titelloos...

Namaskara Belgium,

Gisteren zijn we naar Mysore gegaan. Dat is een stadje hier zo’n 140 km vandaan. Een busrit van (naar Indiase normen) “maar” 3 uur. Het prachtige landschap onderweg was genoeg om ervoor te zorgen dat de busrit niet té lang duurde. Ik dacht natuurlijk dat ik mij die drie uur ging kapot zweten op zo’n bus als het 34 graden is, maar dat viel heel goed mee. Alle ruiten stonden open en de wind zorgde voor meer dan genoeg afkoeling.
In Mysore zijn we één van de mooiste paleizen van Zuid-India gaan bezoeken. Zo’n beetje cultuur opsnuiven kan zeker geen kwaad. Het was een immens prachtig gebouw met minutieus afgewerkte details. Echt de moeite om te bezoeken, maar toch voelt het wat vreemd aan om in een land met zoveel armoede zo’n gebouw bezoeken. Voor de poorten zit een hoopje bedelaars te schooien voor wat eten te krijgen om die dag niet te verhongeren en je stapt 10 meter verder en je bent omringd door rijkdom. Decandentie alom…
Tijdens onze terugrit kregen we een wolkbreuk over ons dak. De straten stonden in enkele minuten blank. Dit is heel ongewoon buiten het moessonseizoen. Juist dan was het 10 minuutjes pauze aan een ‘bus stand’. We zijn dan ook eventjes uitgestapt om in de regen te lopen. Je zal er wel nog een grappig filmpje van terug vinden op facebook.
De ergernissen met die kwal van een father blijven groeien. Ik kan die vent echt niet uitstaan, en hij mij blijkbaar ook niet. Nu ja, ik leer er mee leven en we negeren elkaar zoveel mogelijk. Gelukkig hebben de andere fathers mij wel graag. Dat zijn dan ook zeer toffe kerels die met plezier hun werk doen en geen verzuurde mensen die op van alles en nog wat zitten zagen.
...
Ik moet hier ook nog wat reclame maken voor het paasontbijt van de Comac. Zij organiseren dit speciaal voor onze lieve kindjes hier in Bangalore. Vergeet niet dat Bosco een niet-gouvernementele organisatie is en dus enkel kan blijven bestaan als mensen er geld in steken. Ga voor een luttele 5 euro een ontbijtje eten en geef straatkinderen hoop op een betere toekomst. Dit is te doen op 31 maart in de faculteit psychologie en pedagogische wetenschappen (Henri Dunantlaan 1) vanaf 7u tot 11u. Toon eens je goed hart, ze hebben het geld hier meer dan nodig... Voorverkoopkaarten zijn te verkrijgen bij Comac-leden, of je kan je inschrijven op de Comac-Gent website: http://www.comac-gent.org/Paasontbijt. Ook aan de kassa zelf kun je nog een kaart kopen.

groetjes
Jan

kaka-kakkerlak

Namaskara,

Wat een (on)weer! Het is nu al meer dan 2 uur aan het regenen en donderen en bliksemen, met ongeveer 2 bliksems per minuut, HEERLIJK! Het is ondertussen zeker al 10 graden afgekoeld. Dat doet deugd na zo’n zwoel dagje… Door het onweer hebben we natuurlijk weer geen stroom, maar dat ben ik al heel gewoon. Ze hebben onlangs de powercuts voor de armere buurten in een schema vastgelegd, om de rijkere buurten niet zonder stroom te laten zitten, hmm, degoutant niet? Onze wijk heeft van 8u tot 9u en van 20u tot 21u geen stroom. En daartussen kunnen natuurlijk nog altijd onvoorziene stroompannes voorkomen… Nu is het wel de langste onvoorziene powercut dat ik al heb meegemaakt hier. Ze duurt al even lang als het onweer. Bijna overal in het gebouw zijn de noodverlichtingen al uit omdat de batterij op is. Behalve in mijn kamer, moehahahaha!!!
Hmm, ondertussen zag ik weer een enorme kakkerlak in mijn ooghoek passeren. Dat vind ik toch nog altijd verschrikkelijk vies… Ze mogen heel veel van mij, ze mogen hier rondlopen zo veel als ze willen, ik zal ze niet dood doen, maar ze moeten mij gewoon met rust laten. Die nacht dat ik wakker werd met een kakkerlak op mijn hoofd staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Maar ik realiseer me net dat ik hier nog niets van heb geschreven op mijn blog. Nu weet je het dus, ik werd wakker met een kakkerlak in mijn haar. Ik heb ze snel weg geslagen maar dan hing ze in mijn muskietennet, en ik bleef er maar gelijk ne zot naar slaan tot ze uit mijn bed was, ver weg van mij. Die nacht heb ik niet veel meer geslapen… Terwijl dat ik hier die tekst aan het typen ben krijg ik weer overal kriebels. Ik haat insecten! Zeker als ze 3 cm groot zijn.
Ik heb een zalig weekje achter de rug. Father klier was op vakantie… Ik wist niet dat het hier ook nog leuk kon zijn. Als ik iets wilde doen, moest ik gewoon naar Father Edward bellen om toestemming te vragen en gelukkig zegt Father Edward niet altijd “NEE”, gelijk mijn klier.
Gisteren zijn we naar een “musical fountain” gegaan. Hahaha, wat was me dat… goed voor 5 minuutjes, maar op den duur begon het wel heel saai te worden. Maar kom, ik heb echt genoten van die avond, we zijn samen met 3 Duitse vrijwilligsters en een Schotse vrouw van 70 jaar naar daar gegaan. Laat je niet misleiden door haar leeftijd, ze is nog even jong van geest als ons en ze ziet er nog geen 60 uit. We hebben ons kostelijk geamuseerd op de speeltuin samen met haar… Sinds de dood van haar man 13 jaar geleden is ze beginnen reizen, 6 maand buitenland en 6 maand Schotland en ze keert telkens terug naar India om er vrijwilligerswerk te doen in een ziekenhuis voor leprapatiënten. Echt een schitterende vrouw.
Over wat kunnen we nog schrijven?... Ahaa, de verjaardag van Valerie! Het zat niet mee voor haar, ze verjaart namelijk op dezelfde dag als één van de fathers. Ze kreeg dus heel veel aandacht wat ze eigenlijk niet zo graag had, ze moest een speech geven, enzovoort… Je zal er binnenkort wel eens foto’s van zien op facebook.
…
Ik heb net het droevige nieuws vernomen van Maud dat onze goede vriend Nestor de hond is overleden. Ik heb dus snel een telefoontje gepleegd om haar een hart onder de riem te steken. Nestor, we gaan u missen… Na mijn telefoontje op mijn terras, kwam ik mijn kamer terug binnen en wat zie ik op mijn muskietennet zitten? Één of ander supersized gemuteerde vliegende mier. Vies beest met andere woorden. Hup, en het begint weer overal te kriebelen. Nu moet ik weer proberen slapen met dàt naast mijn hoofd.
Ik ben er mee weg, ik ga proberen slapen…

Shuvbaratri! (slaapwel)
Jan

geen nieuws...

enkel maar melden dat ik ook een filmpje op facebook heb gezet...
maandag komt er waarschijnlijk een nieuw verhaal, spannend...

groetjes
Jan

zo zagen we eruit op de tweede dag van Holi...

oei oei

Wat ik niet wist, is dat Holi-festival 3 dagen duurt. En vandaag was het iets uitbundiger dan gisteren. Ik ging vandaag op stap met Ines, een Duitse vrijwilligster uit Mane, en we zagen veel meer mensen gekleurd rondlopen dan gisteren... Onderweg zijn we zelfs ook nog aangevallen door kindjes. we zagen er verschrikkelijk groen uit. ik zal morgen de foto's hier op mijn blog zetten. Heel onverwacht, maar wel leuk om mee te maken. mijn dread is trouwens volledig groen gekleurd nu, mega hip...

groene groetjes van Jan

Holi Holi

Eindelijk is het zover. Ik zit nu toch wel al een tijdje te wachten op de dag dat ik dit kon schrijven: het heeft geregend! Na meer dan een maand alleen maar zon en broeierige temperaturen, kregen we gisteren een heel aangenaam dagje met veel wolken en een verfrissend briesje. En ’s avonds kregen we zelfs een paar druppels regen er boven op. Het was niet veel, maar ik vond het heerlijk om de druppels op mijn hoofd te voelen vallen. Na 10 minuten was het wel al gedaan, maar je moet hier het geluk in de kleine dingen zoeken heb ik ondertussen al geleerd.
Vandaag, op mijn vrije dag, is er weer geen wolkje aan de lucht en de ochtendzon schijnt al door mijn raam. Het belooft weer warm te worden! Straks gaan we het Holi-festival gaan vieren, ook wel het festival van de kleuren genoemd. Het is een hindoeïstisch feest waarbij de oogst van het voorbije seizoen gevierd wordt, en waarbij er gebeden wordt voor een goede oogst voor het volgende seizoen. Het is een heel uitbundige gebeurtenis waarbij iedereen met allerlei verf en andere gekleurde troep naar elkaar gooit. Ik ben benieuwd. Hopelijk levert dit een paar prachtige kiekjes op.
…
De wolken zijn dan toch nog gekomen en het werd een heel zwoel dagje, plakkerig weer met andere woorden… Het Holi-festival was minder spectaculair als ik had verwacht. Het schijnt dat ze dit in het noorden veel uitbundiger vieren. In het westerse gedeelte van de stad liepen maar een paar mensen gekleurd rond. Ook in Cubbon Park was maar bitterweinig te beleven. Enkel in een klerenwinkel hebben we een paar kleuren op ons gezicht gekregen. We hoorden wel deze morgen dat we de slums beter zouden vermijden vanwege het Holi-festival. Dus wat doen we? Naar de slums natuurlijk. Daar liepen toch al wat meer kindjes rond die vol hingen met allerlei kleuren en sommigen kwamen naar ons om ons ook te bekladden. We waren een heuse attractie voor iedereen: blanke mensen die ook wat kleur op hun hebben… Maar iedereen was supervriendelijk en veel mensen riepen ons “happy Holi” of ook wel “Holi Holi” toe. Het was wel leuk, maar ik had er veel meer van verwacht. Foto’s trekken in de slums vind ik toch nog altijd delicaat, ik heb het dus alweer niet aangedurfd… Ooit zal het er wel eens van komen, geduld…
…
Ik ben nu al meer dan een maand hier, en ik had me tot op vandaag nog altijd niet afgevraagd wat er achter een bepaalde deur zat in mijn kamer. Ik had die deur nog nooit opengedaan, en er hangt nochtans een handdoek aan die klink dus moet ik die dagelijks gebruiken. In een exploratieve bui heb ik de deur dan toch eens opengedaan en wat zat er achter: ongelooflijk maar waar: een tweede wc! Hij ziet er wel maar redelijk vies en lang niet gebruikt uit… maar toch, zo zie je maar, je moet niet ver zoeken om iets nieuws te ontdekken…
Holi Holi,
Jan
PS: er staan weer 60 foto’s op facebook!!!

...

Als ze mij geen vrije tijd geven dan neem ik toch gewoon vrij tijd zeker. Zo simpel is dat… Ik ben vandaag 2 uur op voorhand weg gegaan uit Mane, en met het liedje “ik wil deze nacht in de straten verdwalen” ben ik beginnen wandelen. Ik wist niet waar naartoe, maar het is mij gelukt om te verdwalen. Wat heb ik genoten van die wandeling, die nieuwe plekjes die ik nog allemaal niet ontdekt had. Eerst kwam ik in een rijkere buurt terecht met mooie huizen en heel weinig volk. Ideale plaats voor apen zo bleek. Ik werd verrast door een paar aapjes die tot heel dicht bij me kwamen. Dat was nog eens een moment om mijn camera boven te halen, lang geleden! Na een tijdje in de rijkere buurt rond te wandelen stak ik een drukke straat over en zat ik plots in het totaal tegenovergestelde. Ik kwam terecht in een drukke maar vooral arme buurt. Het was wel leuk om in dat doolhof van kleine straatjes gewoon wat rond te dolen, zonder een bepaald doel. Ik bleef natuurlijk wel de zon in de gaten houden, zodat ik het noorden niet kwijt geraakte. Ik waande me eventjes in de slums van Mumbai toen plots de sound track van Slumdog Millionaire in mijn hoofd schoot. Het is langs de ene kant zo een vieze buurt met sloten vol urine en stront, hopen afval, koeienvlaaien en een penetrante geur in je neus, maar langs de andere kant vind ik het een prachtige buurt met mooie mensen, spelende lachende kindjes, hindoebeeldjes en krijttekeningen op de grond. India, het land van tegenstellingen… En na een dikke 2 uur gewandeld te hebben kwam ik terug aan in het centrum, zonder dat iemand wist van mijn stiekeme trip… Dat moet ik meer doen!
…
Zondag, zoals ik al zei: de saaiste dag van de week. Maar deze keer was het nog erger, er was cricket op tv, India speelde tegen Nieuw-Zeeland. Dus zat iedereen vanaf ’s morgens al voor de tv gekluisterd te kijken naar de saaiste nationale sport ooit. Gelukkig hebben we geen hele dag gekeken. Na de middag hebben we de cricket even ingeruild voor 2 uurtjes slumdog millionaire. De jongens vonden het een goede film, voor mij was het ondertussen al de derde keer dat ik hem zag, maar ook voor mij bleef het nog steeds goed. Wist je trouwens dat de pauze in cricket tea-time wordt genoemd? En er zijn meerde tea-times, logisch als een match een hele dag duurt. Ik vind dit wel een leuk weetje...

tot de volgende update!!!

frustraties...

Ik ben het hier strontbeu! Vandaag heb ik weer een serieus dipje. Het was onze vrije dag vandaag, maar die is voorbij gevlogen. En nu zit ik weer te denken aan die sleur van de komende 6 dagen. Dat vroeg opstaan, dat nutteloos nietsdoen, dat gezaag van die irritante father… Ik heb het hier niet getroffen qua stageplaats. Ik hou nog steeds van India, laat ik dit even duidelijk maken, maar ik mis ’s avonds op café gaan, ik mis avondlijke ontspanning in het algemeen. Dit is hier onmogelijk. Ik moet tot 22u hier zijn, en daarna kan ik niet meer naar buiten want de deur wordt gesloten. En bovendien moet ik dan toch weer opstaan om 5:45u… Ik ga eens moeten in opstand komen en meer eisen. Het is niet omdat die brothers dat hier elke dag doen dat ik dat ook moet doen. Ik ben maar een westerling die gesteld is op zijn ontspanning. Ik kan het gewoon niet aan, die dagelijkse sleur. Ik denk dat iedereen mij daarin toch kan volgen, niet? Als je het tegendeel beweert mag je mij gerust komen vergezellen. Dan zit ik hier tenminste niet alleen…
Natuurlijk boeit de doelgroep me nog altijd enorm. De kindjes zijn echt de reden waarom ik hier ben. Telkens als er weer nieuwe kinderen van de straat binnenkomen in Mane zal ik er alles aan doen om deze zo goed mogelijk te begeleiden. Het geeft dan ook een enorme voldoening als ze dit appreciëren, als ze je gaan vertrouwen en als ik een lach op hun gezicht krijg. Ik begin zelfs ambitie te krijgen om hier zelf een organisatie op te richten voor straatkinderen. Een organisatie waarin geen geloof wordt opgedrongen, waar (ortho)pedagogen, sociaal werkers en psychologen correcte begeleiding bieden aan de kinderen en waarin kinderen met een handicap gelijkwaardig zijn aan de andere kinderen. Die jongen met polio waar ik het in mijn vorig blogbericht over had, is doorverwezen naar een centrum voor kinderen met een handicap. Ik vond dit super erg, want hij wilde zo graag naar Adjanahalli, daar ging hij kunnen studeren wat hij zo graag wilde. Bosco wil hem echter niet meer begeleiden vanwege zijn handicap. Ik vind dit onzin, want hij kon mee spelen met onze spelletjes en hij is een heel intelligente jongen die volledig thuishoort in een centrum waar slimme studerende jongens zitten (Adjanahalli). Maar neen, Bosco heeft beslist om hem in een centrum te steken waar kinderen met een verstandelijke handicap en kinderen met een fysieke handicap als één pot nat worden beschouwd. En zo heb ik nog honderden andere frustraties. Maar juist, ik ging jullie daar niet mee lastig vallen, dat zijn schoolzaken.
En trouwens, nu ga ik slapen, slaapwel…
Dikke zoen van je gefrustreerde kapoen, Jan

een lach en een traan

Deze morgen kreeg ik een pakje pruimtabak in mijn handen gestopt van de master die het afgepakt had van een jongen. Dat wordt beschouwd als een drug, maar je kan het overal verkrijgen. Brother Joby zei dat ik het eens moest proberen. Ik met al mijn nieuwsgierigheidheb het pakje met alle plezier aangenomen. Pruimtabak, zo’n zware drug kan dat niet zijn… Ze zeiden dat ik waarschijnlijk zou moeten kotsen. Omdat ik op punt stond om te vertrekken naar Mane, hield ik het pakje nog bij. Ik zou het dan deze avond eens proberen.
Ondertussen heb ik het al geprobeerd en ik heb er maar één woord voor: DEGOUTANT!!! Ongeveer de vuilste smaak die ik ooit in mijn mond heb gehad. Ik heb het dan ook snel uitgespuwd in de wc. Mijn eerste gedacht was dan: misschien iets te veel gepakt in één keer. Hup, en ik probeerde het nog een keer met wat minder. De smaak was al iets minder straf maar nog steeds wansmakelijk… Dat heeft me echter niet tegengehouden om nog een derde keer wat in mijn mond te steken. Is dat spul dan zo verslavend??? Ik zit dus nu voor een derde keer met een plukje in mijn mond en de kotsneigingen zijn aan het komen. Maar ik voel me wel zweven, hahaha!!! Maar toch vind ik het nog steeds maar iets vies, dus ga ik het snel uitspuwen en de overschot van dat zakje wegsmijten, bah!
Voor mensen die het ook eens willen proberen, laat iets weten, ik wil wel wat meenemen naar België.
…
Zondag, de saaiste dag van de week. Opstaan, eten, kuisen, cricket, tv-kijken, eten, tv-kijken, eten, tv-kijken, slapen… Wat hebben die Indiërs toch eigenlijk met cricket? ik vind het echt maar een stom spel. Wist je trouwens dat een cricketmatch een volledige dag duurt? Probeer dat maar eens uit te kijken, en er gebeurt dus ook niets interessants. Het is constant hetzelfde. Om het zelf te spelen vind ik het ook maar niets. Meestal zit je gewoon wat te wachten aan de kant, of sta je wat te lummelen op het plein aan het wachten tot er eens een bal in je richting komt. Ligt het aan mij, of is het echt een stomme sport? Ik speel dan ook nooit meer mee, één keer is genoeg geweest…
Het is de warmste dag tot nu toe. We gaan naar de 36°C vandaag. Het is dan ook niet te doen om buiten te komen. Ik zit hier onder mijn ventilator hopend dat ie toch een beetje verkoeling zal bieden, maar ik krijg enkel warme lucht naar me toegeblazen. Veel heb ik er dus niet aan…
Het lijkt wel of die Indiërs immuun zijn tegen zweetaanvallekes. Ik daag iedereen van de bloglezers uit om bij 35°C een superpikant gerecht te eten zonder een druppel zweet te verliezen. Die Indiërs slagen er alleszins in. Ik daarentegen zit te zweten als een rund aan tafel.
…
Omdat het niet altijd grappig moet zijn, zal ik ook nog wat over de miserie hier in India schrijven. De hartverscheurende taferelen doen me toch nog altijd even slikken. Gisteren bijvoorbeeld kwam er een oud vrouwtje aan onze deur wat geld en eten vragen. Ze kon amper lopen, had een paar vodden rond haar lijf en zag eruit alsof ze elk moment kon beginnen wenen van miserie. Ik heb gehoord dat ze dit wel vaker doet als ze geen eten vindt. Ze weet dat ze hier wel wat te eten zal krijgen, en dat was ook het geval. Ze ging niet met lege handen naar huis, als ze een huis heeft tenminste… Het is verdomme niet eerlijk! Zulke dingen kom ik hier dus dagelijks tegen. Ik moet elke dag passeren langs een leprapatiënt die telkens op dezelfde plaats zit te bedelen. Hij heeft geen vingers en geen tenen, een volledig misvormd uiterlijk en elke dag hetzelfde stuk stof om zich gedraaid. Daar moet ik dan passeren, met een rugzak met daarin een volledig maandloon van de gemiddelde Indiër, een fotocamera, gsm,… Ik zeg het nogmaals: het is verdomme niet eerlijk!
Een ander voorbeeldje: eergisteren kwam er een nieuwe jongen binnen in Bosco Mane. Hij had ernstige polio (kinderverlamming) en liep met van die okselkrukken. Zijn benen waren zo goed als volledig verlamd en hingen daar dus precies maar wat te bengelen. Ongelooflijk hoe hij zichzelf toch kon voortbewegen. Ik ben met hem aan de praat geraakt, hij kon namelijk vrij goed Engels. Geen ouders, geen thuis, geen geld,… Ik herhaal het niet nog een keer, maar je kan het zelf wel aanvullen veronderstel ik…