holi” toe. Het was wel leuk, maar ik had er veel meer van verwacht. Foto’s trekken in de slums vind ik toch nog altijd delicaat, ik heb het dus alweer niet aangedurfd… Ooit zal het er wel eens van komen, geduld…
…
Ik ben nu al meer dan een maand hier, en ik had me tot op vandaag nog altijd niet afgevraagd wat er achter een bepaalde deur zat in mijn kamer. Ik had die deur nog nooit opengedaan, en er hangt nochtans een handdoek aan die klink dus moet ik die dagelijks gebruiken. In een exploratieve bui heb ik de deur dan toch eens opengedaan en wat zat er achter: ongelooflijk maar waar: een tweede wc! Hij ziet er wel maar redelijk vies en lang niet gebruikt uit… maar toch, zo zie je maar, je moet niet ver zoeken om iets nieuws te ontdekken…
Holi Holi,
Jan
PS: er staan weer 60 foto’s op facebook!!!
maandag 9 maart 2009
...
Als ze mij geen vrije tijd geven dan neem ik toch gewoon vrij tijd zeker. Zo simpel is dat… Ik ben vandaag 2 uur op voorhand weg gegaan uit Mane, en met het liedje “ik wil deze nacht in de straten verdwalen” ben ik beginnen wandelen. Ik wist niet waar naartoe, maar het is mij gelukt om te verdwalen. Wat heb ik genoten van die wandeling, die nieuwe plekjes die ik nog allemaal niet ontdekt had. Eerst kwam ik in een rijkere buurt terecht met mooie huizen en heel weinig volk. Ideale plaats voor apen zo bleek. Ik werd verrast door een paar aapjes die tot heel dicht bij me kwamen. Dat was nog eens een moment om mijn camera boven te halen, lang geleden! Na een tijdje in de rijkere buurt rond te wandelen stak ik een drukke straat over en zat ik plots in het totaal tegenovergestelde. Ik kwam terecht in een drukke maar vooral arme buurt. Het was wel leuk om in dat doolhof van kleine straatjes gewoon wat rond te dolen, zonder een bepaald doel. Ik bleef natuurlijk wel de zon in de gaten houden, zodat ik het noorden niet kwijt geraakte. Ik waande me eventjes in de slums van Mumbai toen plots de sound track van Slumdog Millionaire in mijn hoofd schoot. Het is langs de ene kant zo een vieze buurt met sloten vol urine en stront, hopen afval, koeienvlaaien en een penetrante geur in je neus, maar langs de andere kant vind ik het een prachtige buurt met mooie mensen, spelende lachende kindjes, hindoebeeldjes en krijttekeningen op de grond. India, het land van tegenstellingen… En na een dikke 2 uur gewandeld te hebben kwam ik terug aan in het centrum, zonder dat iemand wist van mijn stiekeme trip… Dat moet ik meer doen!
…
Zondag, zoals ik al zei: de saaiste dag van de week. Maar deze keer was het nog erger, er was cricket op tv, India speelde tegen Nieuw-Zeeland. Dus zat iedereen vanaf ’s morgens al voor de tv gekluisterd te kijken naar de saaiste nationale sport ooit. Gelukkig hebben we geen hele dag gekeken. Na de middag hebben we de cricket even ingeruild voor 2 uurtjes slumdog millionaire. De jongens vonden het een goede film, voor mij was het ondertussen al de derde keer dat ik hem zag, maar ook voor mij bleef het nog steeds goed. Wist je trouwens dat de pauze in cricket tea-time wordt genoemd? En er zijn meerde tea-times, logisch als een match een hele dag duurt. Ik vind dit wel een leuk weetje...
tot de volgende update!!!
…
Zondag, zoals ik al zei: de saaiste dag van de week. Maar deze keer was het nog erger, er was cricket op tv, India speelde tegen Nieuw-Zeeland. Dus zat iedereen vanaf ’s morgens al voor de tv gekluisterd te kijken naar de saaiste nationale sport ooit. Gelukkig hebben we geen hele dag gekeken. Na de middag hebben we de cricket even ingeruild voor 2 uurtjes slumdog millionaire. De jongens vonden het een goede film, voor mij was het ondertussen al de derde keer dat ik hem zag, maar ook voor mij bleef het nog steeds goed. Wist je trouwens dat de pauze in cricket tea-time wordt genoemd? En er zijn meerde tea-times, logisch als een match een hele dag duurt. Ik vind dit wel een leuk weetje...
tot de volgende update!!!
woensdag 4 maart 2009
frustraties...
Ik ben het hier strontbeu! Vandaag heb ik weer een serieus dipje. Het was onze vrije dag vandaag, maar die is voorbij gevlogen. En nu zit ik weer te denken aan die sleur van de komende 6 dagen. Dat vroeg opstaan, dat nutteloos nietsdoen, dat gezaag van die irritante father… Ik heb het hier niet getroffen qua stageplaats. Ik hou nog steeds van India, laat ik dit even duidelijk maken, maar ik mis ’s avonds op café gaan, ik mis avondlijke ontspanning in het algemeen. Dit is hier onmogelijk. Ik moet tot 22u hier zijn, en daarna kan ik niet meer naar buiten want de deur wordt gesloten. En bovendien moet ik dan toch weer opstaan om 5:45u… Ik ga eens moeten in opstand komen en meer eisen. Het is niet omdat die brothers dat hier elke dag doen dat ik dat ook moet doen. Ik ben maar een westerling die gesteld is op zijn ontspanning. Ik kan het gewoon niet aan, die dagelijkse sleur. Ik denk dat iedereen mij daarin toch kan volgen, niet? Als je het tegendeel beweert mag je mij gerust komen vergezellen. Dan zit ik hier tenminste niet alleen…
Natuurlijk boeit de doelgroep me nog altijd enorm. De kindjes zijn echt de reden waarom ik hier ben. Telkens als er weer nieuwe kinderen van de straat binnenkomen in Mane zal ik er alles aan doen om deze zo goed mogelijk te begeleiden. Het geeft dan ook een enorme voldoening als ze dit appreciëren, als ze je gaan vertrouwen en als ik een lach op hun gezicht krijg. Ik begin zelfs ambitie te krijgen om hier zelf een organisatie op te richten voor straatkinderen. Een organisatie waarin geen geloof wordt opgedrongen, waar (ortho)pedagogen, sociaal werkers en psychologen correcte begeleiding bieden aan de kinderen en waarin kinderen met een handicap gelijkwaardig zijn aan de andere kinderen. Die jongen met polio waar ik het in mijn vorig blogbericht over had, is doorverwezen naar een centrum voor kinderen met een handicap. Ik vond dit super erg, want hij wilde zo graag naar Adjanahalli, daar ging hij kunnen studeren wat hij zo graag wilde. Bosco wil hem echter niet meer begeleiden vanwege zijn handicap. Ik vind dit onzin, want hij kon mee spelen met onze spelletjes en hij is een heel intelligente jongen die volledig thuishoort in een centrum waar slimme studerende jongens zitten (Adjanahalli). Maar neen, Bosco heeft beslist om hem in een centrum te steken waar kinderen met een verstandelijke handicap en kinderen met een fysieke handicap als één pot nat worden beschouwd. En zo heb ik nog honderden andere frustraties. Maar juist, ik ging jullie daar niet mee lastig vallen, dat zijn schoolzaken.
En trouwens, nu ga ik slapen, slaapwel…
Dikke zoen van je gefrustreerde kapoen, Jan
Natuurlijk boeit de doelgroep me nog altijd enorm. De kindjes zijn echt de reden waarom ik hier ben. Telkens als er weer nieuwe kinderen van de straat binnenkomen in Mane zal ik er alles aan doen om deze zo goed mogelijk te begeleiden. Het geeft dan ook een enorme voldoening als ze dit appreciëren, als ze je gaan vertrouwen en als ik een lach op hun gezicht krijg. Ik begin zelfs ambitie te krijgen om hier zelf een organisatie op te richten voor straatkinderen. Een organisatie waarin geen geloof wordt opgedrongen, waar (ortho)pedagogen, sociaal werkers en psychologen correcte begeleiding bieden aan de kinderen en waarin kinderen met een handicap gelijkwaardig zijn aan de andere kinderen. Die jongen met polio waar ik het in mijn vorig blogbericht over had, is doorverwezen naar een centrum voor kinderen met een handicap. Ik vond dit super erg, want hij wilde zo graag naar Adjanahalli, daar ging hij kunnen studeren wat hij zo graag wilde. Bosco wil hem echter niet meer begeleiden vanwege zijn handicap. Ik vind dit onzin, want hij kon mee spelen met onze spelletjes en hij is een heel intelligente jongen die volledig thuishoort in een centrum waar slimme studerende jongens zitten (Adjanahalli). Maar neen, Bosco heeft beslist om hem in een centrum te steken waar kinderen met een verstandelijke handicap en kinderen met een fysieke handicap als één pot nat worden beschouwd. En zo heb ik nog honderden andere frustraties. Maar juist, ik ging jullie daar niet mee lastig vallen, dat zijn schoolzaken.
En trouwens, nu ga ik slapen, slaapwel…
Dikke zoen van je gefrustreerde kapoen, Jan
maandag 2 maart 2009
een lach en een traan
Deze morgen kreeg ik een pakje pruimtabak in mijn handen gestopt van de master die het afgepakt had van een jongen. Dat wordt beschouwd als een drug, maar je kan het overal verkrijgen. Brother Joby zei dat ik het eens moest proberen. Ik met al mijn nieuwsgierigheidheb het pakje met alle plezier aangenomen. Pruimtabak, zo’n zware drug kan dat niet zijn… Ze zeiden dat ik waarschijnlijk zou moeten kotsen. Omdat ik op punt stond om te vertrekken naar Mane, hield ik het pakje nog bij. Ik zou het dan deze avond eens proberen.
Ondertussen heb ik het al geprobeerd en ik heb er maar één woord voor: DEGOUTANT!!! Ongeveer de vuilste smaak die ik ooit in mijn mond heb gehad. Ik heb het dan ook snel uitgespuwd in de wc. Mijn eerste gedacht was dan: misschien iets te veel gepakt in één keer. Hup, en ik probeerde het nog een keer met wat minder. De smaak was al iets minder straf maar nog steeds wansmakelijk… Dat heeft me echter niet tegengehouden om nog een derde keer wat in mijn mond te steken. Is dat spul dan zo verslavend??? Ik zit dus nu voor een derde keer met een plukje in mijn mond en de kotsneigingen zijn aan het komen. Maar ik voel me wel zweven, hahaha!!! Maar toch vind ik het nog steeds maar iets vies, dus ga ik het snel uitspuwen en de overschot van dat zakje wegsmijten, bah!
Voor mensen die het ook eens willen proberen, laat iets weten, ik wil wel wat meenemen naar België.
…
Zondag, de saaiste dag van de week. Opstaan, eten, kuisen, cricket, tv-kijken, eten, tv-kijken, eten, tv-kijken, slapen… Wat hebben die Indiërs toch eigenlijk met cricket? ik vind het echt maar een stom spel. Wist je trouwens dat een cricketmatch een volledige dag duurt? Probeer dat maar eens uit te kijken, en er gebeurt dus ook niets interessants. Het is constant hetzelfde. Om het zelf te spelen vind ik het ook maar niets. Meestal zit je gewoon wat te wachten aan de kant, of sta je wat te lummelen op het plein aan het wachten tot er eens een bal in je richting komt. Ligt het aan mij, of is het echt een stomme sport? Ik speel dan ook nooit meer mee, één keer is genoeg geweest…
Het is de warmste dag tot nu toe. We gaan naar de 36°C vandaag. Het is dan ook niet te doen om buiten te komen. Ik zit hier onder mijn ventilator hopend dat ie toch een beetje verkoeling zal bieden, maar ik krijg enkel warme lucht naar me toegeblazen. Veel heb ik er dus niet aan…
Het lijkt wel of die Indiërs immuun zijn tegen zweetaanvallekes. Ik daag iedereen van de bloglezers uit om bij 35°C een superpikant gerecht te eten zonder een druppel zweet te verliezen. Die Indiërs slagen er alleszins in. Ik daarentegen zit te zweten als een rund aan tafel.
…
Omdat het niet altijd grappig moet zijn, zal ik ook nog wat over de miserie hier in India schrijven. De hartverscheurende taferelen doen me toch nog altijd even slikken. Gisteren bijvoorbeeld kwam er een oud vrouwtje aan onze deur wat geld en eten vragen. Ze kon amper lopen, had een paar vodden rond haar lijf en zag eruit alsof ze elk moment kon beginnen wenen van miserie. Ik heb gehoord dat ze dit wel vaker doet als ze geen eten vindt. Ze weet dat ze hier wel wat te eten zal krijgen, en dat was ook het geval. Ze ging niet met lege handen naar huis, als ze een huis heeft tenminste… Het is verdomme niet eerlijk! Zulke dingen kom ik hier dus dagelijks tegen. Ik moet elke dag passeren langs een leprapatiënt die telkens op dezelfde plaats zit te bedelen. Hij heeft geen vingers en geen tenen, een volledig misvormd uiterlijk en elke dag hetzelfde stuk stof om zich gedraaid. Daar moet ik dan passeren, met een rugzak met daarin een volledig maandloon van de gemiddelde Indiër, een fotocamera, gsm,… Ik zeg het nogmaals: het is verdomme niet eerlijk!
Een ander voorbeeldje: eergisteren kwam er een nieuwe jongen binnen in Bosco Mane. Hij had ernstige polio (kinderverlamming) en liep met van die okselkrukken. Zijn benen waren zo goed als volledig verlamd en hingen daar dus precies maar wat te bengelen. Ongelooflijk hoe hij zichzelf toch kon voortbewegen. Ik ben met hem aan de praat geraakt, hij kon namelijk vrij goed Engels. Geen ouders, geen thuis, geen geld,… Ik herhaal het niet nog een keer, maar je kan het zelf wel aanvullen veronderstel ik…
Ondertussen heb ik het al geprobeerd en ik heb er maar één woord voor: DEGOUTANT!!! Ongeveer de vuilste smaak die ik ooit in mijn mond heb gehad. Ik heb het dan ook snel uitgespuwd in de wc. Mijn eerste gedacht was dan: misschien iets te veel gepakt in één keer. Hup, en ik probeerde het nog een keer met wat minder. De smaak was al iets minder straf maar nog steeds wansmakelijk… Dat heeft me echter niet tegengehouden om nog een derde keer wat in mijn mond te steken. Is dat spul dan zo verslavend??? Ik zit dus nu voor een derde keer met een plukje in mijn mond en de kotsneigingen zijn aan het komen. Maar ik voel me wel zweven, hahaha!!! Maar toch vind ik het nog steeds maar iets vies, dus ga ik het snel uitspuwen en de overschot van dat zakje wegsmijten, bah!
Voor mensen die het ook eens willen proberen, laat iets weten, ik wil wel wat meenemen naar België.
…
Zondag, de saaiste dag van de week. Opstaan, eten, kuisen, cricket, tv-kijken, eten, tv-kijken, eten, tv-kijken, slapen… Wat hebben die Indiërs toch eigenlijk met cricket? ik vind het echt maar een stom spel. Wist je trouwens dat een cricketmatch een volledige dag duurt? Probeer dat maar eens uit te kijken, en er gebeurt dus ook niets interessants. Het is constant hetzelfde. Om het zelf te spelen vind ik het ook maar niets. Meestal zit je gewoon wat te wachten aan de kant, of sta je wat te lummelen op het plein aan het wachten tot er eens een bal in je richting komt. Ligt het aan mij, of is het echt een stomme sport? Ik speel dan ook nooit meer mee, één keer is genoeg geweest…
Het is de warmste dag tot nu toe. We gaan naar de 36°C vandaag. Het is dan ook niet te doen om buiten te komen. Ik zit hier onder mijn ventilator hopend dat ie toch een beetje verkoeling zal bieden, maar ik krijg enkel warme lucht naar me toegeblazen. Veel heb ik er dus niet aan…
Het lijkt wel of die Indiërs immuun zijn tegen zweetaanvallekes. Ik daag iedereen van de bloglezers uit om bij 35°C een superpikant gerecht te eten zonder een druppel zweet te verliezen. Die Indiërs slagen er alleszins in. Ik daarentegen zit te zweten als een rund aan tafel.
…
Omdat het niet altijd grappig moet zijn, zal ik ook nog wat over de miserie hier in India schrijven. De hartverscheurende taferelen doen me toch nog altijd even slikken. Gisteren bijvoorbeeld kwam er een oud vrouwtje aan onze deur wat geld en eten vragen. Ze kon amper lopen, had een paar vodden rond haar lijf en zag eruit alsof ze elk moment kon beginnen wenen van miserie. Ik heb gehoord dat ze dit wel vaker doet als ze geen eten vindt. Ze weet dat ze hier wel wat te eten zal krijgen, en dat was ook het geval. Ze ging niet met lege handen naar huis, als ze een huis heeft tenminste… Het is verdomme niet eerlijk! Zulke dingen kom ik hier dus dagelijks tegen. Ik moet elke dag passeren langs een leprapatiënt die telkens op dezelfde plaats zit te bedelen. Hij heeft geen vingers en geen tenen, een volledig misvormd uiterlijk en elke dag hetzelfde stuk stof om zich gedraaid. Daar moet ik dan passeren, met een rugzak met daarin een volledig maandloon van de gemiddelde Indiër, een fotocamera, gsm,… Ik zeg het nogmaals: het is verdomme niet eerlijk!
Een ander voorbeeldje: eergisteren kwam er een nieuwe jongen binnen in Bosco Mane. Hij had ernstige polio (kinderverlamming) en liep met van die okselkrukken. Zijn benen waren zo goed als volledig verlamd en hingen daar dus precies maar wat te bengelen. Ongelooflijk hoe hij zichzelf toch kon voortbewegen. Ik ben met hem aan de praat geraakt, hij kon namelijk vrij goed Engels. Geen ouders, geen thuis, geen geld,… Ik herhaal het niet nog een keer, maar je kan het zelf wel aanvullen veronderstel ik…
woensdag 25 februari 2009
weinig nieuws sinds vorige update...
Vandaag was het Shivaratri festival, de viering van Shiva, de god van vernieling. Het is één van de meest geliefde goden uit het hindoeïsme. Als echte hindoe mocht je deze nacht niet slapen. En dat heb ik hier gemerkt, het was heel de tijd feest tot de zon opkwam. Dan konden ze eventjes slapen en ’s middags begonnen overal vieringen in de verschillende hindoetempels. Ik stond eventjes te gluren aan de ingang van zo’n tempel, en ze riepen me direct binnen. Ze vonden het geweldig dat ik geïnteresseerd was in het hindoeïsme. Ik kreeg dan ook een rondleiding in de prachtige tempel. Het was echt fantastisch. Iedereen was vandaag zo enthousiast en blij. Ik heb dan ook met volle teugen genoten van de rondleiding. Alle kindjes hingen rond mij en wilden zo graag op de foto. Niemand maakte er ook problemen van dat ik wat foto’s kwam trekken. Het deed deugd om eventjes weg te zijn uit die christelijke sfeer en te vluchten naar de in mijn ogen mooiste godsdienst van allemaal.
Oké, genoeg spiritualieit, tijd voor een stoer verhaal. Ik ben deze morgen aangevallen door mijn kuthond Titu (ik noem hem toch zo, zijn naam is wel wat anders, maar ik vergeet het altijd). Hij was ontsnapt en liep op straat. Wat ik niet wist is dat je hem dan nooit mag proberen vangen, want dan wordt hij agressief. Ik had hem vast bij zijn halsband, en begon verschrikkelijk hard te wringen en grommen en beet wild in het rond, kortom, dat beest begon te flippen. Ik heb twee keer zijn tanden kunnen ontwijken en heb hem dan een flinke mep gegeven. Het enige wat ik er aan overgehouden hem is een schaafwonde van zijn nagels. Maar ik kon even goed met een open arm gezeten hebben. Niets als miserie met die hond!
Voor de rest nog niet veel gebeurd ondertussen. Ik begin me wel veel aan kleine dingen te ergeren van de organisatie.
Geen zin meer om te typen...
Saluuu
Jan
Oké, genoeg spiritualieit, tijd voor een stoer verhaal. Ik ben deze morgen aangevallen door mijn kuthond Titu (ik noem hem toch zo, zijn naam is wel wat anders, maar ik vergeet het altijd). Hij was ontsnapt en liep op straat. Wat ik niet wist is dat je hem dan nooit mag proberen vangen, want dan wordt hij agressief. Ik had hem vast bij zijn halsband, en begon verschrikkelijk hard te wringen en grommen en beet wild in het rond, kortom, dat beest begon te flippen. Ik heb twee keer zijn tanden kunnen ontwijken en heb hem dan een flinke mep gegeven. Het enige wat ik er aan overgehouden hem is een schaafwonde van zijn nagels. Maar ik kon even goed met een open arm gezeten hebben. Niets als miserie met die hond!
Voor de rest nog niet veel gebeurd ondertussen. Ik begin me wel veel aan kleine dingen te ergeren van de organisatie.
Geen zin meer om te typen...
Saluuu
Jan
PS; ik heb foto's op facebook, geupload
maandag 23 februari 2009
alweer een avontuurtje...
Het is al lang geleden dat ik hier nog eens iets geschreven heb. Ik had het dan ook druk, druk, druk de laatste tijd. Ik hoop dat ik mijn fans niet te lang op hun honger heb laten zitten. Ik zal proberen om een goed verhaaltje te schrijven.
Ik heb het gevoel dat ik hier een bekende aan het worden ben in de buurt. Ik moet dan ook bijna dagelijks dezelfde wandeling doen van Yuvakendra naar Mane, en onderweg kom ik altijd dezelfde verkopers, kindjes en bedelaars tegen. Elke ochtend en avond word ik bijvoorbeeld vriendelijk begroet door een kindje dat werkt in een klein winkeltje langs de baan; “hi boss, how are you?” roept hij dan meestal. Er zijn wel meerdere mensen die me “boss” noemen, waarom weet ik niet, maar ik heb er niets op tegen... En zo is dat dus onderweg heel de tijd tot ik aankom in Mane. Wel leuk als je het mij vraagt. Ik geniet trouwens elke keer zo hard van die wandeling, het zijn de leukste momenten van de dag, elke keer kom ik wel weer iets tegen… Om naar daar te gaan moet ik eerst door de slums wandelen, wat wel heel fascinerend is ’s morgens in die drukte. Ik zou zo graag eens die wandeling willen filmen, maar ik durf niet goed. Het komt zo onrespectvol over, alsof ik even de ellende kom filmen in hun buurt. Door deze ingesteldheid heb ik eigenlijk nog altijd niet veel foto’s en filmpjes van het échte India. Misschien komt dat wel nog. Ik zal wel eens in het geniep mijn camera vasthouden en filmen. Nog een bijkomend probleem is ook dat vanaf de moment dat ik mijn camera bovenhaal, ze allemaal willen poseren voor de foto. Ik heb dus maar heel weinig spontane foto’s. Sorry trouwens dat ik zo weinig foto’s upload, maar daar heb ik echt wel eens veel tijd voor nodig. Dat duurt echt een eeuwigheid hier. Supersnel internet van Telenet hebben ze hier nog niet ontdekt.
Klaar voor nog een leuke anekdote uit de verhalendoos van Jan? Hier komt ie dan: elke dag dat ik in Mane ben, ga ik alleen of met andere vrijwilligers naar de juice shop vlakbij. Echt, OVERHEERLIJKE verse fruitsapjes en fruitshakes. Spijtig dat je het zelf niet kan proeven. We zijn daar dus al goed gekend en krijgen altijd een warm welkom. Maar goed, ik stond daar dus met Danny en Hanna een lekker sapje te drinken, ineens komen daar zo twee bedelvrouwen ons lastig vallen. Oké, geen probleem, ik ben het ondertussen al gewoon. Ze bleven maar aandringen voor geld en ons aanraken en zo, maar als je die gewoon negeert gaan ze wel weg. Geld geven is niet echt een optie, want dan willen ze meer, en vooral dat je dan binnen de kortste keren heel de straat rondom je hebt staan. Dus stonden we gewoon wat te praten met elkaar zonder echt op hun te letten. Ineens doet een van die vrouwen een mandje open. Wat zit daar in? Een cobra! dat was wel even verschieten. Nu stonden we uiteraard niet meer zo op ons gemak. Ik zou niet zo graag gebeten worden door één van de giftigste slangen ter wereld. Ze kwam telkens iets te dicht naar mijn goesting met die cobra. Dus hebben we maar snel ons sapje opgedronken en hebben we ons schoontjes omgedraaid en weg gestapt. Ze achtervolgden ons wel nog voor enkele meters, maar gaven snel op. Gelukkig maar!
Oh ja, ik heb gisteren de eerste wolk gezien in 2 weken. Ik heb er een foto van getrokken. Lang geleden dat ik nog zoiets wits in de lucht had gezien.
Gisteren was echt een heel leuke dag in Mane, we hebben een watergevecht gehouden. Dat hadden de mensen van daar precies nog nooit gezien, en vonden het heel vreemd dat we het niet erg vonden dat we wat water over ons kregen, van een kind dan nog wel. Maar ja, mooie verhaaltjes duren niet lang, en na een half uur ongeveer kwamen ze klagen dat het binnen iets te nat werd door de kinderen die water kwamen halen. Dan hebben we het maar stil gelegd. Desalniettemin hebben we ons goed geamuseerd… en ik heb een paar hele leuke actiefoto’s van het watergevecht…
Danny is ondertussen al vertrokken terug naar de UK, dus heb ik de kamer voor mij alleen, eindelijk kan ik wat in mijn nakie rondlopen… daar heb ik lang naar uitgekeken. Want wat wil je nog meer doen met zo’n hitte dan in je blote flikker rondwandelen en af en toe een koude douche nemen, HEERLIJK MAN!!!
Vandaag is het weer onnoemelijk heet trouwens, ik kom net van het toilet en heb me daar te pleuris gezweet door gewoon een kakske te doen. Ik zie hier toch af ze. Ik ben echt niet gemaakt voor de hitte. Geef mij maar sneeuw en vrieskou!!! Maar goed, ik ga zeker niet klagen over het weer, zomer is ook wel leuk en bovendien ga ik een heel mooi bruin kleurtje hebben als ik terug kom. Het begint echt wel al te komen. Binnenkort zie je het verschil niet meer tussen mij en die Indiërs. Nu we het toch over “bruin” hebben,… rarara, wat zou er nu komen?
a) Eén van mijn stoelgangverhalen
b) Iets over drugs
c) Iets over de verschillen tussen westerlingen en Indiërs
d) Geen van bovenstaande
Dus waar zat ik? Nu we het toch over “bruin” hebben… Bij ons wil iedereen er zo bruin mogelijk uitzien, maar hier is dat totaal omgekeerd. Iedereen wil er hier zo bleek mogelijk uitzien. Ik zie dan ook verschillende reclamespotjes met crèmekes en behandelingen die je bleker kunnen maken. Iedereen zit ook te zeggen dat ik zo een mooie bleke huid heb.
Het juiste antwoord was dus C, applausje voor jezelf als je het juist had. Voor diegenen die hoopten dat het A was: met mijn stoelgang is alles oké. Af en toe wat slapper, maar ik heb er al mee leren leven. Voor de mensen die B hebben geantwoord: hoe komt ge er bij??? En diegenen die D hebben geantwoord: dat zou maar een zwak juist antwoord geweest zijn, vind je nu zelf niet?
Ik ben hier trouwens weer niets aan het doen voor toch al een lange tijd, ik zit hier maar wat op mijn kamer te typen. Maar die irritante father is er niet om mij te controleren, dus maak ik maar wat tijd vrij om België op de hoogte te brengen van mijn wilde avontuurtjes hier…
Vorige week dinsdag zijn we naar het westers gedeelte van de stad geweest. Echt niet mijn ding eigenlijk. Mc.Donalds, KFC, shopping centers, pubs, te veel blanke mensen, opgeklede mensen, kortom een beetje decadent in vergelijking met waar ik verblijf. Ach ja, dat heb ik dan ook eens gezien he. Ik vraag me af waar we deze dinsdag naartoe gaan. In een stad met even veel inwoners als heel Vlaanderen valt er altijd wel iets nieuws te beleven. Ik ga eens mijn Trotter goed doorzoeken om leuke plekjes in de stad te vinden. (Bedankt trouwens Len, Bliek, Jules en als ik nog iemand vergeten ben sorry, voor de Trotter die je mij cadeau hebt gedaan.) Voor de bloglezers die niet weten wat een Trotter is: dat is een boekje van reizigers voor reizigers met allemaal informatie en commentaar over bepaalde steden en andere plekjes in de wereld… Hier in Bangalore is eigenlijk niet zoveel te zien volgens verschillende bronnen, wat wel een beetje spijtig is. Daarom zit ik vol spanning te wachten op onze twee weekjes vakantie (van 3 april tot 17 april). We gaan een week naar Goa, bij de hippies gaan rondhangen, en een week gaan genieten van de prachtige natuur in Kerala. Echt iets om naar uit te kijken dus…
Nu vind ik dat ik genoeg getypt heb. De rest hou ik voor de volgende keer. Ik hoop dat je weer tevreden bent met mijn verhaal. Is dat niet zo, spijtig…
Ik ga mij een lekker koud doucheke pakken, da gaat deugd doen.
Daaaaag lieve vriendjes en vriendinnetjes,
Xxx
Jan
…
EIKES, ik heb net iets meeeega vies meegemaakt. Ik kwam net van de wc (weeral, jaja), ik stap naar mijn bed en ik voel plots precies iets ontploffen onder mijn voet. Mijn reactie was uiteraard: “hmm wat was dat? Even kijken… “ en wat ligt daar op zijn rug te spartelen op de grond? De grootste kakkerlak die ik ooit heb gezien. Ik krijg er nog altijd rillingen van als ik eraan denk. Ik heb er dus uiteraard een foto van getrokken. Als je geluk hebt staat die nu al online. Dat was vies!!!
Na een tijdje heb ik hem dan opgeschept met een blad papier en hem dan in de wc gesmeten. Maar het duurt altijd ongeveer een half uur eer je terug kan doortrekken, en ik kwam net van de wc, dus ligt die kakkerlak daar nog altijd te dobberen in mijn wc. ik moet nu weg, dus zal ik hem vanavond maar moeten doortrekken.
Xxx
Jan
Ik heb het gevoel dat ik hier een bekende aan het worden ben in de buurt. Ik moet dan ook bijna dagelijks dezelfde wandeling doen van Yuvakendra naar Mane, en onderweg kom ik altijd dezelfde verkopers, kindjes en bedelaars tegen. Elke ochtend en avond word ik bijvoorbeeld vriendelijk begroet door een kindje dat werkt in een klein winkeltje langs de baan; “hi boss, how are you?” roept hij dan meestal. Er zijn wel meerdere mensen die me “boss” noemen, waarom weet ik niet, maar ik heb er niets op tegen... En zo is dat dus onderweg heel de tijd tot ik aankom in Mane. Wel leuk als je het mij vraagt. Ik geniet trouwens elke keer zo hard van die wandeling, het zijn de leukste momenten van de dag, elke keer kom ik wel weer iets tegen… Om naar daar te gaan moet ik eerst door de slums wandelen, wat wel heel fascinerend is ’s morgens in die drukte. Ik zou zo graag eens die wandeling willen filmen, maar ik durf niet goed. Het komt zo onrespectvol over, alsof ik even de ellende kom filmen in hun buurt. Door deze ingesteldheid heb ik eigenlijk nog altijd niet veel foto’s en filmpjes van het échte India. Misschien komt dat wel nog. Ik zal wel eens in het geniep mijn camera vasthouden en filmen. Nog een bijkomend probleem is ook dat vanaf de moment dat ik mijn camera bovenhaal, ze allemaal willen poseren voor de foto. Ik heb dus maar heel weinig spontane foto’s. Sorry trouwens dat ik zo weinig foto’s upload, maar daar heb ik echt wel eens veel tijd voor nodig. Dat duurt echt een eeuwigheid hier. Supersnel internet van Telenet hebben ze hier nog niet ontdekt.
Klaar voor nog een leuke anekdote uit de verhalendoos van Jan? Hier komt ie dan: elke dag dat ik in Mane ben, ga ik alleen of met andere vrijwilligers naar de juice shop vlakbij. Echt, OVERHEERLIJKE verse fruitsapjes en fruitshakes. Spijtig dat je het zelf niet kan proeven. We zijn daar dus al goed gekend en krijgen altijd een warm welkom. Maar goed, ik stond daar dus met Danny en Hanna een lekker sapje te drinken, ineens komen daar zo twee bedelvrouwen ons lastig vallen. Oké, geen probleem, ik ben het ondertussen al gewoon. Ze bleven maar aandringen voor geld en ons aanraken en zo, maar als je die gewoon negeert gaan ze wel weg. Geld geven is niet echt een optie, want dan willen ze meer, en vooral dat je dan binnen de kortste keren heel de straat rondom je hebt staan. Dus stonden we gewoon wat te praten met elkaar zonder echt op hun te letten. Ineens doet een van die vrouwen een mandje open. Wat zit daar in? Een cobra! dat was wel even verschieten. Nu stonden we uiteraard niet meer zo op ons gemak. Ik zou niet zo graag gebeten worden door één van de giftigste slangen ter wereld. Ze kwam telkens iets te dicht naar mijn goesting met die cobra. Dus hebben we maar snel ons sapje opgedronken en hebben we ons schoontjes omgedraaid en weg gestapt. Ze achtervolgden ons wel nog voor enkele meters, maar gaven snel op. Gelukkig maar!
Oh ja, ik heb gisteren de eerste wolk gezien in 2 weken. Ik heb er een foto van getrokken. Lang geleden dat ik nog zoiets wits in de lucht had gezien.
Gisteren was echt een heel leuke dag in Mane, we hebben een watergevecht gehouden. Dat hadden de mensen van daar precies nog nooit gezien, en vonden het heel vreemd dat we het niet erg vonden dat we wat water over ons kregen, van een kind dan nog wel. Maar ja, mooie verhaaltjes duren niet lang, en na een half uur ongeveer kwamen ze klagen dat het binnen iets te nat werd door de kinderen die water kwamen halen. Dan hebben we het maar stil gelegd. Desalniettemin hebben we ons goed geamuseerd… en ik heb een paar hele leuke actiefoto’s van het watergevecht…
Danny is ondertussen al vertrokken terug naar de UK, dus heb ik de kamer voor mij alleen, eindelijk kan ik wat in mijn nakie rondlopen… daar heb ik lang naar uitgekeken. Want wat wil je nog meer doen met zo’n hitte dan in je blote flikker rondwandelen en af en toe een koude douche nemen, HEERLIJK MAN!!!
Vandaag is het weer onnoemelijk heet trouwens, ik kom net van het toilet en heb me daar te pleuris gezweet door gewoon een kakske te doen. Ik zie hier toch af ze. Ik ben echt niet gemaakt voor de hitte. Geef mij maar sneeuw en vrieskou!!! Maar goed, ik ga zeker niet klagen over het weer, zomer is ook wel leuk en bovendien ga ik een heel mooi bruin kleurtje hebben als ik terug kom. Het begint echt wel al te komen. Binnenkort zie je het verschil niet meer tussen mij en die Indiërs. Nu we het toch over “bruin” hebben,… rarara, wat zou er nu komen?
a) Eén van mijn stoelgangverhalen
b) Iets over drugs
c) Iets over de verschillen tussen westerlingen en Indiërs
d) Geen van bovenstaande
Dus waar zat ik? Nu we het toch over “bruin” hebben… Bij ons wil iedereen er zo bruin mogelijk uitzien, maar hier is dat totaal omgekeerd. Iedereen wil er hier zo bleek mogelijk uitzien. Ik zie dan ook verschillende reclamespotjes met crèmekes en behandelingen die je bleker kunnen maken. Iedereen zit ook te zeggen dat ik zo een mooie bleke huid heb.
Het juiste antwoord was dus C, applausje voor jezelf als je het juist had. Voor diegenen die hoopten dat het A was: met mijn stoelgang is alles oké. Af en toe wat slapper, maar ik heb er al mee leren leven. Voor de mensen die B hebben geantwoord: hoe komt ge er bij??? En diegenen die D hebben geantwoord: dat zou maar een zwak juist antwoord geweest zijn, vind je nu zelf niet?
Ik ben hier trouwens weer niets aan het doen voor toch al een lange tijd, ik zit hier maar wat op mijn kamer te typen. Maar die irritante father is er niet om mij te controleren, dus maak ik maar wat tijd vrij om België op de hoogte te brengen van mijn wilde avontuurtjes hier…
Vorige week dinsdag zijn we naar het westers gedeelte van de stad geweest. Echt niet mijn ding eigenlijk. Mc.Donalds, KFC, shopping centers, pubs, te veel blanke mensen, opgeklede mensen, kortom een beetje decadent in vergelijking met waar ik verblijf. Ach ja, dat heb ik dan ook eens gezien he. Ik vraag me af waar we deze dinsdag naartoe gaan. In een stad met even veel inwoners als heel Vlaanderen valt er altijd wel iets nieuws te beleven. Ik ga eens mijn Trotter goed doorzoeken om leuke plekjes in de stad te vinden. (Bedankt trouwens Len, Bliek, Jules en als ik nog iemand vergeten ben sorry, voor de Trotter die je mij cadeau hebt gedaan.) Voor de bloglezers die niet weten wat een Trotter is: dat is een boekje van reizigers voor reizigers met allemaal informatie en commentaar over bepaalde steden en andere plekjes in de wereld… Hier in Bangalore is eigenlijk niet zoveel te zien volgens verschillende bronnen, wat wel een beetje spijtig is. Daarom zit ik vol spanning te wachten op onze twee weekjes vakantie (van 3 april tot 17 april). We gaan een week naar Goa, bij de hippies gaan rondhangen, en een week gaan genieten van de prachtige natuur in Kerala. Echt iets om naar uit te kijken dus…
Nu vind ik dat ik genoeg getypt heb. De rest hou ik voor de volgende keer. Ik hoop dat je weer tevreden bent met mijn verhaal. Is dat niet zo, spijtig…
Ik ga mij een lekker koud doucheke pakken, da gaat deugd doen.
Daaaaag lieve vriendjes en vriendinnetjes,
Xxx
Jan
…
EIKES, ik heb net iets meeeega vies meegemaakt. Ik kwam net van de wc (weeral, jaja), ik stap naar mijn bed en ik voel plots precies iets ontploffen onder mijn voet. Mijn reactie was uiteraard: “hmm wat was dat? Even kijken… “ en wat ligt daar op zijn rug te spartelen op de grond? De grootste kakkerlak die ik ooit heb gezien. Ik krijg er nog altijd rillingen van als ik eraan denk. Ik heb er dus uiteraard een foto van getrokken. Als je geluk hebt staat die nu al online. Dat was vies!!!
Na een tijdje heb ik hem dan opgeschept met een blad papier en hem dan in de wc gesmeten. Maar het duurt altijd ongeveer een half uur eer je terug kan doortrekken, en ik kwam net van de wc, dus ligt die kakkerlak daar nog altijd te dobberen in mijn wc. ik moet nu weg, dus zal ik hem vanavond maar moeten doortrekken.
Xxx
Jan
maandag 16 februari 2009
korte update...
Amai, ik heb net mijne was gedaan in de vlakke zon op het heetst van de dag (14u). Miljaar, dat was afzien… Zo te zien heb ik nog niet volledig door hoe je zo een steen moet gebruiken. Mijn witte was is niet zo wit als het was.
Ik heb al gezien dat het in België weer sneeuwt en regent en vriest. Daar heb ik hier geen last van. Ik heb in heel de tijd dat ik hier ben nog geen enkele wolk gezien. De temperatuur daalt ’s nachts nooit onder de 16 graden en om 10:30u ’s morgens is het al 30 graden. Tegen 14u bereikt het kwik meestal de 34 graden, op mindere dagen is dat 30 graden. Dit maar om jullie eventjes jaloers te maken.
Ik had zaterdag even een dipje. Mijn schema vond ik persoonlijk een beetje onmenselijk. Ik zal het even toelichten:
- 5:45u opstaan
- 6u kinderen wekken
- 6:30 meditatie
- 7u kan ik mij douchen en klaarmaken
- 8:30u ontbijt
- 9u kinderen wegsturen naar werk of school
- 9:30 te voet naar Bosco Mane of Vikas (hangt er van af)
- 10u – 17u activiteiten + spelen met de jongens van Mane of Vikas
- 17u te voet terug naar Yuvakendra
- 17:30 krijg ik een half uurtje de tijd om mij te verfrissen
- 18u terug bezig zijn met de jongens van Yuvakendra
- 20:30 eten
- 22u jongens in bed steken
- 22u15 zelf in bed…
Dat is zo voor elke dag behalve zondag (dan hebben de jongens vrijaf, dus moet ik pas om 6:30u opstaan, joepie! En dan gaan we cricket spelen)
Ik kon kiezen voor dinsdag of donderdag een vrije dag. Samen met Valerie en Justine heb ik voor dinsdag gekozen. Aangezien ik door dit schema bijna geen tijd zou hebben voor schoolwerk ben ik op mijn blote knieën een gunst gaan vragen aan de Father. “Ik zou nog een extra vrije dag willen voor mijn schoolwerk…” en wonder boven wonder heeft hij toegezegd, niet verwacht van die klier van een vent. Ik heb vrijdag ook vrij gekregen, maar niet om de stad in te trekken, om te werken voor school in het centrum zelf.
Dus:
maaandag, woensdag, donderdag, zaterdag en zondag => werken
dinsdag => vrije dag met de meisjes
vrijdag => schoolwerk
Mijn dipje was al een heel stuk minder, nadat ik deze extra vrije dag heb gekregen.
Ik ben nu Bosco Mane terug ontvlucht met het excuus dat ik verschrikkelijke koppijn had, en trouwens nog altijd heb. Mijn hoofd staat op ontploffen. Hopelijk word ik morgen maar niet ziek, het is mijn vrije dag... En die ambetante airconditioning hier in het internetcafe blaast recht in mijn nek met gevolg dat hij al zo stijf is als mijn hond zijn penis. Het wordt dringend tijd dat ik die hond eens een teddybeer koop. Daar mag hij op rijden zoveel hij wil.
Sorry dat ik bij de laatste zinnen een beetje van de hak op de tak spring, ik hoop dat het nog leesbaar blijft.
Ik heb echt geen zin om hier verder te typen aan mijn verhaal, het zal voor een volgende update zijn, nu wil ik zo snel mogelijk van onder die airco!!!
Tot de volgende keer
Jan
Ik heb al gezien dat het in België weer sneeuwt en regent en vriest. Daar heb ik hier geen last van. Ik heb in heel de tijd dat ik hier ben nog geen enkele wolk gezien. De temperatuur daalt ’s nachts nooit onder de 16 graden en om 10:30u ’s morgens is het al 30 graden. Tegen 14u bereikt het kwik meestal de 34 graden, op mindere dagen is dat 30 graden. Dit maar om jullie eventjes jaloers te maken.
Ik had zaterdag even een dipje. Mijn schema vond ik persoonlijk een beetje onmenselijk. Ik zal het even toelichten:
- 5:45u opstaan
- 6u kinderen wekken
- 6:30 meditatie
- 7u kan ik mij douchen en klaarmaken
- 8:30u ontbijt
- 9u kinderen wegsturen naar werk of school
- 9:30 te voet naar Bosco Mane of Vikas (hangt er van af)
- 10u – 17u activiteiten + spelen met de jongens van Mane of Vikas
- 17u te voet terug naar Yuvakendra
- 17:30 krijg ik een half uurtje de tijd om mij te verfrissen
- 18u terug bezig zijn met de jongens van Yuvakendra
- 20:30 eten
- 22u jongens in bed steken
- 22u15 zelf in bed…
Dat is zo voor elke dag behalve zondag (dan hebben de jongens vrijaf, dus moet ik pas om 6:30u opstaan, joepie! En dan gaan we cricket spelen)
Ik kon kiezen voor dinsdag of donderdag een vrije dag. Samen met Valerie en Justine heb ik voor dinsdag gekozen. Aangezien ik door dit schema bijna geen tijd zou hebben voor schoolwerk ben ik op mijn blote knieën een gunst gaan vragen aan de Father. “Ik zou nog een extra vrije dag willen voor mijn schoolwerk…” en wonder boven wonder heeft hij toegezegd, niet verwacht van die klier van een vent. Ik heb vrijdag ook vrij gekregen, maar niet om de stad in te trekken, om te werken voor school in het centrum zelf.
Dus:
maaandag, woensdag, donderdag, zaterdag en zondag => werken
dinsdag => vrije dag met de meisjes
vrijdag => schoolwerk
Mijn dipje was al een heel stuk minder, nadat ik deze extra vrije dag heb gekregen.
Ik ben nu Bosco Mane terug ontvlucht met het excuus dat ik verschrikkelijke koppijn had, en trouwens nog altijd heb. Mijn hoofd staat op ontploffen. Hopelijk word ik morgen maar niet ziek, het is mijn vrije dag... En die ambetante airconditioning hier in het internetcafe blaast recht in mijn nek met gevolg dat hij al zo stijf is als mijn hond zijn penis. Het wordt dringend tijd dat ik die hond eens een teddybeer koop. Daar mag hij op rijden zoveel hij wil.
Sorry dat ik bij de laatste zinnen een beetje van de hak op de tak spring, ik hoop dat het nog leesbaar blijft.
Ik heb echt geen zin om hier verder te typen aan mijn verhaal, het zal voor een volgende update zijn, nu wil ik zo snel mogelijk van onder die airco!!!
Tot de volgende keer
Jan
vrijdag 13 februari 2009
joepie, weer een update
Te vroeg victorie gekraaid bij mijn blogbericht van maandag. De dag erna had ik het zitten: inderdaad: diarree, ‘t vliegend schijt, Indiase spetterpoep, gele currysoep, vloeibare darmtransit… Ik hoop dat niemand net aan het eten is als hij dit leest, als dat wel zo is: smakelijk.
Voor de rest gaat alles goed met mij. Het is hier nog steeds broeierig warm, maar ik begin er al goed aan te wennen. De zweetaanvallekes komen niet meer zo frequent voor…
Ik begin me echt wel te hechten aan één bepaald jongentje van hier uit de buurt (op de laatste foto). Hij komt hier overdag altijd spelen, gaat niet naar school en de ouders kijken nauwelijks naar hem om. Hij is ongeveer 8 jaar, heeft al heel de tijd dezelfde vuile en gescheurde kleren aan, hij stinkt uren in de wind, maar hij is zo schattig en vol energie. Hij spreekt enkel Kannada, dus veel kunnen we niet communiceren, maar hij wil constant geknuffeld worden en met mij spelen. Het is triestig hoe sommige kinderen moeten opgroeien… Dus ja, als ik dat zie heb ik direct zin om dat kindje te adopteren. Ik zal eens met de ouders gaan klappen. Voor 10.000 roepie zullen ze hem wel verkopen. Evelyne heeft al toegezegd om hem mee te adopteren ;)…
Ik zit nu even te genieten van heerlijk westerse muziek, lang geleden… Ik versta toch niet dat ze hier hun eigen muziek niet beu worden. Dat is allemaal wel eens leuk om naar te luisteren en om eens mee te lachen, maar serieus, die Indiërs blijven maar luisteren naar dat kattengejank. Ze hebben hier ook zo programma's gelijk Idool en X-factor en die liedjes klinken allemaal het zelfde. Gelukkig heb ik mijn laptop mee vol eigen muziek om ’s avonds wat te relaxen, zoals nu…
Eigenlijk doe ik hier niet zo veel ze, wel een beetje spijtig natuurlijk. En als ik dan eens iets wil gaan doen met de gasten is het antwoord meestal neen. Soms voel ik me hier zo nutteloos en op andere momenten voel ik mij echt goed dat ik de kinderen kan entertainen en een lach op hun gezicht krijg. Och ja, het komt allemaal wel nog goed. Binnenkort ga ik elke dag naar Bosco Mane gaan werken. Dat zijn daar allemaal kleintjes en ze doen daar regelmatig activiteiten. Daar kijk ik dus al naar uit.
Mocht je zin hebben om een goede film te zien: slumdog millionaire. Het is hier alleszins een grote hit in India. Iedereen wil hem zien. Ik weet niet of hij al uit is in België, maar ik heb hem toch al op mijn laptop staan. Hier in India trekken ze hun niet te veel aan van piraterij. De film gaat hier al goed rond op usb-sticks… Het is een film van Indiase makelij, maar verwacht je zeker niet aan een Bollywoodfilm. Het gaat over een sloppenwijk-kind dat het tv-programma“wie wordt multimiljonair” wint. Het verhaal is heel mooi opgebouwd en echt wel realistisch. Soms zal je wel denken dat ze overdrijven, maar zulke praktijken komen echt wel voor.
Nog een leuk verhaaltje:
Vandaag heeft een riksjadriver mij voor de eerste keer in de zak willen zetten. Vele drivers zetten hun meter niet aan als ze zien dat je toerist bent. Dan plakken ze er op het einde zelf een prijs op. Ik wist dit wel al, dus zeg ik altijd van in het begin: “put on the meter, please”. Die driver deed dat dan ook, maar ging dan met zijn hand naar beneden, prutste daar even, en plots was de meter weer uit. Zijn uitleg was: “battery for the meter is empty…”. Jaja, dacht ik bij mezelf en zweeg gewoon tot we aankwamen. Zijn prijs was 50 roepie, ik lachte daar eens goed mee en gaf hem 20 (dat was een ruwe schatting van mij). Hij kon er natuurlijk niet mee lachen en begon me uit te schelden, waarop ik me gewoon omdraaide en weg wandelde. Toen ik terug naar het centrum moest (dus gewoon dezelfde weg) nam ik opnieuw een riksja, en zag ik op het einde dat de prijs 25 roepie was. Dus eigenlijk heb ik de driver in de zak gezet… niet mooi van mij natuurlijk, maar het zal hem leren, er wordt niet met mijn voeten gespeeld. Nu zal hij wel wensen dat hij de meter had aangezet…
Allee allee, ik ga nog eens naar de plee.
…
Om het nog maar eens over mijn stoelgang te hebben: de diarree was maar van korte duur, na een dag een half was ik er al van af. Ik hou je zeker op de hoogte hoe het gaat met de darmflora… Waarschijnlijk zou Freud mij omschrijven als iemand die blijven hangen is in zijn anale fase.
…
Op vraag van onder andere Maud en mijn moeder: mijn dread is er nog altijd en heeft hier veel aantrok. Iedereen is er zot op. Dus ik kan hem laten staan. De fathers doen er ook niet lastig over. Ik ga het ook niet expliciet vragen of ze er problemen mee hebben.
Vandaag mijn eerste dag in Bosco Mane meegemaakt. Het was heel tof, daar doen de kinderen tenminste iets. Ik ben dan ook volledig vies en plakkerig van het stof en het zweet. Mijn nieuwe witte broek ziet er ook al niet meer zo wit uit. Die zal ik al eens mogen wassen zondag. Dan kan ik ineens mijn superdelux wasmachien eens testen. Het is gewoon een steen met een kraantje ernaast, ik zal er wel eens een foto van uploaden.
Maandag ga ik nog eens wat hemdjes en broeken kopen, zo goedkoop dat da hier allemaal is. Ik heb al drie stoffen broeken gekocht voor 450 roepie in totaal. Dat is dus nog geen 8 euro voor 3 broeken. Hemdjes heb ik nog niet echt gevonden. Ik wil er toch zeker 10 kopen, en nog 5 broeken ook. Dat ik zo weinig mogelijk moet wassen. Ik zie het niet echt zitten, zo op die steen zitten schuren…
Trouwens, ik versta die Indiërs toch soms niet. Hun eten is elke dag pikant, ’s morgens, ’s middags en ‘s avonds. Maar als het dan een beetje pikanter is dan normaal, zoals vandaag, vinden ze het té pikant en kunnen ze het niet aan. Ik vond dat het nog meeviel, het was niet dat je het niet in je mond kon steken. Ik versta dus niet goed waar hun grens ligt tussen spicy en too spicy…
ik hoop da ge weer genoten hebt van het blogbericht, tot de volgende keer
xxx
Jan
Voor de rest gaat alles goed met mij. Het is hier nog steeds broeierig warm, maar ik begin er al goed aan te wennen. De zweetaanvallekes komen niet meer zo frequent voor…
Ik begin me echt wel te hechten aan één bepaald jongentje van hier uit de buurt (op de laatste foto). Hij komt hier overdag altijd spelen, gaat niet naar school en de ouders kijken nauwelijks naar hem om. Hij is ongeveer 8 jaar, heeft al heel de tijd dezelfde vuile en gescheurde kleren aan, hij stinkt uren in de wind, maar hij is zo schattig en vol energie. Hij spreekt enkel Kannada, dus veel kunnen we niet communiceren, maar hij wil constant geknuffeld worden en met mij spelen. Het is triestig hoe sommige kinderen moeten opgroeien… Dus ja, als ik dat zie heb ik direct zin om dat kindje te adopteren. Ik zal eens met de ouders gaan klappen. Voor 10.000 roepie zullen ze hem wel verkopen. Evelyne heeft al toegezegd om hem mee te adopteren ;)…
Ik zit nu even te genieten van heerlijk westerse muziek, lang geleden… Ik versta toch niet dat ze hier hun eigen muziek niet beu worden. Dat is allemaal wel eens leuk om naar te luisteren en om eens mee te lachen, maar serieus, die Indiërs blijven maar luisteren naar dat kattengejank. Ze hebben hier ook zo programma's gelijk Idool en X-factor en die liedjes klinken allemaal het zelfde. Gelukkig heb ik mijn laptop mee vol eigen muziek om ’s avonds wat te relaxen, zoals nu…
Eigenlijk doe ik hier niet zo veel ze, wel een beetje spijtig natuurlijk. En als ik dan eens iets wil gaan doen met de gasten is het antwoord meestal neen. Soms voel ik me hier zo nutteloos en op andere momenten voel ik mij echt goed dat ik de kinderen kan entertainen en een lach op hun gezicht krijg. Och ja, het komt allemaal wel nog goed. Binnenkort ga ik elke dag naar Bosco Mane gaan werken. Dat zijn daar allemaal kleintjes en ze doen daar regelmatig activiteiten. Daar kijk ik dus al naar uit.
Mocht je zin hebben om een goede film te zien: slumdog millionaire. Het is hier alleszins een grote hit in India. Iedereen wil hem zien. Ik weet niet of hij al uit is in België, maar ik heb hem toch al op mijn laptop staan. Hier in India trekken ze hun niet te veel aan van piraterij. De film gaat hier al goed rond op usb-sticks… Het is een film van Indiase makelij, maar verwacht je zeker niet aan een Bollywoodfilm. Het gaat over een sloppenwijk-kind dat het tv-programma“wie wordt multimiljonair” wint. Het verhaal is heel mooi opgebouwd en echt wel realistisch. Soms zal je wel denken dat ze overdrijven, maar zulke praktijken komen echt wel voor.
Nog een leuk verhaaltje:
Vandaag heeft een riksjadriver mij voor de eerste keer in de zak willen zetten. Vele drivers zetten hun meter niet aan als ze zien dat je toerist bent. Dan plakken ze er op het einde zelf een prijs op. Ik wist dit wel al, dus zeg ik altijd van in het begin: “put on the meter, please”. Die driver deed dat dan ook, maar ging dan met zijn hand naar beneden, prutste daar even, en plots was de meter weer uit. Zijn uitleg was: “battery for the meter is empty…”. Jaja, dacht ik bij mezelf en zweeg gewoon tot we aankwamen. Zijn prijs was 50 roepie, ik lachte daar eens goed mee en gaf hem 20 (dat was een ruwe schatting van mij). Hij kon er natuurlijk niet mee lachen en begon me uit te schelden, waarop ik me gewoon omdraaide en weg wandelde. Toen ik terug naar het centrum moest (dus gewoon dezelfde weg) nam ik opnieuw een riksja, en zag ik op het einde dat de prijs 25 roepie was. Dus eigenlijk heb ik de driver in de zak gezet… niet mooi van mij natuurlijk, maar het zal hem leren, er wordt niet met mijn voeten gespeeld. Nu zal hij wel wensen dat hij de meter had aangezet…
Allee allee, ik ga nog eens naar de plee.
…
Om het nog maar eens over mijn stoelgang te hebben: de diarree was maar van korte duur, na een dag een half was ik er al van af. Ik hou je zeker op de hoogte hoe het gaat met de darmflora… Waarschijnlijk zou Freud mij omschrijven als iemand die blijven hangen is in zijn anale fase.
…
Op vraag van onder andere Maud en mijn moeder: mijn dread is er nog altijd en heeft hier veel aantrok. Iedereen is er zot op. Dus ik kan hem laten staan. De fathers doen er ook niet lastig over. Ik ga het ook niet expliciet vragen of ze er problemen mee hebben.
Vandaag mijn eerste dag in Bosco Mane meegemaakt. Het was heel tof, daar doen de kinderen tenminste iets. Ik ben dan ook volledig vies en plakkerig van het stof en het zweet. Mijn nieuwe witte broek ziet er ook al niet meer zo wit uit. Die zal ik al eens mogen wassen zondag. Dan kan ik ineens mijn superdelux wasmachien eens testen. Het is gewoon een steen met een kraantje ernaast, ik zal er wel eens een foto van uploaden.
Maandag ga ik nog eens wat hemdjes en broeken kopen, zo goedkoop dat da hier allemaal is. Ik heb al drie stoffen broeken gekocht voor 450 roepie in totaal. Dat is dus nog geen 8 euro voor 3 broeken. Hemdjes heb ik nog niet echt gevonden. Ik wil er toch zeker 10 kopen, en nog 5 broeken ook. Dat ik zo weinig mogelijk moet wassen. Ik zie het niet echt zitten, zo op die steen zitten schuren…
Trouwens, ik versta die Indiërs toch soms niet. Hun eten is elke dag pikant, ’s morgens, ’s middags en ‘s avonds. Maar als het dan een beetje pikanter is dan normaal, zoals vandaag, vinden ze het té pikant en kunnen ze het niet aan. Ik vond dat het nog meeviel, het was niet dat je het niet in je mond kon steken. Ik versta dus niet goed waar hun grens ligt tussen spicy en too spicy…
ik hoop da ge weer genoten hebt van het blogbericht, tot de volgende keer
xxx
Jan
woensdag 11 februari 2009
even gevlucht uit het centrum...
Mijn baas is op reis en ik moest even weg om documenten in te vullen, dus profiteer ik ervan om even langs het internetcafe te gaan. Er staat hier wel nen indier mee te lezen over mijn schouder maar die zal er toch niets van verstaan. En ik moet superhard op dat toetsenbord duwen hier, nie normaal. maar goed, ik kan dus weer wat tekst uploaden:
...
godverdoeme, mijnen usb werkt nie. Het zal dus voor de volgende keer worden. Het nadeel is dat je waarschijnlijk nog tot maandag zal moeten wachten. Voordeel is dat het een langere tekst zal zijn.
pff, tis hier toch te warm om hier te blijven.
daaag
...
godverdoeme, mijnen usb werkt nie. Het zal dus voor de volgende keer worden. Het nadeel is dat je waarschijnlijk nog tot maandag zal moeten wachten. Voordeel is dat het een langere tekst zal zijn.
pff, tis hier toch te warm om hier te blijven.
daaag
maandag 9 februari 2009
de eerste indrukken... ik ga hier niet alle fotos uploaden want het duurt enorm lang
kindjes uit de buurt die komen spelen
nieuw leesvoer voor Belgie
Zoals je misschien gemerkt hebt, heb ik het vorig bericht toch nog de avond zelf kunnen posten. Het was mijn eerste keer dat ik de stad in trok te voet, en ik moet zeggen, waw, ik viel van de ene verbazing in de andere. Schrijnende toestanden, leuke taferelen, mooie mensen, vuile mensen, slapende mensen, koeien, honden, apen, enorm druk verkeer, stront, fruitverkopers, stof, riksja’s, overvolle bussen,… Heel de tijd werd ik door iedereen aangestaard. Blanke mensen zijn heel fascinerend hier. Mensen wuifden naar me, wilden me aanraken,… Ik had dit wel allemaal eens gehoord van mensen die al in India geweest zijn, maar om het zelf eens mee te maken is wel uniek. Het verkeer werkt me ook al wat op mijn zenuwen, nergens ben ik rustig, overal hoor ik claxons, nu is het weer extreem, heel de tijd door: tuuuuuuuuuuut, toooooooooooooeeeeeeeeeeeet, tuuuttuuuut, tiiiiiiiiiiit, taaaaaaaaaaaaaaaa,en heel de tijd ratelende riksjamotoren... ik kan hier niet rustig een tekstje typen, pff…
De stroompannes zijn hier dagelijkse kost, elke dag minstens 2 keer, dat maakt het wel gezellig als het al donker is, overal kaarsjes… er is ook een probleempje met het water. Overdag blijkt het onmogelijk te zijn om te douchen heb ik net gemerkt. Er is enkel warm water als de zon goed geschenen heeft, dat doet ze ook, maar het probleem is dan dat er geen koud water meer is. Overdag is het water dus gloeiend heet, en onmogelijk af te koelen met de paar druppels koud water die nog uit de kraan komen. De moment bij uitstek om te douchen is dus ’s morgens, dan is er warm water, als de zon tenminste goed geschenen heeft de dag ervoor, EN er is koud water.
Ik voel me nog altijd wat vermoeid, maar kom, ik sla me er wel door. Binnenkort ga ik eens beginnen met mijn project op poten te stellen. Ik ben hier nog altijd voor mijn stage, dat mag ik zeker niet uit het oog verliezen. Goed, ik ga nog een beetje lezen, om voldoende kennis te hebben alvorens ik aan mijn afstudeerproject begin.
Greeting from incredible India.
Jan
Ik begin me een beetje te ergeren aan één van de brothers. Hij slaat en schopt de kinderen iets te veel naar mijn zin. Ik heb heel veel zin om het hem eens te zeggen, maar anderzijds is iedereen dit hier gewoon. Het wordt hier als normaal beschouwd. Ook de kinderen vinden het niet zo erg, ze aanvaarden de kloppen en hebben geen pijn, zo lijkt wel.
Het eten verrast me elke dag weer. Telkens als je denkt dat het niet meer pikanter kan, komt de volgende keer iets nóg pikanter op tafel. Ik vind het echt heerlijk. Het bevalt me super goed. Pikant eten, met de handen eten, heel de dagen op blote voeten lopen en lieve kindjes rondom mij. De fathers en brothers laat ik wat links liggen. Ik ben hier in de eerste plaats voor de kindjes…
By the way, ik heb nog altijd geen diarree, goe bezig he...
Ma warm da da hier is, milledju, zwieten lijk een rund doek ik ier hele dagen
Greets from uncle (zo noemen de kindjes mij...)
De stroompannes zijn hier dagelijkse kost, elke dag minstens 2 keer, dat maakt het wel gezellig als het al donker is, overal kaarsjes… er is ook een probleempje met het water. Overdag blijkt het onmogelijk te zijn om te douchen heb ik net gemerkt. Er is enkel warm water als de zon goed geschenen heeft, dat doet ze ook, maar het probleem is dan dat er geen koud water meer is. Overdag is het water dus gloeiend heet, en onmogelijk af te koelen met de paar druppels koud water die nog uit de kraan komen. De moment bij uitstek om te douchen is dus ’s morgens, dan is er warm water, als de zon tenminste goed geschenen heeft de dag ervoor, EN er is koud water.
Ik voel me nog altijd wat vermoeid, maar kom, ik sla me er wel door. Binnenkort ga ik eens beginnen met mijn project op poten te stellen. Ik ben hier nog altijd voor mijn stage, dat mag ik zeker niet uit het oog verliezen. Goed, ik ga nog een beetje lezen, om voldoende kennis te hebben alvorens ik aan mijn afstudeerproject begin.
Greeting from incredible India.
Jan
Ik begin me een beetje te ergeren aan één van de brothers. Hij slaat en schopt de kinderen iets te veel naar mijn zin. Ik heb heel veel zin om het hem eens te zeggen, maar anderzijds is iedereen dit hier gewoon. Het wordt hier als normaal beschouwd. Ook de kinderen vinden het niet zo erg, ze aanvaarden de kloppen en hebben geen pijn, zo lijkt wel.
Het eten verrast me elke dag weer. Telkens als je denkt dat het niet meer pikanter kan, komt de volgende keer iets nóg pikanter op tafel. Ik vind het echt heerlijk. Het bevalt me super goed. Pikant eten, met de handen eten, heel de dagen op blote voeten lopen en lieve kindjes rondom mij. De fathers en brothers laat ik wat links liggen. Ik ben hier in de eerste plaats voor de kindjes…
By the way, ik heb nog altijd geen diarree, goe bezig he...
Ma warm da da hier is, milledju, zwieten lijk een rund doek ik ier hele dagen
Greets from uncle (zo noemen de kindjes mij...)
zaterdag 7 februari 2009
aangekomen in India
Pfff, net aangekomen in Bangalore. We zijn deze morgen om 5:15u plaatselijke tijd geland. Momenteel is het 09:53u. ik heb al heel veel zin om wat gedachten neer te schrijven.
Voor mocht je het nog niet weten, we zijn dinsdag niet kunnen opstijgen vanuit Heathrow vanwege de hevige sneeuwval van maandag. Plezant is anders natuurlijk. We hadden ons al volledig voorbereid om te vertrekken, we waren al door de security, en op het laatste nippertje wordt onze vlucht gecancelled. Het was een ongelooflijke chaos op Heathrow en de rebookings werden zelfs gesloten omdat het er een overrompeling was. We konden dus niet rebooken. We begonnen zo stilaan door te hebben dat we de dag er op ook niet zouden vertrekken. We moesten zo snel mogelijk zien te boeken, maar hoe??? De bookings waren gesloten. Een Hollander is onze redding geweest. Hij zei ons dat we naar een nummer moesten bellen om te rebooken. Het kon wel lang duren voor je binnen was. Uiteindelijk hebben we onze vlucht kunnen rebooken op donderdag. Hmm, we zaten 2 dagen vast in Londen. Het was een helse zoektocht naar goedkope hotels in de omgeving. Toch eentje gevonden, uitgebaat door Indiërs… naast een nachtwinkel met Indiërs… we waanden ons toch al een beetje in India. Eigenlijk hebben we ons best wel nog goed geamuseerd in Londen, nog een laatste keer decadent genieten van het Westen…
Maar goed, daarvoor lezen jullie deze blog natuurlijk niet: ik heb namelijk ook al wat te vertellen over India…:
Cyriac stond ons deze ochtend al dolenthousiast op te wachten aan de luchthaven. We reden een 40-tal kilometer met een suzuki-camionetje (je weet wel, zo een lelijk smal klein ding) naar Sumanahalli. Dit is de plaats waar Justine en Valerie zullen werken de volgende maanden. En onderweg kwamen alle verhalen over het verkeer in India tot leven. Het is één grote soep met geclaxoneer, de geur van 2-takt, kleurrijke camions, overvolle bussen, heilige koeien, duizenden autoriksja’s, fietsen, brommers, overstekende mensen, straathonden, en zo voort. Alle clichés van India werden in een dik uur bevestigd. Maar het is toch een ongelooflijke belevenis om het met al je zintuigen mee te maken. Alle verhalen die je erover hoort geven nog geen half beeld van wat het in het echt is. Ik was direct verliefd op de chaos van het Indiase leven.
De kindjes van Sumanahalli waren zo blij om ons te zien, ze kwamen knuffelen, handjes geven, vroegen of we konden tonen op de map van waar we kwamen. Kortom we hadden heel veel aantrok. We kregen een korte rondleiding, Valerie en Justine kregen hun kamer toegewezen, daarna aten we nog een bescheiden ontbijt, en we gingen terug op pad. Op naar Bosco Mane, het centrum waar in normaal zou verblijven, maar ik hoorde deze morgen dat ik in Yuvakendra zal verblijven. In Mane zaten de jongere kindjes. Ze waren ook super blij om ons te zien en we kregen ook weer veel aandacht. Na een korte rondleiding van een Duitse vrijwilligster in Mane stapten we terug het camionetje in en reden we terug de chaos binnen om naar mijn verblijfplaats, Yuvakendra, te gaan. Het is ongeveer de armste buurt van Bangalore hoorde ik net. Het was een beetje eng om door deze sloppenwijken te rijden. Maar goed, ook hier kregen we een warm welkom, en kreeg ik mijn kamer toegewezen. Luxe moet je hier natuurlijk niet verwachten, *even tussendoor, net toen ik deze zin aan het typen was, valt de elekrticiteit uit, je ziet het dus… niet echt luxueus hier*, maar ik heb wel een zonovergoten terrasje met een hond (voor mij alleen) en een fascinerend uitzicht op de arme sloppenwijk rondom het centrum.
Wanneer ik dit zal uploaden weet ik nog niet, ik weet zelfs niet of ik toegang heb tot internet, maar nu ga ik slapen, zo een vliegreis is vermoeiend, zeker als je niet geslapen hebt.
…
Ik ben terug wakker, nu herinner ik me terug dat slapen in meer dan 30 graden praktisch onmogelijk is. Ik heb dus niet zo veel geslapen. Maar goed, toen ik wakker werd gaf brother Toby mij een lunch van jewelste. Mmm, het eerste echte Indiaas eten, HOT HOT HOT!!! Very spicy… maar lekker. Ik heb het gevoel dat de Indiase keuken me zal bekoren de volgende 3 maand.
Dan was het tijd om wat met de kinderen naar een echte Kannada-film te kijken (zeg geen Bollywoodfilm tegen een Kannada-film (andere taal)). Acteertalent van de bovenste plak, SCHITTEREND… We zaten met z’n allen op de grond naar een klein tv’tje te staren. Hier in Yuvakendra verblijft slechts een klein groepje jongens (zo’n 40 jongens). Ik denk dus dat het makkelijk wordt om een goede band te scheppen.
Daarna was het tijd om mijn eerste wc-ervaring mee te maken (niet voor gevoelige lezers): Ik dacht, ik ga me eens inburgeren in de Indiase cultuur en mijn wc-papier (uit België) niet meenemen. Ik wil dit enkel gebruiken voor als de diarree de kop op steekt. De Indiërs kuisen dus voor alle duidelijkheid hun gat af met hun hand en spoelen het dan af aan een kraantje vlak naast de wc. Allemaal goed en wel, ik probeer me dus volledig onder te dompelen in de cultuur, maar dan merk ik plots dat ook het water, net als de elektriciteit, niet op elk uur van de dag verkrijgbaar is. Dus zat ik daar schoon. Er stond gelukkig nog een bakje water van toen de kraan wel nog werkte, waar ik dus mijn hand een beetje kon afspoelen. Nu ja, dit water had ook niet zo een mooi kleur meer… maar goed, mijn gat was zo goed als proper, mijn hand daarentegen… In het vervolg altijd checken of het kraantje werkt.
Amai, ik heb al veel geschreven, ik hoop dat jullie niet te verveeld geraken, maar ja, das normaal zeker de eerste dag dat ik veel te vertellen heb. Het zal wel minderen mettertijd…
Vanavond is er een bijeenkomst van alle centra van Bosco, waarschijnlijk ga ik daar naartoe, Justine en Valerie zullen er ook zijn. En dan waarschijnlijk geld zoeken, de stad een beetje verkennen en een internetcafé zoeken zodat ik dit hier eens kan uploaden. Als het niet voor vanavond is, zal ik morgen proberen…
Groetjes uit het 32-graden-warme Bangalore!!!!
Jan
…
Ondertussen is het al 22:22u (jaja Maud, ook in India wordt het regelmatig 22:22u), de jongens liggen in bed.
Ik heb mijn roommate leren kennen, een Engelse, praatzieke man, zijn naam is Danny. Hij kan echt niet stoppen met praten. Ok, ik heb er wel al veel van bijgeleerd, maar soms moet hij eens leren om zijn mond te houden, ik ben nog altijd vermoeid. Voor de rest een heel lieve kerel. Spijtig dat hij binnen 15 dagen al vertrekt, dan moet ik het hier alleen zien klaar te krijgen. Dat lukt me wel tegen dan, ik heb er goede moed in.
Het “feest” was wel gezellig, we zaten allemaal in een grote kring op de grond en aten met onze handen een lekkere maaltijd, allemaal dingen waarvan ik niet weet welke ingrediënten er in zaten, maar ik weet wel dat het wederom spicy was. Ondertussen heb ik al een beetje kennis gemaakt met het hoofd van Yuvakendra, father George, wat een klier van een vent. Amai, ik hoop dat hij niet zo zal zijn de hele periode dat ik hier ben. Miljaaaar, met zo iemand kan ik echt niet om. Al de andere fathers zijn toffe mensen, behalve míjn baas natuurlijk. Och ja, ik leer er wel mee leven zeker.
Ik heb al een nieuw spel geleerd van de kinderen, het wordt gespeeld op een bord van ongeveer 1m², met vier personen, en het is een combinatie van airhockey, knikkeren, sjoelbakken en biljart. Zo kan ik het best omschrijven. Ik was niet slecht voor mijn eerste keer maar kon natuurlijk niet op tegen die jongens die er al sinds hun 6 jaar op oefenen.
Kortom, het was een leuke eerste dag, ik ben niet meer aan een internetcafé geraakt. Ik hoop dat ik er morgen wel geraak, want father George was al serieus lastig aan het doen. Die wil mij precies zo snel mogelijk aan het werk zien. Ondertussen word ik hier aangevallen door bloeddorstige muggen. Ik heb al een stuk of 6 beten. Ik ga me rap insmeren met DEET, tanden poetsen en in mijn bedje kruipen. Je moet mijn bed voorstellen als een plank met een 5cm dunne matras gevuld met harde materie. Het is alleszins wel beter dan waar de kinderen op slapen. Zij slapen gewoon op een tapijtje op de grond. Maar goed, ik ben weer aan het afwijken. Ik ging slapen.
Slaapwel, vanuit het al een beetje afgekoelde India.
Jan
Dag 2:
Verschrikkelijke nacht gehad. Ik heb bijna geen oog dichtgedaan. En altijd als ik wakker werd was het telkens maar een half uurtje later. De ratten en apen op het dak, luide muziek en het verschrikkelijk oncomfortabel bed hebben me heel de tijd wakker gehouden. Volgende nacht probeer ik op twee “matrassen” te liggen, misschien ligt dat beter.
Ik ben nog altijd niet buiten het centrum geweest. Justine belde vanmorgen naar mijn centrum met de vraag of ik mee de stad in ging voor geld en andere zaken te regelen. Mijn baas, father George, dacht er echter anders over en zei dat ik niet kon gaan. Hij wilde met mij spreken. Oké dan… ik bleef er kalm bij en ging op het afgesproken uur naar hem om te praten. Hij wilde me beter leren kennen. Mijn visie over hem is al wat bijgedraaid. Hij bedoelt het allemaal wel goed, hij wilde niet dat we vreemden voor elkaar werden. Hij heeft me een heel uitgebreide uiteenzetting gegeven over Bosco en had veel vragen over wat ik precies kwam doen. Het was een hartig en luchtig gesprek. Niet verwacht eigenlijk. Maar goed, ik zit nu wel nog altijd vast in het centrum. Ik heb nog altijd geen geld, geen gsm-nummer, en ben nog altijd niet naar een internetcafé gegaan, en dus wordt mijn tekst langer en langer…
Morgen ben ik vrij, maar dan is het zondag en is er ook hier veel gesloten. Gelukkig ben ik ook maandag vrij, samen met Danny (mijn Engelse roommate). Hij kan me enkele nuttige plaatsen in de stad tonen. Met een beetje geluk dus zal ik dus mijn verhaal morgen of vanavond nog kunnen uploaden, anders zal het voor maandag zijn.
De verhalen die ik stilaan te weten kom over de jongens hier zijn schrijnend soms. De wereld is toch verschrikkelijk oneerlijk. Ik ben blij dat ik deel mag uitmaken van een organisatie die echt veel betekent voor veel straatkinderen, werkende kinderen en sloppenwijkkinderen hier in Bangalore. Mijn sceptische visie over “die tsjeveninstelling” is ondertussen ook al veel veranderd. Ze leveren hier schitterend werk en hechten heel veel belang aan de toekomst van de kinderen. Niet alleen kinderen van de instelling zelf, ook kinderen uit de omgeving komen hier overdag spelen. Veel kinderen uit deze buurt gaan niet naar school, ook hun ouders trekken zich hier niets van aan. Deze kinderen, en alle andere kinderen zijn hier welkom om overdag te komen spelen en tv te kijken. Het is wel moeilijk om met deze kinderen te communiceren, de meesten hiervan spreken geen woord Engels, maar om te spelen heb je niet veel taal nodig. Ik gebruik de taal van het spel om met hen te communiceren.
Natuurlijk heb ik nog altijd heel veel bedenkingen bij de werking van de organisatie, maar ik ga ze hier zeker niet allemaal vertellen. Dat zijn schoolzaken, niet echt interessant voor jullie blogvolgers …
Het begint hier weer ongelooflijk warm te worden, het zweet staat alweer op mijn voorhoofd.
Zweterige groetjes uit het zwoele Bangalore
Jan
Voor mocht je het nog niet weten, we zijn dinsdag niet kunnen opstijgen vanuit Heathrow vanwege de hevige sneeuwval van maandag. Plezant is anders natuurlijk. We hadden ons al volledig voorbereid om te vertrekken, we waren al door de security, en op het laatste nippertje wordt onze vlucht gecancelled. Het was een ongelooflijke chaos op Heathrow en de rebookings werden zelfs gesloten omdat het er een overrompeling was. We konden dus niet rebooken. We begonnen zo stilaan door te hebben dat we de dag er op ook niet zouden vertrekken. We moesten zo snel mogelijk zien te boeken, maar hoe??? De bookings waren gesloten. Een Hollander is onze redding geweest. Hij zei ons dat we naar een nummer moesten bellen om te rebooken. Het kon wel lang duren voor je binnen was. Uiteindelijk hebben we onze vlucht kunnen rebooken op donderdag. Hmm, we zaten 2 dagen vast in Londen. Het was een helse zoektocht naar goedkope hotels in de omgeving. Toch eentje gevonden, uitgebaat door Indiërs… naast een nachtwinkel met Indiërs… we waanden ons toch al een beetje in India. Eigenlijk hebben we ons best wel nog goed geamuseerd in Londen, nog een laatste keer decadent genieten van het Westen…
Maar goed, daarvoor lezen jullie deze blog natuurlijk niet: ik heb namelijk ook al wat te vertellen over India…:
Cyriac stond ons deze ochtend al dolenthousiast op te wachten aan de luchthaven. We reden een 40-tal kilometer met een suzuki-camionetje (je weet wel, zo een lelijk smal klein ding) naar Sumanahalli. Dit is de plaats waar Justine en Valerie zullen werken de volgende maanden. En onderweg kwamen alle verhalen over het verkeer in India tot leven. Het is één grote soep met geclaxoneer, de geur van 2-takt, kleurrijke camions, overvolle bussen, heilige koeien, duizenden autoriksja’s, fietsen, brommers, overstekende mensen, straathonden, en zo voort. Alle clichés van India werden in een dik uur bevestigd. Maar het is toch een ongelooflijke belevenis om het met al je zintuigen mee te maken. Alle verhalen die je erover hoort geven nog geen half beeld van wat het in het echt is. Ik was direct verliefd op de chaos van het Indiase leven.
De kindjes van Sumanahalli waren zo blij om ons te zien, ze kwamen knuffelen, handjes geven, vroegen of we konden tonen op de map van waar we kwamen. Kortom we hadden heel veel aantrok. We kregen een korte rondleiding, Valerie en Justine kregen hun kamer toegewezen, daarna aten we nog een bescheiden ontbijt, en we gingen terug op pad. Op naar Bosco Mane, het centrum waar in normaal zou verblijven, maar ik hoorde deze morgen dat ik in Yuvakendra zal verblijven. In Mane zaten de jongere kindjes. Ze waren ook super blij om ons te zien en we kregen ook weer veel aandacht. Na een korte rondleiding van een Duitse vrijwilligster in Mane stapten we terug het camionetje in en reden we terug de chaos binnen om naar mijn verblijfplaats, Yuvakendra, te gaan. Het is ongeveer de armste buurt van Bangalore hoorde ik net. Het was een beetje eng om door deze sloppenwijken te rijden. Maar goed, ook hier kregen we een warm welkom, en kreeg ik mijn kamer toegewezen. Luxe moet je hier natuurlijk niet verwachten, *even tussendoor, net toen ik deze zin aan het typen was, valt de elekrticiteit uit, je ziet het dus… niet echt luxueus hier*, maar ik heb wel een zonovergoten terrasje met een hond (voor mij alleen) en een fascinerend uitzicht op de arme sloppenwijk rondom het centrum.
Wanneer ik dit zal uploaden weet ik nog niet, ik weet zelfs niet of ik toegang heb tot internet, maar nu ga ik slapen, zo een vliegreis is vermoeiend, zeker als je niet geslapen hebt.
…
Ik ben terug wakker, nu herinner ik me terug dat slapen in meer dan 30 graden praktisch onmogelijk is. Ik heb dus niet zo veel geslapen. Maar goed, toen ik wakker werd gaf brother Toby mij een lunch van jewelste. Mmm, het eerste echte Indiaas eten, HOT HOT HOT!!! Very spicy… maar lekker. Ik heb het gevoel dat de Indiase keuken me zal bekoren de volgende 3 maand.
Dan was het tijd om wat met de kinderen naar een echte Kannada-film te kijken (zeg geen Bollywoodfilm tegen een Kannada-film (andere taal)). Acteertalent van de bovenste plak, SCHITTEREND… We zaten met z’n allen op de grond naar een klein tv’tje te staren. Hier in Yuvakendra verblijft slechts een klein groepje jongens (zo’n 40 jongens). Ik denk dus dat het makkelijk wordt om een goede band te scheppen.
Daarna was het tijd om mijn eerste wc-ervaring mee te maken (niet voor gevoelige lezers): Ik dacht, ik ga me eens inburgeren in de Indiase cultuur en mijn wc-papier (uit België) niet meenemen. Ik wil dit enkel gebruiken voor als de diarree de kop op steekt. De Indiërs kuisen dus voor alle duidelijkheid hun gat af met hun hand en spoelen het dan af aan een kraantje vlak naast de wc. Allemaal goed en wel, ik probeer me dus volledig onder te dompelen in de cultuur, maar dan merk ik plots dat ook het water, net als de elektriciteit, niet op elk uur van de dag verkrijgbaar is. Dus zat ik daar schoon. Er stond gelukkig nog een bakje water van toen de kraan wel nog werkte, waar ik dus mijn hand een beetje kon afspoelen. Nu ja, dit water had ook niet zo een mooi kleur meer… maar goed, mijn gat was zo goed als proper, mijn hand daarentegen… In het vervolg altijd checken of het kraantje werkt.
Amai, ik heb al veel geschreven, ik hoop dat jullie niet te verveeld geraken, maar ja, das normaal zeker de eerste dag dat ik veel te vertellen heb. Het zal wel minderen mettertijd…
Vanavond is er een bijeenkomst van alle centra van Bosco, waarschijnlijk ga ik daar naartoe, Justine en Valerie zullen er ook zijn. En dan waarschijnlijk geld zoeken, de stad een beetje verkennen en een internetcafé zoeken zodat ik dit hier eens kan uploaden. Als het niet voor vanavond is, zal ik morgen proberen…
Groetjes uit het 32-graden-warme Bangalore!!!!
Jan
…
Ondertussen is het al 22:22u (jaja Maud, ook in India wordt het regelmatig 22:22u), de jongens liggen in bed.
Ik heb mijn roommate leren kennen, een Engelse, praatzieke man, zijn naam is Danny. Hij kan echt niet stoppen met praten. Ok, ik heb er wel al veel van bijgeleerd, maar soms moet hij eens leren om zijn mond te houden, ik ben nog altijd vermoeid. Voor de rest een heel lieve kerel. Spijtig dat hij binnen 15 dagen al vertrekt, dan moet ik het hier alleen zien klaar te krijgen. Dat lukt me wel tegen dan, ik heb er goede moed in.
Het “feest” was wel gezellig, we zaten allemaal in een grote kring op de grond en aten met onze handen een lekkere maaltijd, allemaal dingen waarvan ik niet weet welke ingrediënten er in zaten, maar ik weet wel dat het wederom spicy was. Ondertussen heb ik al een beetje kennis gemaakt met het hoofd van Yuvakendra, father George, wat een klier van een vent. Amai, ik hoop dat hij niet zo zal zijn de hele periode dat ik hier ben. Miljaaaar, met zo iemand kan ik echt niet om. Al de andere fathers zijn toffe mensen, behalve míjn baas natuurlijk. Och ja, ik leer er wel mee leven zeker.
Ik heb al een nieuw spel geleerd van de kinderen, het wordt gespeeld op een bord van ongeveer 1m², met vier personen, en het is een combinatie van airhockey, knikkeren, sjoelbakken en biljart. Zo kan ik het best omschrijven. Ik was niet slecht voor mijn eerste keer maar kon natuurlijk niet op tegen die jongens die er al sinds hun 6 jaar op oefenen.
Kortom, het was een leuke eerste dag, ik ben niet meer aan een internetcafé geraakt. Ik hoop dat ik er morgen wel geraak, want father George was al serieus lastig aan het doen. Die wil mij precies zo snel mogelijk aan het werk zien. Ondertussen word ik hier aangevallen door bloeddorstige muggen. Ik heb al een stuk of 6 beten. Ik ga me rap insmeren met DEET, tanden poetsen en in mijn bedje kruipen. Je moet mijn bed voorstellen als een plank met een 5cm dunne matras gevuld met harde materie. Het is alleszins wel beter dan waar de kinderen op slapen. Zij slapen gewoon op een tapijtje op de grond. Maar goed, ik ben weer aan het afwijken. Ik ging slapen.
Slaapwel, vanuit het al een beetje afgekoelde India.
Jan
Dag 2:
Verschrikkelijke nacht gehad. Ik heb bijna geen oog dichtgedaan. En altijd als ik wakker werd was het telkens maar een half uurtje later. De ratten en apen op het dak, luide muziek en het verschrikkelijk oncomfortabel bed hebben me heel de tijd wakker gehouden. Volgende nacht probeer ik op twee “matrassen” te liggen, misschien ligt dat beter.
Ik ben nog altijd niet buiten het centrum geweest. Justine belde vanmorgen naar mijn centrum met de vraag of ik mee de stad in ging voor geld en andere zaken te regelen. Mijn baas, father George, dacht er echter anders over en zei dat ik niet kon gaan. Hij wilde met mij spreken. Oké dan… ik bleef er kalm bij en ging op het afgesproken uur naar hem om te praten. Hij wilde me beter leren kennen. Mijn visie over hem is al wat bijgedraaid. Hij bedoelt het allemaal wel goed, hij wilde niet dat we vreemden voor elkaar werden. Hij heeft me een heel uitgebreide uiteenzetting gegeven over Bosco en had veel vragen over wat ik precies kwam doen. Het was een hartig en luchtig gesprek. Niet verwacht eigenlijk. Maar goed, ik zit nu wel nog altijd vast in het centrum. Ik heb nog altijd geen geld, geen gsm-nummer, en ben nog altijd niet naar een internetcafé gegaan, en dus wordt mijn tekst langer en langer…
Morgen ben ik vrij, maar dan is het zondag en is er ook hier veel gesloten. Gelukkig ben ik ook maandag vrij, samen met Danny (mijn Engelse roommate). Hij kan me enkele nuttige plaatsen in de stad tonen. Met een beetje geluk dus zal ik dus mijn verhaal morgen of vanavond nog kunnen uploaden, anders zal het voor maandag zijn.
De verhalen die ik stilaan te weten kom over de jongens hier zijn schrijnend soms. De wereld is toch verschrikkelijk oneerlijk. Ik ben blij dat ik deel mag uitmaken van een organisatie die echt veel betekent voor veel straatkinderen, werkende kinderen en sloppenwijkkinderen hier in Bangalore. Mijn sceptische visie over “die tsjeveninstelling” is ondertussen ook al veel veranderd. Ze leveren hier schitterend werk en hechten heel veel belang aan de toekomst van de kinderen. Niet alleen kinderen van de instelling zelf, ook kinderen uit de omgeving komen hier overdag spelen. Veel kinderen uit deze buurt gaan niet naar school, ook hun ouders trekken zich hier niets van aan. Deze kinderen, en alle andere kinderen zijn hier welkom om overdag te komen spelen en tv te kijken. Het is wel moeilijk om met deze kinderen te communiceren, de meesten hiervan spreken geen woord Engels, maar om te spelen heb je niet veel taal nodig. Ik gebruik de taal van het spel om met hen te communiceren.
Natuurlijk heb ik nog altijd heel veel bedenkingen bij de werking van de organisatie, maar ik ga ze hier zeker niet allemaal vertellen. Dat zijn schoolzaken, niet echt interessant voor jullie blogvolgers …
Het begint hier weer ongelooflijk warm te worden, het zweet staat alweer op mijn voorhoofd.
Zweterige groetjes uit het zwoele Bangalore
Jan
dinsdag 27 januari 2009
het weer...
om jullie even een gedacht te geven van het weer daar:
http://www.meteoservices.be/be/home/weer/weer_wereldwijd/weer_per_plaats/city/91X180/bangalore.html?cityID=91X180
veel te warm he... pfff :)
nog 7 dagen!!!
groetjes
Jan
http://www.meteoservices.be/be/home/weer/weer_wereldwijd/weer_per_plaats/city/91X180/bangalore.html?cityID=91X180
veel te warm he... pfff :)
nog 7 dagen!!!
groetjes
Jan
vrijdag 16 januari 2009
het begint te spannen....
dag iedereen,
jaja, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal. Nog 18 dagen!!! Ondertussen heb ik al 5 vaccinaties achter de rug, nog 2 te gaan. Mijn visum is ook al geregeld, enkel nog de reisverzekering afsluiten en de plaatsjes bestellen op het vliegtuig, ik hoop dat ik aan het raam kan zitten :)... Mentale voorbereiding lukt me niet zo goed, vanwege de examens, ik heb totaal het gevoel niet dat ik naar India ga. Ach ja, de dag van mijn laatste examen heb ik nog 3 dagen om mij mentaal voor te bereiden en mijn valies te pakken. tijd genoeg als je het mij vraagt...
Dit was de niet zo belangrijke update, maar ja, dan hebben jullie toch nog iets om te lezen he. wacht maar tot de mooie foto's online komen...
groetjes
Jan
jaja, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal. Nog 18 dagen!!! Ondertussen heb ik al 5 vaccinaties achter de rug, nog 2 te gaan. Mijn visum is ook al geregeld, enkel nog de reisverzekering afsluiten en de plaatsjes bestellen op het vliegtuig, ik hoop dat ik aan het raam kan zitten :)... Mentale voorbereiding lukt me niet zo goed, vanwege de examens, ik heb totaal het gevoel niet dat ik naar India ga. Ach ja, de dag van mijn laatste examen heb ik nog 3 dagen om mij mentaal voor te bereiden en mijn valies te pakken. tijd genoeg als je het mij vraagt...
Dit was de niet zo belangrijke update, maar ja, dan hebben jullie toch nog iets om te lezen he. wacht maar tot de mooie foto's online komen...
groetjes
Jan
Abonneren op:
Posts (Atom)