joepie, weer een update

Te vroeg victorie gekraaid bij mijn blogbericht van maandag. De dag erna had ik het zitten: inderdaad: diarree, ‘t vliegend schijt, Indiase spetterpoep, gele currysoep, vloeibare darmtransit… Ik hoop dat niemand net aan het eten is als hij dit leest, als dat wel zo is: smakelijk.
Voor de rest gaat alles goed met mij. Het is hier nog steeds broeierig warm, maar ik begin er al goed aan te wennen. De zweetaanvallekes komen niet meer zo frequent voor…
Ik begin me echt wel te hechten aan één bepaald jongentje van hier uit de buurt (op de laatste foto). Hij komt hier overdag altijd spelen, gaat niet naar school en de ouders kijken nauwelijks naar hem om. Hij is ongeveer 8 jaar, heeft al heel de tijd dezelfde vuile en gescheurde kleren aan, hij stinkt uren in de wind, maar hij is zo schattig en vol energie. Hij spreekt enkel Kannada, dus veel kunnen we niet communiceren, maar hij wil constant geknuffeld worden en met mij spelen. Het is triestig hoe sommige kinderen moeten opgroeien… Dus ja, als ik dat zie heb ik direct zin om dat kindje te adopteren. Ik zal eens met de ouders gaan klappen. Voor 10.000 roepie zullen ze hem wel verkopen. Evelyne heeft al toegezegd om hem mee te adopteren ;)…
Ik zit nu even te genieten van heerlijk westerse muziek, lang geleden… Ik versta toch niet dat ze hier hun eigen muziek niet beu worden. Dat is allemaal wel eens leuk om naar te luisteren en om eens mee te lachen, maar serieus, die Indiërs blijven maar luisteren naar dat kattengejank. Ze hebben hier ook zo programma's gelijk Idool en X-factor en die liedjes klinken allemaal het zelfde. Gelukkig heb ik mijn laptop mee vol eigen muziek om ’s avonds wat te relaxen, zoals nu…
Eigenlijk doe ik hier niet zo veel ze, wel een beetje spijtig natuurlijk. En als ik dan eens iets wil gaan doen met de gasten is het antwoord meestal neen. Soms voel ik me hier zo nutteloos en op andere momenten voel ik mij echt goed dat ik de kinderen kan entertainen en een lach op hun gezicht krijg. Och ja, het komt allemaal wel nog goed. Binnenkort ga ik elke dag naar Bosco Mane gaan werken. Dat zijn daar allemaal kleintjes en ze doen daar regelmatig activiteiten. Daar kijk ik dus al naar uit.
Mocht je zin hebben om een goede film te zien: slumdog millionaire. Het is hier alleszins een grote hit in India. Iedereen wil hem zien. Ik weet niet of hij al uit is in België, maar ik heb hem toch al op mijn laptop staan. Hier in India trekken ze hun niet te veel aan van piraterij. De film gaat hier al goed rond op usb-sticks… Het is een film van Indiase makelij, maar verwacht je zeker niet aan een Bollywoodfilm. Het gaat over een sloppenwijk-kind dat het tv-programma“wie wordt multimiljonair” wint. Het verhaal is heel mooi opgebouwd en echt wel realistisch. Soms zal je wel denken dat ze overdrijven, maar zulke praktijken komen echt wel voor.
Nog een leuk verhaaltje:
Vandaag heeft een riksjadriver mij voor de eerste keer in de zak willen zetten. Vele drivers zetten hun meter niet aan als ze zien dat je toerist bent. Dan plakken ze er op het einde zelf een prijs op. Ik wist dit wel al, dus zeg ik altijd van in het begin: “put on the meter, please”. Die driver deed dat dan ook, maar ging dan met zijn hand naar beneden, prutste daar even, en plots was de meter weer uit. Zijn uitleg was: “battery for the meter is empty…”. Jaja, dacht ik bij mezelf en zweeg gewoon tot we aankwamen. Zijn prijs was 50 roepie, ik lachte daar eens goed mee en gaf hem 20 (dat was een ruwe schatting van mij). Hij kon er natuurlijk niet mee lachen en begon me uit te schelden, waarop ik me gewoon omdraaide en weg wandelde. Toen ik terug naar het centrum moest (dus gewoon dezelfde weg) nam ik opnieuw een riksja, en zag ik op het einde dat de prijs 25 roepie was. Dus eigenlijk heb ik de driver in de zak gezet… niet mooi van mij natuurlijk, maar het zal hem leren, er wordt niet met mijn voeten gespeeld. Nu zal hij wel wensen dat hij de meter had aangezet…
Allee allee, ik ga nog eens naar de plee.
…
Om het nog maar eens over mijn stoelgang te hebben: de diarree was maar van korte duur, na een dag een half was ik er al van af. Ik hou je zeker op de hoogte hoe het gaat met de darmflora… Waarschijnlijk zou Freud mij omschrijven als iemand die blijven hangen is in zijn anale fase.
…
Op vraag van onder andere Maud en mijn moeder: mijn dread is er nog altijd en heeft hier veel aantrok. Iedereen is er zot op. Dus ik kan hem laten staan. De fathers doen er ook niet lastig over. Ik ga het ook niet expliciet vragen of ze er problemen mee hebben.
Vandaag mijn eerste dag in Bosco Mane meegemaakt. Het was heel tof, daar doen de kinderen tenminste iets. Ik ben dan ook volledig vies en plakkerig van het stof en het zweet. Mijn nieuwe witte broek ziet er ook al niet meer zo wit uit. Die zal ik al eens mogen wassen zondag. Dan kan ik ineens mijn superdelux wasmachien eens testen. Het is gewoon een steen met een kraantje ernaast, ik zal er wel eens een foto van uploaden.
Maandag ga ik nog eens wat hemdjes en broeken kopen, zo goedkoop dat da hier allemaal is. Ik heb al drie stoffen broeken gekocht voor 450 roepie in totaal. Dat is dus nog geen 8 euro voor 3 broeken. Hemdjes heb ik nog niet echt gevonden. Ik wil er toch zeker 10 kopen, en nog 5 broeken ook. Dat ik zo weinig mogelijk moet wassen. Ik zie het niet echt zitten, zo op die steen zitten schuren…
Trouwens, ik versta die Indiërs toch soms niet. Hun eten is elke dag pikant, ’s morgens, ’s middags en ‘s avonds. Maar als het dan een beetje pikanter is dan normaal, zoals vandaag, vinden ze het té pikant en kunnen ze het niet aan. Ik vond dat het nog meeviel, het was niet dat je het niet in je mond kon steken. Ik versta dus niet goed waar hun grens ligt tussen spicy en too spicy…

ik hoop da ge weer genoten hebt van het blogbericht, tot de volgende keer
xxx
Jan