aangekomen in India

Pfff, net aangekomen in Bangalore. We zijn deze morgen om 5:15u plaatselijke tijd geland. Momenteel is het 09:53u. ik heb al heel veel zin om wat gedachten neer te schrijven.
Voor mocht je het nog niet weten, we zijn dinsdag niet kunnen opstijgen vanuit Heathrow vanwege de hevige sneeuwval van maandag. Plezant is anders natuurlijk. We hadden ons al volledig voorbereid om te vertrekken, we waren al door de security, en op het laatste nippertje wordt onze vlucht gecancelled. Het was een ongelooflijke chaos op Heathrow en de rebookings werden zelfs gesloten omdat het er een overrompeling was. We konden dus niet rebooken. We begonnen zo stilaan door te hebben dat we de dag er op ook niet zouden vertrekken. We moesten zo snel mogelijk zien te boeken, maar hoe??? De bookings waren gesloten. Een Hollander is onze redding geweest. Hij zei ons dat we naar een nummer moesten bellen om te rebooken. Het kon wel lang duren voor je binnen was. Uiteindelijk hebben we onze vlucht kunnen rebooken op donderdag. Hmm, we zaten 2 dagen vast in Londen. Het was een helse zoektocht naar goedkope hotels in de omgeving. Toch eentje gevonden, uitgebaat door Indiërs… naast een nachtwinkel met Indiërs… we waanden ons toch al een beetje in India. Eigenlijk hebben we ons best wel nog goed geamuseerd in Londen, nog een laatste keer decadent genieten van het Westen…
Maar goed, daarvoor lezen jullie deze blog natuurlijk niet: ik heb namelijk ook al wat te vertellen over India…:
Cyriac stond ons deze ochtend al dolenthousiast op te wachten aan de luchthaven. We reden een 40-tal kilometer met een suzuki-camionetje (je weet wel, zo een lelijk smal klein ding) naar Sumanahalli. Dit is de plaats waar Justine en Valerie zullen werken de volgende maanden. En onderweg kwamen alle verhalen over het verkeer in India tot leven. Het is één grote soep met geclaxoneer, de geur van 2-takt, kleurrijke camions, overvolle bussen, heilige koeien, duizenden autoriksja’s, fietsen, brommers, overstekende mensen, straathonden, en zo voort. Alle clichés van India werden in een dik uur bevestigd. Maar het is toch een ongelooflijke belevenis om het met al je zintuigen mee te maken. Alle verhalen die je erover hoort geven nog geen half beeld van wat het in het echt is. Ik was direct verliefd op de chaos van het Indiase leven.
De kindjes van Sumanahalli waren zo blij om ons te zien, ze kwamen knuffelen, handjes geven, vroegen of we konden tonen op de map van waar we kwamen. Kortom we hadden heel veel aantrok. We kregen een korte rondleiding, Valerie en Justine kregen hun kamer toegewezen, daarna aten we nog een bescheiden ontbijt, en we gingen terug op pad. Op naar Bosco Mane, het centrum waar in normaal zou verblijven, maar ik hoorde deze morgen dat ik in Yuvakendra zal verblijven. In Mane zaten de jongere kindjes. Ze waren ook super blij om ons te zien en we kregen ook weer veel aandacht. Na een korte rondleiding van een Duitse vrijwilligster in Mane stapten we terug het camionetje in en reden we terug de chaos binnen om naar mijn verblijfplaats, Yuvakendra, te gaan. Het is ongeveer de armste buurt van Bangalore hoorde ik net. Het was een beetje eng om door deze sloppenwijken te rijden. Maar goed, ook hier kregen we een warm welkom, en kreeg ik mijn kamer toegewezen. Luxe moet je hier natuurlijk niet verwachten, *even tussendoor, net toen ik deze zin aan het typen was, valt de elekrticiteit uit, je ziet het dus… niet echt luxueus hier*, maar ik heb wel een zonovergoten terrasje met een hond (voor mij alleen) en een fascinerend uitzicht op de arme sloppenwijk rondom het centrum.
Wanneer ik dit zal uploaden weet ik nog niet, ik weet zelfs niet of ik toegang heb tot internet, maar nu ga ik slapen, zo een vliegreis is vermoeiend, zeker als je niet geslapen hebt.
…
Ik ben terug wakker, nu herinner ik me terug dat slapen in meer dan 30 graden praktisch onmogelijk is. Ik heb dus niet zo veel geslapen. Maar goed, toen ik wakker werd gaf brother Toby mij een lunch van jewelste. Mmm, het eerste echte Indiaas eten, HOT HOT HOT!!! Very spicy… maar lekker. Ik heb het gevoel dat de Indiase keuken me zal bekoren de volgende 3 maand.
Dan was het tijd om wat met de kinderen naar een echte Kannada-film te kijken (zeg geen Bollywoodfilm tegen een Kannada-film (andere taal)). Acteertalent van de bovenste plak, SCHITTEREND… We zaten met z’n allen op de grond naar een klein tv’tje te staren. Hier in Yuvakendra verblijft slechts een klein groepje jongens (zo’n 40 jongens). Ik denk dus dat het makkelijk wordt om een goede band te scheppen.
Daarna was het tijd om mijn eerste wc-ervaring mee te maken (niet voor gevoelige lezers): Ik dacht, ik ga me eens inburgeren in de Indiase cultuur en mijn wc-papier (uit België) niet meenemen. Ik wil dit enkel gebruiken voor als de diarree de kop op steekt. De Indiërs kuisen dus voor alle duidelijkheid hun gat af met hun hand en spoelen het dan af aan een kraantje vlak naast de wc. Allemaal goed en wel, ik probeer me dus volledig onder te dompelen in de cultuur, maar dan merk ik plots dat ook het water, net als de elektriciteit, niet op elk uur van de dag verkrijgbaar is. Dus zat ik daar schoon. Er stond gelukkig nog een bakje water van toen de kraan wel nog werkte, waar ik dus mijn hand een beetje kon afspoelen. Nu ja, dit water had ook niet zo een mooi kleur meer… maar goed, mijn gat was zo goed als proper, mijn hand daarentegen… In het vervolg altijd checken of het kraantje werkt.
Amai, ik heb al veel geschreven, ik hoop dat jullie niet te verveeld geraken, maar ja, das normaal zeker de eerste dag dat ik veel te vertellen heb. Het zal wel minderen mettertijd…
Vanavond is er een bijeenkomst van alle centra van Bosco, waarschijnlijk ga ik daar naartoe, Justine en Valerie zullen er ook zijn. En dan waarschijnlijk geld zoeken, de stad een beetje verkennen en een internetcafé zoeken zodat ik dit hier eens kan uploaden. Als het niet voor vanavond is, zal ik morgen proberen…
Groetjes uit het 32-graden-warme Bangalore!!!!
Jan
…
Ondertussen is het al 22:22u (jaja Maud, ook in India wordt het regelmatig 22:22u), de jongens liggen in bed.
Ik heb mijn roommate leren kennen, een Engelse, praatzieke man, zijn naam is Danny. Hij kan echt niet stoppen met praten. Ok, ik heb er wel al veel van bijgeleerd, maar soms moet hij eens leren om zijn mond te houden, ik ben nog altijd vermoeid. Voor de rest een heel lieve kerel. Spijtig dat hij binnen 15 dagen al vertrekt, dan moet ik het hier alleen zien klaar te krijgen. Dat lukt me wel tegen dan, ik heb er goede moed in.
Het “feest” was wel gezellig, we zaten allemaal in een grote kring op de grond en aten met onze handen een lekkere maaltijd, allemaal dingen waarvan ik niet weet welke ingrediënten er in zaten, maar ik weet wel dat het wederom spicy was. Ondertussen heb ik al een beetje kennis gemaakt met het hoofd van Yuvakendra, father George, wat een klier van een vent. Amai, ik hoop dat hij niet zo zal zijn de hele periode dat ik hier ben. Miljaaaar, met zo iemand kan ik echt niet om. Al de andere fathers zijn toffe mensen, behalve míjn baas natuurlijk. Och ja, ik leer er wel mee leven zeker.
Ik heb al een nieuw spel geleerd van de kinderen, het wordt gespeeld op een bord van ongeveer 1m², met vier personen, en het is een combinatie van airhockey, knikkeren, sjoelbakken en biljart. Zo kan ik het best omschrijven. Ik was niet slecht voor mijn eerste keer maar kon natuurlijk niet op tegen die jongens die er al sinds hun 6 jaar op oefenen.
Kortom, het was een leuke eerste dag, ik ben niet meer aan een internetcafé geraakt. Ik hoop dat ik er morgen wel geraak, want father George was al serieus lastig aan het doen. Die wil mij precies zo snel mogelijk aan het werk zien. Ondertussen word ik hier aangevallen door bloeddorstige muggen. Ik heb al een stuk of 6 beten. Ik ga me rap insmeren met DEET, tanden poetsen en in mijn bedje kruipen. Je moet mijn bed voorstellen als een plank met een 5cm dunne matras gevuld met harde materie. Het is alleszins wel beter dan waar de kinderen op slapen. Zij slapen gewoon op een tapijtje op de grond. Maar goed, ik ben weer aan het afwijken. Ik ging slapen.
Slaapwel, vanuit het al een beetje afgekoelde India.
Jan

Dag 2:
Verschrikkelijke nacht gehad. Ik heb bijna geen oog dichtgedaan. En altijd als ik wakker werd was het telkens maar een half uurtje later. De ratten en apen op het dak, luide muziek en het verschrikkelijk oncomfortabel bed hebben me heel de tijd wakker gehouden. Volgende nacht probeer ik op twee “matrassen” te liggen, misschien ligt dat beter.
Ik ben nog altijd niet buiten het centrum geweest. Justine belde vanmorgen naar mijn centrum met de vraag of ik mee de stad in ging voor geld en andere zaken te regelen. Mijn baas, father George, dacht er echter anders over en zei dat ik niet kon gaan. Hij wilde met mij spreken. Oké dan… ik bleef er kalm bij en ging op het afgesproken uur naar hem om te praten. Hij wilde me beter leren kennen. Mijn visie over hem is al wat bijgedraaid. Hij bedoelt het allemaal wel goed, hij wilde niet dat we vreemden voor elkaar werden. Hij heeft me een heel uitgebreide uiteenzetting gegeven over Bosco en had veel vragen over wat ik precies kwam doen. Het was een hartig en luchtig gesprek. Niet verwacht eigenlijk. Maar goed, ik zit nu wel nog altijd vast in het centrum. Ik heb nog altijd geen geld, geen gsm-nummer, en ben nog altijd niet naar een internetcafé gegaan, en dus wordt mijn tekst langer en langer…
Morgen ben ik vrij, maar dan is het zondag en is er ook hier veel gesloten. Gelukkig ben ik ook maandag vrij, samen met Danny (mijn Engelse roommate). Hij kan me enkele nuttige plaatsen in de stad tonen. Met een beetje geluk dus zal ik dus mijn verhaal morgen of vanavond nog kunnen uploaden, anders zal het voor maandag zijn.
De verhalen die ik stilaan te weten kom over de jongens hier zijn schrijnend soms. De wereld is toch verschrikkelijk oneerlijk. Ik ben blij dat ik deel mag uitmaken van een organisatie die echt veel betekent voor veel straatkinderen, werkende kinderen en sloppenwijkkinderen hier in Bangalore. Mijn sceptische visie over “die tsjeveninstelling” is ondertussen ook al veel veranderd. Ze leveren hier schitterend werk en hechten heel veel belang aan de toekomst van de kinderen. Niet alleen kinderen van de instelling zelf, ook kinderen uit de omgeving komen hier overdag spelen. Veel kinderen uit deze buurt gaan niet naar school, ook hun ouders trekken zich hier niets van aan. Deze kinderen, en alle andere kinderen zijn hier welkom om overdag te komen spelen en tv te kijken. Het is wel moeilijk om met deze kinderen te communiceren, de meesten hiervan spreken geen woord Engels, maar om te spelen heb je niet veel taal nodig. Ik gebruik de taal van het spel om met hen te communiceren.
Natuurlijk heb ik nog altijd heel veel bedenkingen bij de werking van de organisatie, maar ik ga ze hier zeker niet allemaal vertellen. Dat zijn schoolzaken, niet echt interessant voor jullie blogvolgers …
Het begint hier weer ongelooflijk warm te worden, het zweet staat alweer op mijn voorhoofd.
Zweterige groetjes uit het zwoele Bangalore
Jan