Namaskara,
Wat een (on)weer! Het is nu al meer dan 2 uur aan het regenen en donderen en bliksemen, met ongeveer 2 bliksems per minuut, HEERLIJK! Het is ondertussen zeker al 10 graden afgekoeld. Dat doet deugd na zo’n zwoel dagje… Door het onweer hebben we natuurlijk weer geen stroom, maar dat ben ik al heel gewoon. Ze hebben onlangs de powercuts voor de armere buurten in een schema vastgelegd, om de rijkere buurten niet zonder stroom te laten zitten, hmm, degoutant niet? Onze wijk heeft van 8u tot 9u en van 20u tot 21u geen stroom. En daartussen kunnen natuurlijk nog altijd onvoorziene stroompannes voorkomen… Nu is het wel de langste onvoorziene powercut dat ik al heb meegemaakt hier. Ze duurt al even lang als het onweer. Bijna overal in het gebouw zijn de noodverlichtingen al uit omdat de batterij op is. Behalve in mijn kamer, moehahahaha!!!
Hmm, ondertussen zag ik weer een enorme kakkerlak in mijn ooghoek passeren. Dat vind ik toch nog altijd verschrikkelijk vies… Ze mogen heel veel van mij, ze mogen hier rondlopen zo veel als ze willen, ik zal ze niet dood doen, maar ze moeten mij gewoon met rust laten. Die nacht dat ik wakker werd met een kakkerlak op mijn hoofd staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Maar ik realiseer me net dat ik hier nog niets van heb geschreven op mijn blog. Nu weet je het dus, ik werd wakker met een kakkerlak in mijn haar. Ik heb ze snel weg geslagen maar dan hing ze in mijn muskietennet, en ik bleef er maar gelijk ne zot naar slaan tot ze uit mijn bed was, ver weg van mij. Die nacht heb ik niet veel meer geslapen… Terwijl dat ik hier die tekst aan het typen ben krijg ik weer overal kriebels. Ik haat insecten! Zeker als ze 3 cm groot zijn.
Ik heb een zalig weekje achter de rug. Father klier was op vakantie… Ik wist niet dat het hier ook nog leuk kon zijn. Als ik iets wilde doen, moest ik gewoon naar Father Edward bellen om toestemming te vragen en gelukkig zegt Father Edward niet altijd “NEE”, gelijk mijn klier.
Gisteren zijn we naar een “musical fountain” gegaan. Hahaha, wat was me dat… goed voor 5 minuutjes, maar op den duur begon het wel heel saai te worden. Maar kom, ik heb echt genoten van die avond, we zijn samen met 3 Duitse vrijwilligsters en een Schotse vrouw van 70 jaar naar daar gegaan. Laat je niet misleiden door haar leeftijd, ze is nog even jong van geest als ons en ze ziet er nog geen 60 uit. We hebben ons kostelijk geamuseerd op de speeltuin samen met haar… Sinds de dood van haar man 13 jaar geleden is ze beginnen reizen, 6 maand buitenland en 6 maand Schotland en ze keert telkens terug naar India om er vrijwilligerswerk te doen in een ziekenhuis voor leprapatiënten. Echt een schitterende vrouw.
Over wat kunnen we nog schrijven?... Ahaa, de verjaardag van Valerie! Het zat niet mee voor haar, ze verjaart namelijk op dezelfde dag als één van de fathers. Ze kreeg dus heel veel aandacht wat ze eigenlijk niet zo graag had, ze moest een speech geven, enzovoort… Je zal er binnenkort wel eens foto’s van zien op facebook.
…
Ik heb net het droevige nieuws vernomen van Maud dat onze goede vriend Nestor de hond is overleden. Ik heb dus snel een telefoontje gepleegd om haar een hart onder de riem te steken. Nestor, we gaan u missen… Na mijn telefoontje op mijn terras, kwam ik mijn kamer terug binnen en wat zie ik op mijn muskietennet zitten? Één of ander supersized gemuteerde vliegende mier. Vies beest met andere woorden. Hup, en het begint weer overal te kriebelen. Nu moet ik weer proberen slapen met dàt naast mijn hoofd.
Ik ben er mee weg, ik ga proberen slapen…
Shuvbaratri! (slaapwel)
Jan
Geen opmerkingen:
Een reactie posten