alweer een avontuurtje...

Het is al lang geleden dat ik hier nog eens iets geschreven heb. Ik had het dan ook druk, druk, druk de laatste tijd. Ik hoop dat ik mijn fans niet te lang op hun honger heb laten zitten. Ik zal proberen om een goed verhaaltje te schrijven.
Ik heb het gevoel dat ik hier een bekende aan het worden ben in de buurt. Ik moet dan ook bijna dagelijks dezelfde wandeling doen van Yuvakendra naar Mane, en onderweg kom ik altijd dezelfde verkopers, kindjes en bedelaars tegen. Elke ochtend en avond word ik bijvoorbeeld vriendelijk begroet door een kindje dat werkt in een klein winkeltje langs de baan; “hi boss, how are you?” roept hij dan meestal. Er zijn wel meerdere mensen die me “boss” noemen, waarom weet ik niet, maar ik heb er niets op tegen... En zo is dat dus onderweg heel de tijd tot ik aankom in Mane. Wel leuk als je het mij vraagt. Ik geniet trouwens elke keer zo hard van die wandeling, het zijn de leukste momenten van de dag, elke keer kom ik wel weer iets tegen… Om naar daar te gaan moet ik eerst door de slums wandelen, wat wel heel fascinerend is ’s morgens in die drukte. Ik zou zo graag eens die wandeling willen filmen, maar ik durf niet goed. Het komt zo onrespectvol over, alsof ik even de ellende kom filmen in hun buurt. Door deze ingesteldheid heb ik eigenlijk nog altijd niet veel foto’s en filmpjes van het échte India. Misschien komt dat wel nog. Ik zal wel eens in het geniep mijn camera vasthouden en filmen. Nog een bijkomend probleem is ook dat vanaf de moment dat ik mijn camera bovenhaal, ze allemaal willen poseren voor de foto. Ik heb dus maar heel weinig spontane foto’s. Sorry trouwens dat ik zo weinig foto’s upload, maar daar heb ik echt wel eens veel tijd voor nodig. Dat duurt echt een eeuwigheid hier. Supersnel internet van Telenet hebben ze hier nog niet ontdekt.
Klaar voor nog een leuke anekdote uit de verhalendoos van Jan? Hier komt ie dan: elke dag dat ik in Mane ben, ga ik alleen of met andere vrijwilligers naar de juice shop vlakbij. Echt, OVERHEERLIJKE verse fruitsapjes en fruitshakes. Spijtig dat je het zelf niet kan proeven. We zijn daar dus al goed gekend en krijgen altijd een warm welkom. Maar goed, ik stond daar dus met Danny en Hanna een lekker sapje te drinken, ineens komen daar zo twee bedelvrouwen ons lastig vallen. Oké, geen probleem, ik ben het ondertussen al gewoon. Ze bleven maar aandringen voor geld en ons aanraken en zo, maar als je die gewoon negeert gaan ze wel weg. Geld geven is niet echt een optie, want dan willen ze meer, en vooral dat je dan binnen de kortste keren heel de straat rondom je hebt staan. Dus stonden we gewoon wat te praten met elkaar zonder echt op hun te letten. Ineens doet een van die vrouwen een mandje open. Wat zit daar in? Een cobra! dat was wel even verschieten. Nu stonden we uiteraard niet meer zo op ons gemak. Ik zou niet zo graag gebeten worden door één van de giftigste slangen ter wereld. Ze kwam telkens iets te dicht naar mijn goesting met die cobra. Dus hebben we maar snel ons sapje opgedronken en hebben we ons schoontjes omgedraaid en weg gestapt. Ze achtervolgden ons wel nog voor enkele meters, maar gaven snel op. Gelukkig maar!
Oh ja, ik heb gisteren de eerste wolk gezien in 2 weken. Ik heb er een foto van getrokken. Lang geleden dat ik nog zoiets wits in de lucht had gezien.
Gisteren was echt een heel leuke dag in Mane, we hebben een watergevecht gehouden. Dat hadden de mensen van daar precies nog nooit gezien, en vonden het heel vreemd dat we het niet erg vonden dat we wat water over ons kregen, van een kind dan nog wel. Maar ja, mooie verhaaltjes duren niet lang, en na een half uur ongeveer kwamen ze klagen dat het binnen iets te nat werd door de kinderen die water kwamen halen. Dan hebben we het maar stil gelegd. Desalniettemin hebben we ons goed geamuseerd… en ik heb een paar hele leuke actiefoto’s van het watergevecht…
Danny is ondertussen al vertrokken terug naar de UK, dus heb ik de kamer voor mij alleen, eindelijk kan ik wat in mijn nakie rondlopen… daar heb ik lang naar uitgekeken. Want wat wil je nog meer doen met zo’n hitte dan in je blote flikker rondwandelen en af en toe een koude douche nemen, HEERLIJK MAN!!!
Vandaag is het weer onnoemelijk heet trouwens, ik kom net van het toilet en heb me daar te pleuris gezweet door gewoon een kakske te doen. Ik zie hier toch af ze. Ik ben echt niet gemaakt voor de hitte. Geef mij maar sneeuw en vrieskou!!! Maar goed, ik ga zeker niet klagen over het weer, zomer is ook wel leuk en bovendien ga ik een heel mooi bruin kleurtje hebben als ik terug kom. Het begint echt wel al te komen. Binnenkort zie je het verschil niet meer tussen mij en die Indiërs. Nu we het toch over “bruin” hebben,… rarara, wat zou er nu komen?
a) Eén van mijn stoelgangverhalen
b) Iets over drugs
c) Iets over de verschillen tussen westerlingen en Indiërs
d) Geen van bovenstaande
Dus waar zat ik? Nu we het toch over “bruin” hebben… Bij ons wil iedereen er zo bruin mogelijk uitzien, maar hier is dat totaal omgekeerd. Iedereen wil er hier zo bleek mogelijk uitzien. Ik zie dan ook verschillende reclamespotjes met crèmekes en behandelingen die je bleker kunnen maken. Iedereen zit ook te zeggen dat ik zo een mooie bleke huid heb.
Het juiste antwoord was dus C, applausje voor jezelf als je het juist had. Voor diegenen die hoopten dat het A was: met mijn stoelgang is alles oké. Af en toe wat slapper, maar ik heb er al mee leren leven. Voor de mensen die B hebben geantwoord: hoe komt ge er bij??? En diegenen die D hebben geantwoord: dat zou maar een zwak juist antwoord geweest zijn, vind je nu zelf niet?
Ik ben hier trouwens weer niets aan het doen voor toch al een lange tijd, ik zit hier maar wat op mijn kamer te typen. Maar die irritante father is er niet om mij te controleren, dus maak ik maar wat tijd vrij om België op de hoogte te brengen van mijn wilde avontuurtjes hier…
Vorige week dinsdag zijn we naar het westers gedeelte van de stad geweest. Echt niet mijn ding eigenlijk. Mc.Donalds, KFC, shopping centers, pubs, te veel blanke mensen, opgeklede mensen, kortom een beetje decadent in vergelijking met waar ik verblijf. Ach ja, dat heb ik dan ook eens gezien he. Ik vraag me af waar we deze dinsdag naartoe gaan. In een stad met even veel inwoners als heel Vlaanderen valt er altijd wel iets nieuws te beleven. Ik ga eens mijn Trotter goed doorzoeken om leuke plekjes in de stad te vinden. (Bedankt trouwens Len, Bliek, Jules en als ik nog iemand vergeten ben sorry, voor de Trotter die je mij cadeau hebt gedaan.) Voor de bloglezers die niet weten wat een Trotter is: dat is een boekje van reizigers voor reizigers met allemaal informatie en commentaar over bepaalde steden en andere plekjes in de wereld… Hier in Bangalore is eigenlijk niet zoveel te zien volgens verschillende bronnen, wat wel een beetje spijtig is. Daarom zit ik vol spanning te wachten op onze twee weekjes vakantie (van 3 april tot 17 april). We gaan een week naar Goa, bij de hippies gaan rondhangen, en een week gaan genieten van de prachtige natuur in Kerala. Echt iets om naar uit te kijken dus…
Nu vind ik dat ik genoeg getypt heb. De rest hou ik voor de volgende keer. Ik hoop dat je weer tevreden bent met mijn verhaal. Is dat niet zo, spijtig…
Ik ga mij een lekker koud doucheke pakken, da gaat deugd doen.
Daaaaag lieve vriendjes en vriendinnetjes,
Xxx
Jan
…

EIKES, ik heb net iets meeeega vies meegemaakt. Ik kwam net van de wc (weeral, jaja), ik stap naar mijn bed en ik voel plots precies iets ontploffen onder mijn voet. Mijn reactie was uiteraard: “hmm wat was dat? Even kijken… “ en wat ligt daar op zijn rug te spartelen op de grond? De grootste kakkerlak die ik ooit heb gezien. Ik krijg er nog altijd rillingen van als ik eraan denk. Ik heb er dus uiteraard een foto van getrokken. Als je geluk hebt staat die nu al online. Dat was vies!!!
Na een tijdje heb ik hem dan opgeschept met een blad papier en hem dan in de wc gesmeten. Maar het duurt altijd ongeveer een half uur eer je terug kan doortrekken, en ik kwam net van de wc, dus ligt die kakkerlak daar nog altijd te dobberen in mijn wc. ik moet nu weg, dus zal ik hem vanavond maar moeten doortrekken.
Xxx
Jan