weinig nieuws sinds vorige update...

Vandaag was het Shivaratri festival, de viering van Shiva, de god van vernieling. Het is één van de meest geliefde goden uit het hindoeïsme. Als echte hindoe mocht je deze nacht niet slapen. En dat heb ik hier gemerkt, het was heel de tijd feest tot de zon opkwam. Dan konden ze eventjes slapen en ’s middags begonnen overal vieringen in de verschillende hindoetempels. Ik stond eventjes te gluren aan de ingang van zo’n tempel, en ze riepen me direct binnen. Ze vonden het geweldig dat ik geïnteresseerd was in het hindoeïsme. Ik kreeg dan ook een rondleiding in de prachtige tempel. Het was echt fantastisch. Iedereen was vandaag zo enthousiast en blij. Ik heb dan ook met volle teugen genoten van de rondleiding. Alle kindjes hingen rond mij en wilden zo graag op de foto. Niemand maakte er ook problemen van dat ik wat foto’s kwam trekken. Het deed deugd om eventjes weg te zijn uit die christelijke sfeer en te vluchten naar de in mijn ogen mooiste godsdienst van allemaal.
Oké, genoeg spiritualieit, tijd voor een stoer verhaal. Ik ben deze morgen aangevallen door mijn kuthond Titu (ik noem hem toch zo, zijn naam is wel wat anders, maar ik vergeet het altijd). Hij was ontsnapt en liep op straat. Wat ik niet wist is dat je hem dan nooit mag proberen vangen, want dan wordt hij agressief. Ik had hem vast bij zijn halsband, en begon verschrikkelijk hard te wringen en grommen en beet wild in het rond, kortom, dat beest begon te flippen. Ik heb twee keer zijn tanden kunnen ontwijken en heb hem dan een flinke mep gegeven. Het enige wat ik er aan overgehouden hem is een schaafwonde van zijn nagels. Maar ik kon even goed met een open arm gezeten hebben. Niets als miserie met die hond!
Voor de rest nog niet veel gebeurd ondertussen. Ik begin me wel veel aan kleine dingen te ergeren van de organisatie.
Geen zin meer om te typen...
Saluuu
Jan

PS; ik heb foto's op facebook, geupload

alweer een avontuurtje...

Het is al lang geleden dat ik hier nog eens iets geschreven heb. Ik had het dan ook druk, druk, druk de laatste tijd. Ik hoop dat ik mijn fans niet te lang op hun honger heb laten zitten. Ik zal proberen om een goed verhaaltje te schrijven.
Ik heb het gevoel dat ik hier een bekende aan het worden ben in de buurt. Ik moet dan ook bijna dagelijks dezelfde wandeling doen van Yuvakendra naar Mane, en onderweg kom ik altijd dezelfde verkopers, kindjes en bedelaars tegen. Elke ochtend en avond word ik bijvoorbeeld vriendelijk begroet door een kindje dat werkt in een klein winkeltje langs de baan; “hi boss, how are you?” roept hij dan meestal. Er zijn wel meerdere mensen die me “boss” noemen, waarom weet ik niet, maar ik heb er niets op tegen... En zo is dat dus onderweg heel de tijd tot ik aankom in Mane. Wel leuk als je het mij vraagt. Ik geniet trouwens elke keer zo hard van die wandeling, het zijn de leukste momenten van de dag, elke keer kom ik wel weer iets tegen… Om naar daar te gaan moet ik eerst door de slums wandelen, wat wel heel fascinerend is ’s morgens in die drukte. Ik zou zo graag eens die wandeling willen filmen, maar ik durf niet goed. Het komt zo onrespectvol over, alsof ik even de ellende kom filmen in hun buurt. Door deze ingesteldheid heb ik eigenlijk nog altijd niet veel foto’s en filmpjes van het échte India. Misschien komt dat wel nog. Ik zal wel eens in het geniep mijn camera vasthouden en filmen. Nog een bijkomend probleem is ook dat vanaf de moment dat ik mijn camera bovenhaal, ze allemaal willen poseren voor de foto. Ik heb dus maar heel weinig spontane foto’s. Sorry trouwens dat ik zo weinig foto’s upload, maar daar heb ik echt wel eens veel tijd voor nodig. Dat duurt echt een eeuwigheid hier. Supersnel internet van Telenet hebben ze hier nog niet ontdekt.
Klaar voor nog een leuke anekdote uit de verhalendoos van Jan? Hier komt ie dan: elke dag dat ik in Mane ben, ga ik alleen of met andere vrijwilligers naar de juice shop vlakbij. Echt, OVERHEERLIJKE verse fruitsapjes en fruitshakes. Spijtig dat je het zelf niet kan proeven. We zijn daar dus al goed gekend en krijgen altijd een warm welkom. Maar goed, ik stond daar dus met Danny en Hanna een lekker sapje te drinken, ineens komen daar zo twee bedelvrouwen ons lastig vallen. Oké, geen probleem, ik ben het ondertussen al gewoon. Ze bleven maar aandringen voor geld en ons aanraken en zo, maar als je die gewoon negeert gaan ze wel weg. Geld geven is niet echt een optie, want dan willen ze meer, en vooral dat je dan binnen de kortste keren heel de straat rondom je hebt staan. Dus stonden we gewoon wat te praten met elkaar zonder echt op hun te letten. Ineens doet een van die vrouwen een mandje open. Wat zit daar in? Een cobra! dat was wel even verschieten. Nu stonden we uiteraard niet meer zo op ons gemak. Ik zou niet zo graag gebeten worden door één van de giftigste slangen ter wereld. Ze kwam telkens iets te dicht naar mijn goesting met die cobra. Dus hebben we maar snel ons sapje opgedronken en hebben we ons schoontjes omgedraaid en weg gestapt. Ze achtervolgden ons wel nog voor enkele meters, maar gaven snel op. Gelukkig maar!
Oh ja, ik heb gisteren de eerste wolk gezien in 2 weken. Ik heb er een foto van getrokken. Lang geleden dat ik nog zoiets wits in de lucht had gezien.
Gisteren was echt een heel leuke dag in Mane, we hebben een watergevecht gehouden. Dat hadden de mensen van daar precies nog nooit gezien, en vonden het heel vreemd dat we het niet erg vonden dat we wat water over ons kregen, van een kind dan nog wel. Maar ja, mooie verhaaltjes duren niet lang, en na een half uur ongeveer kwamen ze klagen dat het binnen iets te nat werd door de kinderen die water kwamen halen. Dan hebben we het maar stil gelegd. Desalniettemin hebben we ons goed geamuseerd… en ik heb een paar hele leuke actiefoto’s van het watergevecht…
Danny is ondertussen al vertrokken terug naar de UK, dus heb ik de kamer voor mij alleen, eindelijk kan ik wat in mijn nakie rondlopen… daar heb ik lang naar uitgekeken. Want wat wil je nog meer doen met zo’n hitte dan in je blote flikker rondwandelen en af en toe een koude douche nemen, HEERLIJK MAN!!!
Vandaag is het weer onnoemelijk heet trouwens, ik kom net van het toilet en heb me daar te pleuris gezweet door gewoon een kakske te doen. Ik zie hier toch af ze. Ik ben echt niet gemaakt voor de hitte. Geef mij maar sneeuw en vrieskou!!! Maar goed, ik ga zeker niet klagen over het weer, zomer is ook wel leuk en bovendien ga ik een heel mooi bruin kleurtje hebben als ik terug kom. Het begint echt wel al te komen. Binnenkort zie je het verschil niet meer tussen mij en die Indiërs. Nu we het toch over “bruin” hebben,… rarara, wat zou er nu komen?
a) Eén van mijn stoelgangverhalen
b) Iets over drugs
c) Iets over de verschillen tussen westerlingen en Indiërs
d) Geen van bovenstaande
Dus waar zat ik? Nu we het toch over “bruin” hebben… Bij ons wil iedereen er zo bruin mogelijk uitzien, maar hier is dat totaal omgekeerd. Iedereen wil er hier zo bleek mogelijk uitzien. Ik zie dan ook verschillende reclamespotjes met crèmekes en behandelingen die je bleker kunnen maken. Iedereen zit ook te zeggen dat ik zo een mooie bleke huid heb.
Het juiste antwoord was dus C, applausje voor jezelf als je het juist had. Voor diegenen die hoopten dat het A was: met mijn stoelgang is alles oké. Af en toe wat slapper, maar ik heb er al mee leren leven. Voor de mensen die B hebben geantwoord: hoe komt ge er bij??? En diegenen die D hebben geantwoord: dat zou maar een zwak juist antwoord geweest zijn, vind je nu zelf niet?
Ik ben hier trouwens weer niets aan het doen voor toch al een lange tijd, ik zit hier maar wat op mijn kamer te typen. Maar die irritante father is er niet om mij te controleren, dus maak ik maar wat tijd vrij om België op de hoogte te brengen van mijn wilde avontuurtjes hier…
Vorige week dinsdag zijn we naar het westers gedeelte van de stad geweest. Echt niet mijn ding eigenlijk. Mc.Donalds, KFC, shopping centers, pubs, te veel blanke mensen, opgeklede mensen, kortom een beetje decadent in vergelijking met waar ik verblijf. Ach ja, dat heb ik dan ook eens gezien he. Ik vraag me af waar we deze dinsdag naartoe gaan. In een stad met even veel inwoners als heel Vlaanderen valt er altijd wel iets nieuws te beleven. Ik ga eens mijn Trotter goed doorzoeken om leuke plekjes in de stad te vinden. (Bedankt trouwens Len, Bliek, Jules en als ik nog iemand vergeten ben sorry, voor de Trotter die je mij cadeau hebt gedaan.) Voor de bloglezers die niet weten wat een Trotter is: dat is een boekje van reizigers voor reizigers met allemaal informatie en commentaar over bepaalde steden en andere plekjes in de wereld… Hier in Bangalore is eigenlijk niet zoveel te zien volgens verschillende bronnen, wat wel een beetje spijtig is. Daarom zit ik vol spanning te wachten op onze twee weekjes vakantie (van 3 april tot 17 april). We gaan een week naar Goa, bij de hippies gaan rondhangen, en een week gaan genieten van de prachtige natuur in Kerala. Echt iets om naar uit te kijken dus…
Nu vind ik dat ik genoeg getypt heb. De rest hou ik voor de volgende keer. Ik hoop dat je weer tevreden bent met mijn verhaal. Is dat niet zo, spijtig…
Ik ga mij een lekker koud doucheke pakken, da gaat deugd doen.
Daaaaag lieve vriendjes en vriendinnetjes,
Xxx
Jan
…

EIKES, ik heb net iets meeeega vies meegemaakt. Ik kwam net van de wc (weeral, jaja), ik stap naar mijn bed en ik voel plots precies iets ontploffen onder mijn voet. Mijn reactie was uiteraard: “hmm wat was dat? Even kijken… “ en wat ligt daar op zijn rug te spartelen op de grond? De grootste kakkerlak die ik ooit heb gezien. Ik krijg er nog altijd rillingen van als ik eraan denk. Ik heb er dus uiteraard een foto van getrokken. Als je geluk hebt staat die nu al online. Dat was vies!!!
Na een tijdje heb ik hem dan opgeschept met een blad papier en hem dan in de wc gesmeten. Maar het duurt altijd ongeveer een half uur eer je terug kan doortrekken, en ik kwam net van de wc, dus ligt die kakkerlak daar nog altijd te dobberen in mijn wc. ik moet nu weg, dus zal ik hem vanavond maar moeten doortrekken.
Xxx
Jan

korte update...

Amai, ik heb net mijne was gedaan in de vlakke zon op het heetst van de dag (14u). Miljaar, dat was afzien… Zo te zien heb ik nog niet volledig door hoe je zo een steen moet gebruiken. Mijn witte was is niet zo wit als het was.
Ik heb al gezien dat het in België weer sneeuwt en regent en vriest. Daar heb ik hier geen last van. Ik heb in heel de tijd dat ik hier ben nog geen enkele wolk gezien. De temperatuur daalt ’s nachts nooit onder de 16 graden en om 10:30u ’s morgens is het al 30 graden. Tegen 14u bereikt het kwik meestal de 34 graden, op mindere dagen is dat 30 graden. Dit maar om jullie eventjes jaloers te maken.
Ik had zaterdag even een dipje. Mijn schema vond ik persoonlijk een beetje onmenselijk. Ik zal het even toelichten:
- 5:45u opstaan
- 6u kinderen wekken
- 6:30 meditatie
- 7u kan ik mij douchen en klaarmaken
- 8:30u ontbijt
- 9u kinderen wegsturen naar werk of school
- 9:30 te voet naar Bosco Mane of Vikas (hangt er van af)
- 10u – 17u activiteiten + spelen met de jongens van Mane of Vikas
- 17u te voet terug naar Yuvakendra
- 17:30 krijg ik een half uurtje de tijd om mij te verfrissen
- 18u terug bezig zijn met de jongens van Yuvakendra
- 20:30 eten
- 22u jongens in bed steken
- 22u15 zelf in bed…
Dat is zo voor elke dag behalve zondag (dan hebben de jongens vrijaf, dus moet ik pas om 6:30u opstaan, joepie! En dan gaan we cricket spelen)
Ik kon kiezen voor dinsdag of donderdag een vrije dag. Samen met Valerie en Justine heb ik voor dinsdag gekozen. Aangezien ik door dit schema bijna geen tijd zou hebben voor schoolwerk ben ik op mijn blote knieën een gunst gaan vragen aan de Father. “Ik zou nog een extra vrije dag willen voor mijn schoolwerk…” en wonder boven wonder heeft hij toegezegd, niet verwacht van die klier van een vent. Ik heb vrijdag ook vrij gekregen, maar niet om de stad in te trekken, om te werken voor school in het centrum zelf.
Dus:
maaandag, woensdag, donderdag, zaterdag en zondag => werken
dinsdag => vrije dag met de meisjes
vrijdag => schoolwerk
Mijn dipje was al een heel stuk minder, nadat ik deze extra vrije dag heb gekregen.

Ik ben nu Bosco Mane terug ontvlucht met het excuus dat ik verschrikkelijke koppijn had, en trouwens nog altijd heb. Mijn hoofd staat op ontploffen. Hopelijk word ik morgen maar niet ziek, het is mijn vrije dag... En die ambetante airconditioning hier in het internetcafe blaast recht in mijn nek met gevolg dat hij al zo stijf is als mijn hond zijn penis. Het wordt dringend tijd dat ik die hond eens een teddybeer koop. Daar mag hij op rijden zoveel hij wil.
Sorry dat ik bij de laatste zinnen een beetje van de hak op de tak spring, ik hoop dat het nog leesbaar blijft.
Ik heb echt geen zin om hier verder te typen aan mijn verhaal, het zal voor een volgende update zijn, nu wil ik zo snel mogelijk van onder die airco!!!
Tot de volgende keer
Jan

joepie, weer een update

Te vroeg victorie gekraaid bij mijn blogbericht van maandag. De dag erna had ik het zitten: inderdaad: diarree, ‘t vliegend schijt, Indiase spetterpoep, gele currysoep, vloeibare darmtransit… Ik hoop dat niemand net aan het eten is als hij dit leest, als dat wel zo is: smakelijk.
Voor de rest gaat alles goed met mij. Het is hier nog steeds broeierig warm, maar ik begin er al goed aan te wennen. De zweetaanvallekes komen niet meer zo frequent voor…
Ik begin me echt wel te hechten aan één bepaald jongentje van hier uit de buurt (op de laatste foto). Hij komt hier overdag altijd spelen, gaat niet naar school en de ouders kijken nauwelijks naar hem om. Hij is ongeveer 8 jaar, heeft al heel de tijd dezelfde vuile en gescheurde kleren aan, hij stinkt uren in de wind, maar hij is zo schattig en vol energie. Hij spreekt enkel Kannada, dus veel kunnen we niet communiceren, maar hij wil constant geknuffeld worden en met mij spelen. Het is triestig hoe sommige kinderen moeten opgroeien… Dus ja, als ik dat zie heb ik direct zin om dat kindje te adopteren. Ik zal eens met de ouders gaan klappen. Voor 10.000 roepie zullen ze hem wel verkopen. Evelyne heeft al toegezegd om hem mee te adopteren ;)…
Ik zit nu even te genieten van heerlijk westerse muziek, lang geleden… Ik versta toch niet dat ze hier hun eigen muziek niet beu worden. Dat is allemaal wel eens leuk om naar te luisteren en om eens mee te lachen, maar serieus, die Indiërs blijven maar luisteren naar dat kattengejank. Ze hebben hier ook zo programma's gelijk Idool en X-factor en die liedjes klinken allemaal het zelfde. Gelukkig heb ik mijn laptop mee vol eigen muziek om ’s avonds wat te relaxen, zoals nu…
Eigenlijk doe ik hier niet zo veel ze, wel een beetje spijtig natuurlijk. En als ik dan eens iets wil gaan doen met de gasten is het antwoord meestal neen. Soms voel ik me hier zo nutteloos en op andere momenten voel ik mij echt goed dat ik de kinderen kan entertainen en een lach op hun gezicht krijg. Och ja, het komt allemaal wel nog goed. Binnenkort ga ik elke dag naar Bosco Mane gaan werken. Dat zijn daar allemaal kleintjes en ze doen daar regelmatig activiteiten. Daar kijk ik dus al naar uit.
Mocht je zin hebben om een goede film te zien: slumdog millionaire. Het is hier alleszins een grote hit in India. Iedereen wil hem zien. Ik weet niet of hij al uit is in België, maar ik heb hem toch al op mijn laptop staan. Hier in India trekken ze hun niet te veel aan van piraterij. De film gaat hier al goed rond op usb-sticks… Het is een film van Indiase makelij, maar verwacht je zeker niet aan een Bollywoodfilm. Het gaat over een sloppenwijk-kind dat het tv-programma“wie wordt multimiljonair” wint. Het verhaal is heel mooi opgebouwd en echt wel realistisch. Soms zal je wel denken dat ze overdrijven, maar zulke praktijken komen echt wel voor.
Nog een leuk verhaaltje:
Vandaag heeft een riksjadriver mij voor de eerste keer in de zak willen zetten. Vele drivers zetten hun meter niet aan als ze zien dat je toerist bent. Dan plakken ze er op het einde zelf een prijs op. Ik wist dit wel al, dus zeg ik altijd van in het begin: “put on the meter, please”. Die driver deed dat dan ook, maar ging dan met zijn hand naar beneden, prutste daar even, en plots was de meter weer uit. Zijn uitleg was: “battery for the meter is empty…”. Jaja, dacht ik bij mezelf en zweeg gewoon tot we aankwamen. Zijn prijs was 50 roepie, ik lachte daar eens goed mee en gaf hem 20 (dat was een ruwe schatting van mij). Hij kon er natuurlijk niet mee lachen en begon me uit te schelden, waarop ik me gewoon omdraaide en weg wandelde. Toen ik terug naar het centrum moest (dus gewoon dezelfde weg) nam ik opnieuw een riksja, en zag ik op het einde dat de prijs 25 roepie was. Dus eigenlijk heb ik de driver in de zak gezet… niet mooi van mij natuurlijk, maar het zal hem leren, er wordt niet met mijn voeten gespeeld. Nu zal hij wel wensen dat hij de meter had aangezet…
Allee allee, ik ga nog eens naar de plee.
…
Om het nog maar eens over mijn stoelgang te hebben: de diarree was maar van korte duur, na een dag een half was ik er al van af. Ik hou je zeker op de hoogte hoe het gaat met de darmflora… Waarschijnlijk zou Freud mij omschrijven als iemand die blijven hangen is in zijn anale fase.
…
Op vraag van onder andere Maud en mijn moeder: mijn dread is er nog altijd en heeft hier veel aantrok. Iedereen is er zot op. Dus ik kan hem laten staan. De fathers doen er ook niet lastig over. Ik ga het ook niet expliciet vragen of ze er problemen mee hebben.
Vandaag mijn eerste dag in Bosco Mane meegemaakt. Het was heel tof, daar doen de kinderen tenminste iets. Ik ben dan ook volledig vies en plakkerig van het stof en het zweet. Mijn nieuwe witte broek ziet er ook al niet meer zo wit uit. Die zal ik al eens mogen wassen zondag. Dan kan ik ineens mijn superdelux wasmachien eens testen. Het is gewoon een steen met een kraantje ernaast, ik zal er wel eens een foto van uploaden.
Maandag ga ik nog eens wat hemdjes en broeken kopen, zo goedkoop dat da hier allemaal is. Ik heb al drie stoffen broeken gekocht voor 450 roepie in totaal. Dat is dus nog geen 8 euro voor 3 broeken. Hemdjes heb ik nog niet echt gevonden. Ik wil er toch zeker 10 kopen, en nog 5 broeken ook. Dat ik zo weinig mogelijk moet wassen. Ik zie het niet echt zitten, zo op die steen zitten schuren…
Trouwens, ik versta die Indiërs toch soms niet. Hun eten is elke dag pikant, ’s morgens, ’s middags en ‘s avonds. Maar als het dan een beetje pikanter is dan normaal, zoals vandaag, vinden ze het té pikant en kunnen ze het niet aan. Ik vond dat het nog meeviel, het was niet dat je het niet in je mond kon steken. Ik versta dus niet goed waar hun grens ligt tussen spicy en too spicy…

ik hoop da ge weer genoten hebt van het blogbericht, tot de volgende keer
xxx
Jan

even gevlucht uit het centrum...

Mijn baas is op reis en ik moest even weg om documenten in te vullen, dus profiteer ik ervan om even langs het internetcafe te gaan. Er staat hier wel nen indier mee te lezen over mijn schouder maar die zal er toch niets van verstaan. En ik moet superhard op dat toetsenbord duwen hier, nie normaal. maar goed, ik kan dus weer wat tekst uploaden:
...
godverdoeme, mijnen usb werkt nie. Het zal dus voor de volgende keer worden. Het nadeel is dat je waarschijnlijk nog tot maandag zal moeten wachten. Voordeel is dat het een langere tekst zal zijn.
pff, tis hier toch te warm om hier te blijven.
daaag

de eerste indrukken... ik ga hier niet alle fotos uploaden want het duurt enorm lang

kindjes uit de buurt die komen spelen

op de achtergrond mijn Engelse roommate en op de voorgrond de brother die de kinderen zo veel slaat...

kleren van liefdadigheid sorteren

onze gasten die kermal of zoiets aant spelen zijn

mijn terrasje en mijn irritante hond die heel de tijd op mijn been wil rijden...

uitzichten van op mijn terras...

nieuw leesvoer voor Belgie

Zoals je misschien gemerkt hebt, heb ik het vorig bericht toch nog de avond zelf kunnen posten. Het was mijn eerste keer dat ik de stad in trok te voet, en ik moet zeggen, waw, ik viel van de ene verbazing in de andere. Schrijnende toestanden, leuke taferelen, mooie mensen, vuile mensen, slapende mensen, koeien, honden, apen, enorm druk verkeer, stront, fruitverkopers, stof, riksja’s, overvolle bussen,… Heel de tijd werd ik door iedereen aangestaard. Blanke mensen zijn heel fascinerend hier. Mensen wuifden naar me, wilden me aanraken,… Ik had dit wel allemaal eens gehoord van mensen die al in India geweest zijn, maar om het zelf eens mee te maken is wel uniek. Het verkeer werkt me ook al wat op mijn zenuwen, nergens ben ik rustig, overal hoor ik claxons, nu is het weer extreem, heel de tijd door: tuuuuuuuuuuut, toooooooooooooeeeeeeeeeeeet, tuuuttuuuut, tiiiiiiiiiiit, taaaaaaaaaaaaaaaa,en heel de tijd ratelende riksjamotoren... ik kan hier niet rustig een tekstje typen, pff…
De stroompannes zijn hier dagelijkse kost, elke dag minstens 2 keer, dat maakt het wel gezellig als het al donker is, overal kaarsjes… er is ook een probleempje met het water. Overdag blijkt het onmogelijk te zijn om te douchen heb ik net gemerkt. Er is enkel warm water als de zon goed geschenen heeft, dat doet ze ook, maar het probleem is dan dat er geen koud water meer is. Overdag is het water dus gloeiend heet, en onmogelijk af te koelen met de paar druppels koud water die nog uit de kraan komen. De moment bij uitstek om te douchen is dus ’s morgens, dan is er warm water, als de zon tenminste goed geschenen heeft de dag ervoor, EN er is koud water.
Ik voel me nog altijd wat vermoeid, maar kom, ik sla me er wel door. Binnenkort ga ik eens beginnen met mijn project op poten te stellen. Ik ben hier nog altijd voor mijn stage, dat mag ik zeker niet uit het oog verliezen. Goed, ik ga nog een beetje lezen, om voldoende kennis te hebben alvorens ik aan mijn afstudeerproject begin.
Greeting from incredible India.
Jan

Ik begin me een beetje te ergeren aan één van de brothers. Hij slaat en schopt de kinderen iets te veel naar mijn zin. Ik heb heel veel zin om het hem eens te zeggen, maar anderzijds is iedereen dit hier gewoon. Het wordt hier als normaal beschouwd. Ook de kinderen vinden het niet zo erg, ze aanvaarden de kloppen en hebben geen pijn, zo lijkt wel.
Het eten verrast me elke dag weer. Telkens als je denkt dat het niet meer pikanter kan, komt de volgende keer iets nóg pikanter op tafel. Ik vind het echt heerlijk. Het bevalt me super goed. Pikant eten, met de handen eten, heel de dagen op blote voeten lopen en lieve kindjes rondom mij. De fathers en brothers laat ik wat links liggen. Ik ben hier in de eerste plaats voor de kindjes…
By the way, ik heb nog altijd geen diarree, goe bezig he...
Ma warm da da hier is, milledju, zwieten lijk een rund doek ik ier hele dagen
Greets from uncle (zo noemen de kindjes mij...)

aangekomen in India

Pfff, net aangekomen in Bangalore. We zijn deze morgen om 5:15u plaatselijke tijd geland. Momenteel is het 09:53u. ik heb al heel veel zin om wat gedachten neer te schrijven.
Voor mocht je het nog niet weten, we zijn dinsdag niet kunnen opstijgen vanuit Heathrow vanwege de hevige sneeuwval van maandag. Plezant is anders natuurlijk. We hadden ons al volledig voorbereid om te vertrekken, we waren al door de security, en op het laatste nippertje wordt onze vlucht gecancelled. Het was een ongelooflijke chaos op Heathrow en de rebookings werden zelfs gesloten omdat het er een overrompeling was. We konden dus niet rebooken. We begonnen zo stilaan door te hebben dat we de dag er op ook niet zouden vertrekken. We moesten zo snel mogelijk zien te boeken, maar hoe??? De bookings waren gesloten. Een Hollander is onze redding geweest. Hij zei ons dat we naar een nummer moesten bellen om te rebooken. Het kon wel lang duren voor je binnen was. Uiteindelijk hebben we onze vlucht kunnen rebooken op donderdag. Hmm, we zaten 2 dagen vast in Londen. Het was een helse zoektocht naar goedkope hotels in de omgeving. Toch eentje gevonden, uitgebaat door Indiërs… naast een nachtwinkel met Indiërs… we waanden ons toch al een beetje in India. Eigenlijk hebben we ons best wel nog goed geamuseerd in Londen, nog een laatste keer decadent genieten van het Westen…
Maar goed, daarvoor lezen jullie deze blog natuurlijk niet: ik heb namelijk ook al wat te vertellen over India…:
Cyriac stond ons deze ochtend al dolenthousiast op te wachten aan de luchthaven. We reden een 40-tal kilometer met een suzuki-camionetje (je weet wel, zo een lelijk smal klein ding) naar Sumanahalli. Dit is de plaats waar Justine en Valerie zullen werken de volgende maanden. En onderweg kwamen alle verhalen over het verkeer in India tot leven. Het is één grote soep met geclaxoneer, de geur van 2-takt, kleurrijke camions, overvolle bussen, heilige koeien, duizenden autoriksja’s, fietsen, brommers, overstekende mensen, straathonden, en zo voort. Alle clichés van India werden in een dik uur bevestigd. Maar het is toch een ongelooflijke belevenis om het met al je zintuigen mee te maken. Alle verhalen die je erover hoort geven nog geen half beeld van wat het in het echt is. Ik was direct verliefd op de chaos van het Indiase leven.
De kindjes van Sumanahalli waren zo blij om ons te zien, ze kwamen knuffelen, handjes geven, vroegen of we konden tonen op de map van waar we kwamen. Kortom we hadden heel veel aantrok. We kregen een korte rondleiding, Valerie en Justine kregen hun kamer toegewezen, daarna aten we nog een bescheiden ontbijt, en we gingen terug op pad. Op naar Bosco Mane, het centrum waar in normaal zou verblijven, maar ik hoorde deze morgen dat ik in Yuvakendra zal verblijven. In Mane zaten de jongere kindjes. Ze waren ook super blij om ons te zien en we kregen ook weer veel aandacht. Na een korte rondleiding van een Duitse vrijwilligster in Mane stapten we terug het camionetje in en reden we terug de chaos binnen om naar mijn verblijfplaats, Yuvakendra, te gaan. Het is ongeveer de armste buurt van Bangalore hoorde ik net. Het was een beetje eng om door deze sloppenwijken te rijden. Maar goed, ook hier kregen we een warm welkom, en kreeg ik mijn kamer toegewezen. Luxe moet je hier natuurlijk niet verwachten, *even tussendoor, net toen ik deze zin aan het typen was, valt de elekrticiteit uit, je ziet het dus… niet echt luxueus hier*, maar ik heb wel een zonovergoten terrasje met een hond (voor mij alleen) en een fascinerend uitzicht op de arme sloppenwijk rondom het centrum.
Wanneer ik dit zal uploaden weet ik nog niet, ik weet zelfs niet of ik toegang heb tot internet, maar nu ga ik slapen, zo een vliegreis is vermoeiend, zeker als je niet geslapen hebt.
…
Ik ben terug wakker, nu herinner ik me terug dat slapen in meer dan 30 graden praktisch onmogelijk is. Ik heb dus niet zo veel geslapen. Maar goed, toen ik wakker werd gaf brother Toby mij een lunch van jewelste. Mmm, het eerste echte Indiaas eten, HOT HOT HOT!!! Very spicy… maar lekker. Ik heb het gevoel dat de Indiase keuken me zal bekoren de volgende 3 maand.
Dan was het tijd om wat met de kinderen naar een echte Kannada-film te kijken (zeg geen Bollywoodfilm tegen een Kannada-film (andere taal)). Acteertalent van de bovenste plak, SCHITTEREND… We zaten met z’n allen op de grond naar een klein tv’tje te staren. Hier in Yuvakendra verblijft slechts een klein groepje jongens (zo’n 40 jongens). Ik denk dus dat het makkelijk wordt om een goede band te scheppen.
Daarna was het tijd om mijn eerste wc-ervaring mee te maken (niet voor gevoelige lezers): Ik dacht, ik ga me eens inburgeren in de Indiase cultuur en mijn wc-papier (uit België) niet meenemen. Ik wil dit enkel gebruiken voor als de diarree de kop op steekt. De Indiërs kuisen dus voor alle duidelijkheid hun gat af met hun hand en spoelen het dan af aan een kraantje vlak naast de wc. Allemaal goed en wel, ik probeer me dus volledig onder te dompelen in de cultuur, maar dan merk ik plots dat ook het water, net als de elektriciteit, niet op elk uur van de dag verkrijgbaar is. Dus zat ik daar schoon. Er stond gelukkig nog een bakje water van toen de kraan wel nog werkte, waar ik dus mijn hand een beetje kon afspoelen. Nu ja, dit water had ook niet zo een mooi kleur meer… maar goed, mijn gat was zo goed als proper, mijn hand daarentegen… In het vervolg altijd checken of het kraantje werkt.
Amai, ik heb al veel geschreven, ik hoop dat jullie niet te verveeld geraken, maar ja, das normaal zeker de eerste dag dat ik veel te vertellen heb. Het zal wel minderen mettertijd…
Vanavond is er een bijeenkomst van alle centra van Bosco, waarschijnlijk ga ik daar naartoe, Justine en Valerie zullen er ook zijn. En dan waarschijnlijk geld zoeken, de stad een beetje verkennen en een internetcafé zoeken zodat ik dit hier eens kan uploaden. Als het niet voor vanavond is, zal ik morgen proberen…
Groetjes uit het 32-graden-warme Bangalore!!!!
Jan
…
Ondertussen is het al 22:22u (jaja Maud, ook in India wordt het regelmatig 22:22u), de jongens liggen in bed.
Ik heb mijn roommate leren kennen, een Engelse, praatzieke man, zijn naam is Danny. Hij kan echt niet stoppen met praten. Ok, ik heb er wel al veel van bijgeleerd, maar soms moet hij eens leren om zijn mond te houden, ik ben nog altijd vermoeid. Voor de rest een heel lieve kerel. Spijtig dat hij binnen 15 dagen al vertrekt, dan moet ik het hier alleen zien klaar te krijgen. Dat lukt me wel tegen dan, ik heb er goede moed in.
Het “feest” was wel gezellig, we zaten allemaal in een grote kring op de grond en aten met onze handen een lekkere maaltijd, allemaal dingen waarvan ik niet weet welke ingrediënten er in zaten, maar ik weet wel dat het wederom spicy was. Ondertussen heb ik al een beetje kennis gemaakt met het hoofd van Yuvakendra, father George, wat een klier van een vent. Amai, ik hoop dat hij niet zo zal zijn de hele periode dat ik hier ben. Miljaaaar, met zo iemand kan ik echt niet om. Al de andere fathers zijn toffe mensen, behalve míjn baas natuurlijk. Och ja, ik leer er wel mee leven zeker.
Ik heb al een nieuw spel geleerd van de kinderen, het wordt gespeeld op een bord van ongeveer 1m², met vier personen, en het is een combinatie van airhockey, knikkeren, sjoelbakken en biljart. Zo kan ik het best omschrijven. Ik was niet slecht voor mijn eerste keer maar kon natuurlijk niet op tegen die jongens die er al sinds hun 6 jaar op oefenen.
Kortom, het was een leuke eerste dag, ik ben niet meer aan een internetcafé geraakt. Ik hoop dat ik er morgen wel geraak, want father George was al serieus lastig aan het doen. Die wil mij precies zo snel mogelijk aan het werk zien. Ondertussen word ik hier aangevallen door bloeddorstige muggen. Ik heb al een stuk of 6 beten. Ik ga me rap insmeren met DEET, tanden poetsen en in mijn bedje kruipen. Je moet mijn bed voorstellen als een plank met een 5cm dunne matras gevuld met harde materie. Het is alleszins wel beter dan waar de kinderen op slapen. Zij slapen gewoon op een tapijtje op de grond. Maar goed, ik ben weer aan het afwijken. Ik ging slapen.
Slaapwel, vanuit het al een beetje afgekoelde India.
Jan

Dag 2:
Verschrikkelijke nacht gehad. Ik heb bijna geen oog dichtgedaan. En altijd als ik wakker werd was het telkens maar een half uurtje later. De ratten en apen op het dak, luide muziek en het verschrikkelijk oncomfortabel bed hebben me heel de tijd wakker gehouden. Volgende nacht probeer ik op twee “matrassen” te liggen, misschien ligt dat beter.
Ik ben nog altijd niet buiten het centrum geweest. Justine belde vanmorgen naar mijn centrum met de vraag of ik mee de stad in ging voor geld en andere zaken te regelen. Mijn baas, father George, dacht er echter anders over en zei dat ik niet kon gaan. Hij wilde met mij spreken. Oké dan… ik bleef er kalm bij en ging op het afgesproken uur naar hem om te praten. Hij wilde me beter leren kennen. Mijn visie over hem is al wat bijgedraaid. Hij bedoelt het allemaal wel goed, hij wilde niet dat we vreemden voor elkaar werden. Hij heeft me een heel uitgebreide uiteenzetting gegeven over Bosco en had veel vragen over wat ik precies kwam doen. Het was een hartig en luchtig gesprek. Niet verwacht eigenlijk. Maar goed, ik zit nu wel nog altijd vast in het centrum. Ik heb nog altijd geen geld, geen gsm-nummer, en ben nog altijd niet naar een internetcafé gegaan, en dus wordt mijn tekst langer en langer…
Morgen ben ik vrij, maar dan is het zondag en is er ook hier veel gesloten. Gelukkig ben ik ook maandag vrij, samen met Danny (mijn Engelse roommate). Hij kan me enkele nuttige plaatsen in de stad tonen. Met een beetje geluk dus zal ik dus mijn verhaal morgen of vanavond nog kunnen uploaden, anders zal het voor maandag zijn.
De verhalen die ik stilaan te weten kom over de jongens hier zijn schrijnend soms. De wereld is toch verschrikkelijk oneerlijk. Ik ben blij dat ik deel mag uitmaken van een organisatie die echt veel betekent voor veel straatkinderen, werkende kinderen en sloppenwijkkinderen hier in Bangalore. Mijn sceptische visie over “die tsjeveninstelling” is ondertussen ook al veel veranderd. Ze leveren hier schitterend werk en hechten heel veel belang aan de toekomst van de kinderen. Niet alleen kinderen van de instelling zelf, ook kinderen uit de omgeving komen hier overdag spelen. Veel kinderen uit deze buurt gaan niet naar school, ook hun ouders trekken zich hier niets van aan. Deze kinderen, en alle andere kinderen zijn hier welkom om overdag te komen spelen en tv te kijken. Het is wel moeilijk om met deze kinderen te communiceren, de meesten hiervan spreken geen woord Engels, maar om te spelen heb je niet veel taal nodig. Ik gebruik de taal van het spel om met hen te communiceren.
Natuurlijk heb ik nog altijd heel veel bedenkingen bij de werking van de organisatie, maar ik ga ze hier zeker niet allemaal vertellen. Dat zijn schoolzaken, niet echt interessant voor jullie blogvolgers …
Het begint hier weer ongelooflijk warm te worden, het zweet staat alweer op mijn voorhoofd.
Zweterige groetjes uit het zwoele Bangalore
Jan